Jul 01 2010
The A-team (2010)
Bij deze zomerse temperaturen is het voor mij haast mogelijk om deugdzame teksten neer te pennen. Dus waarom zou ik de moeite nemen een deugdzame film te kijken? Zo een soort van cultureel verantwoorde film bijvoorbeeld, met pellicule enzo, die ze op Arte na de twaalven wel eens durven uitzenden, met minimalistische dialogen in het Frans en veel doelloos geneuk. Heel existentialistisch, dat wel, maar wat koop je ermee als je uiteindelijk je bed inkruipt en de slaap niet kan vatten omdat je de film niet begrepen hebt, of omdat hij simpelweg onbegrijpbaar was? Vandaar, vandaag beperkte ik me tot de sportbijlagen van De Morgen en gisteren heb ik de remake van de A-team bekeken, een twee uur durende rush van contemporary reinforcement.
Ik heb niets tegen dit lekkere weertje, integendeel, enkel mijn hersenen durven wel eens kraken wanneer het kwik stijgt tot boven de 30 op de schaal van celcius. De A-team (2010) dus dan maar. Toegegeven, ik had geen al te gespannen verwachtingen en zoals zo vaak, betrof ook deze keuze een impulsbeslissing. Pas toen de generiek startte stelde ik mezelf de vraag wat ik me nog herinnerde van de origenele serie? Een vaag opgenomen taaaa ta taaa, tata taaaaa, ta ta ta taaaaaaaa, ta ta tadam taaa, een leidersfiguur (Hannibal), een geniale dwaas (Murdock), een intelligencefreak annex chick magnet (Face), wat domme kracht (B.A. Baracus), geknutsel (McGyver avant la lettre) en veel geknal.
Goed dus, het zo herkenbare begeleidende muziekje aan de begingeneriek leek gesneuveld. Dat had blijkbaar plaats moeten ruimen voor een moderner cross-overdeuntje waarmee, gepaard met de eerste snedige actiescènes, de toon van de film meteen werd gezet; enkel knipogen naar het verleden waren toegestaan. De actiescènes waren in de originele serie immers allesbehalve snedig -buiten in je verbeelding misschien- check maar eens na op youtube.
De vier protagonisten daarentegen waren ontegensprekelijk herkenbaar, al miste ik uiteindelijk doorheen de film wel wat karakterontwikkeling. Hoezeer Liam Neeson -in een vorig leven nog zakenman met een geweten- zijn best deed, hij kon geen overtuigende Hanibal neerzetten. De vraag die ik me dan ook stelde, “Had Bruce Willis die klus niet beter kunnen klaren?” bleek dan ook niet ongegrond, een kleine blik op imdb leert me dat hij aanvankelijk gevraagd werd voor de rol, maar misschien was het budget ontoereikend omdat de niet aflatende reeks flitsende actiescenes ook bekostigd moesten worden, en die actiescènes zijn eigenlijk de feitelijke hoofdrolspelers.
Quentin Jakson daarentegen zette wel een puike “B.A.” Baracus neer, geen flauwe copy van het origineel, maar een mooie, eigentijdse interpretatie van de domme kracht. De naar gangsta-muziek luisterende B.A. in de zo herkenbare GMC-bus was voor mij het hoogtepunt van de film, maar ik stelde me wel de vraag waarom het nu weer per se de afro moest zijn die zo dom afgeschilderd werd. Dus toch niet zo eigentijds misschien?
Al dat gedenk zou me echter van de essentie afleiden. The A-team (2010) is een absolute must see voor elke man die nog wat puberale testosteronhormonen op overschot heeft en die zichzelf en zijn hersenen even lam wil leggen. Deze remake is de moeite waard om te zien en bevat alle klassieke recepten die een goed geproducete actiefilm behoort te hebben. Een leuk detail is dat het verhaal meerdere slechterikken herbergt, maar dat mag ook wel eens als er 4 goeierikken zijn. Wie die slechterikken nu juist zijn en wat ze doen? Ga gewoon de film kijken.
