Sascha’s Blog

Vandaag nam ik serieus in overweging om -in navolging van menig Antwerpse gepensioneerden- tegen april een week naar de Spaanse Costa Blanca te trekken. Niet om er te genieten van het zachte winterweertje, maar om de weldoenende effecten van de Spaanse lentezon op mijn kuitspieren laten in te werken. Want na mijn winterescapades en andere nieuwjaarsbachanalen ben ik wel toe aan wat sportvooruitzichten.

Voor de inspiratie van deze mogelijke trainingsstage ben ik echter eerlijkheidshalve niet schatplichtig aan de Antwerpse gepensioneerden, maar aan de man die zich tot voor kort nog “premier” liet noemen. De kranten stonden er de afgelopen weken bol van: “Leterme op verzoek van vriend Braeckeveldt op trainingsstage naar Calpe”. Het had iets pathetisch, alsof de wielerfluisteraar (mompelaar in feite) zijn goede vriend moest redden van de psychische ondergang nu hij geen hoofdrol meer te  vertolken heeft in de Belgische politiek. Enfin, hoofdrol, het is misschien toch wat veel eer om op de schouder van de eens zo populaire politicus te spelden. Hoofdrol in een psychodrama is beter.

Soit, Leterme ging dus ook naar Calpe om te fietsen. “Een tandje terugschakelen kan deugd doen,” liet hij optekenen. Meteen zette de West-Vlaamse volksmenner de toon. Hij was niet naar Calpe gekomen om te fietsen, maar om over politiek te praten, en nog wel in zijn meest metaforische zin. Want de ex-premier wil de positie van underdog liefst zo lang mogelijk in stand houden. Ze hebben mij pijn gedaan meneer, en dat is niet eerlijk. Over zijn vermeende contacten met één of andere malafide Moldavische zakenman werd ook veel geschreven. Alsof dat ene relevantie heeft, het kleinste kind voelt met zijn ellebogen dat aan Leterme niks, maar dan ook niks malafied op te tekenen valt.

Neen, ze hebben hem pijn gedaan. En hard nog ook. En daar schuilt inderdaad wel een grond van waarheid in. Politiek is een verdomd harde stiel, geen discussie over mogelijk. Kom me niet af over het verschil tussen de wetstraat en dorpsstraat, bij de tweede gebeurt het schelden en kwetsen alleen maar in het dialect. Enige nuancering is hier wel op zijn plaats. “Ze” hebben Leterme geen pijn gedaan, maar “het”. Het is het politieke beest geweest. Net zoals ik dat bij sommige vrienden en collega’s ervaar, de politiek is een moordende verslaving. De bedrijvers ervan zijn steeds op zoek naar de kortstondige roes van een geslaagde speech, tussenkomst of, in het beste geval, verkiezingsoverwinning. De kater volgt echter later, hoe dan ook.

Een weekje fietsen in Calpe is misschien wel hét medicijn om even van die verslaving proberen af te kicken. Ik heb het daarstraks nog even aan een vriend voorgesteld die duidelijk aan politieke afkick toe is. De persoon in kwestie geeft evenwel ootmoedig toe dat niet “ze” maar “het” hem pijn doet. Kom dat nog eens tegen in de politiek, eerlijke figuren. Ikzelf ga er nog een paar dagen over napeinzen, maar eigenlijk staat mijn besluit zo goed als vast. In april wil ik over het Spaanse glooilandschap zoeven met mijn loepzuivere Merida. Voor een pensioensoptrekje met wat Antwerpse landgenoten, kom ik dan over een jaar of vijftig wel eens terug, maar dan veerkrachtiger.

Vanochtend kondigde Brussels mobiliteitsminister Pascal Smet (sp.a) de komst van een fietslift (!) aan. Nog vóór mei 2009 zou ze fietsende Brusselaars de Kunstberg moeten optrekken.

Vóór 2009? Ja, want dan vindt immers het internationale fietscongres Velocity plaats in Brussel. Een plausibele verklaring.

Vóór 2009? Een meer plausibele verklaring is echter dat in de zomer van 2009 gewestelijke verkiezingen plaatsvinden, en dan is een officiële opening van een mediageniek fietsspektakel wel mooi meegenomen, zo in volle sperperiode.

Sorry, maar een skilift voor die mierenhoop die de Kunstberg is lijkt mij totaal overbodig. Er zijn wel andere prioriteiten. Zou de minister bijvoorbeeld al eens met zijn fiets en zijn pothelm op het Schumanplein betreden hebben? Welke randstengel daar het idee uitgevonden heeft om de fietsstrook pal tussen de autostroken te plaatsen heb ik nog steeds het raden naar. Of zou de minister -alweer met zijn pothelm op- al eens vanuit de binnenstad aan Madou de kleine ring proberen op te rijden zijn? Of heeft hij al eens de pothelmkamikaze proberen te spelen in de buurt van Rogier? Als klap op de vuurpijl raad ik de minister aan om eens te proberen met de fiets tot in Antwerpen te geraken. Die dwarse betonnen blokken her en der over het fietspad verspreid om tientonners vrijspel te geven bij het in- en uitrijden van de fabriekterreinen liggen er niet echt vriendelijk bij voor de tweewieler. [volgende week tracht ik foto's te nemen]

Echt waar, mijn klomp is gebroken. Wanneer volgend weekend ons nationaal congres visie08 plaatsvindt zal ik de minister er zeker op aanspreken. Ik mag maar hopen dat bovenvermelde problemen ook tegen mei 2009 opgelost zijn, opdat het fietscongres toch in alle sereniteit kan plaatsvinden.

Meyrueis, Lozère, 26 juni 1977. Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.

Toen ik enkele jaren geleden van een collega Polstok-redactielid en tevens goede vriend De Renner van Tim Krabbé cadeau kreeg, besefte ik nog niet helemaal welke betekenis de beginpassage van deze klassieker voor mijn latere leven zou gaan hebben. Hoewel ik in die periode zélf een ongekende fietsroes beleefde (een jaar van 8000km) en met een ongebreideld enthousiasme de eerste hoofdstukken van het boek verslond, wist ik het eind ervan nooit te halen. Dit tot grote en wellicht terechte ergernis van de schenker. “Dit boek niet uitlezen, is wielerheiligschennis. Dat doé je gewoonweg niet”. Wist ik veel dat de arme stakker achteraf nog gelijk zou krijgen.

Ik had toen echter andere katjes te geselen. Trainen trainen en nog eens trainen. En dan te bedenken, dat ik enkele jaren voorheen nog zo gezworen had nooit op een racefiets te zullen kruipen. En al helemaal geen verwijfd fluopakje aan te zullen doen. De omstandigheden hadden me er echter toe genoopt. Een ongelukkige knieblessure en begripsloze trainer wisten reeds een vroegtijdig einde aan mijn volleybalcarriëre te stellen, een aanslepende rugblessure deed voor mijn tenniscarriëre de rest. Twintig kilo later kon ik echter niet anders dan terug naar sport te grijpen. Omdat zwemmen sowieso al geen optie was -wat heb ik een hekel aan dat brakke chloorgevoel- plaatste ik dan maar mijn eerste pedaalslagen op een oudstalen ros. Ik werd herboren, en in no time werden die twintig kilo extra er 30 minder. Want fietsen is nu éénmaal vetverbranden.

Toen het afslankdoel uiteindelijk bereikt was, volgden er al gauw nieuwe doelen. Nu is het wel zo dat ik altijd enigszins competitief ingesteld was geweest, de voornaamste reden voor het stellen van die nieuwe uitdagingen was toch wel de prikkel vinden om steeds weer opnieuw die fiets op te kruipen. Weer, wind, hagel, sneeuw of regen. Niets kon mij deren. Het bracht me zo ver om in 2004 de Ventoux meermaals te bedwingen (vanuit Bédoin, de stoeremannenkant) en in 2005 een reeks Alpencols onder de wielen te gooien. Die laatste trip zal voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrift bijven. Zelden heb ik zo genoten van de combinatie natuur/afzien. Met de beesten. De conditie piekte fenomenaal en door toedoen van de supercompensatie reed ik ook nog eens iedereen naar huis tijdens de beruchte “Sean Kelly Classic“.

In 2006 bestierde ik nog gezwind de meest befaamde Vogezencols, maar na deze toppen bereikt te hebben ging het toch een beetje bergaf. In 2007 behaalde ik nog een aanvaardbaar niveau, maar vanwege de kapitale fout om mijn doel (le Roc d’Azur) veel te laat op het jaar te leggen, was de motivatie op een gegeven moment compleet zoek. Een druk professioneel/scoiaal leven laat nu éénmaal niet toe om van mei tot oktober te pieken. Dat kunnen zelfs de hedendaagse profs niet.

2008 echter, is mijn zwakste fietsjaar tot dusver. Aanvankelijk legde ik nog zeer moedig éénmaal per week het traject Brussel-Antwerpen/Antwerpen-Brussel af, maar al snel liet ik deze tocht schieten. Toen ik vanochtend voor de spiegel stond, en merkte dat er zich stilaan een nieuwe vetklep rond mijn middelste aan het vormen is, moest ik plots weer aan de beginpassage van De Renner denken. Het deed me besluiten om vanaf augustus terug onvoorwaardelijk voor de fiets te kiezen. Het leven van deze niet-wielrenner schokt me immers.

De Morgen pakte enkele maanden geleden uit met het weetje dat 8,2% van de Belgen al eens een lijntje cocaïne snuift. “Ai ai ai ai ai!”, zou een niet-snuivende medemens dan al denken, “ben ik nog wel normaal?”.

Misschien moeten we de redenering toch maar eens omdraaien, en stellen dat 91,8% van de Belgen nog nooit een lijn coke gesnoven heeft. Een pak minder spectaculair, niet?

Ik heb een normale jeugd genoten, ben nog steeds enigszins jong en heb ondertussen best wel een breed spectrum aan uitgaansgelegenheden bestreken. Coke en andere drugs kom je inderdaad geregeld tegen. Mij -net als zovele anderen- heeft het echter nooit geïnteresseerd.

Wat denk je dan als een topwielrenner betrapt wordt op cocaïne? Dat de boel verziekt is? Dat snuiven cool is? Dat het bij de jetset hoort? Dat partydrugs gebruiken een maatschappelijk fenomeen is als een ander? Misschien.

Bij mezelf komt echter maar één gedachte op: “Als maar 8,2% van de bevolking snuift, dan mogen we er toch zéker van uitgaan dat een topsporter het niet doet?”. Neen dus, en vervolgens kan ik maar met één gedachte besluiten: “Wielrenners zijn dommeriken”.

UPDATE 16u45: Kan er iémand mij eens uitleggen waarom cocaïne niet verboden is door de UCI? Om de renners ook eens iets te gunnen? De mantel der liefde?

Een goede bron van inspiratie voor een volgende ludieke CD&V-actie?

Nederlander fietst drie weken rondjes om kerk

De Nederlandse ultracyclist Guus Moonen heeft er een monsterfietstocht van 10.000 kilometer op zitten. De 51-jarige fietser stapte vandaag moe maar tevreden van zijn fiets na drie weken en 608 rondjes van ruim 16 kilometer rond de plaatselijke kerktoren in zijn woonplaats Moergestel.

Moonen is een van de bekendste Nederlandse ultracyclisten. Hij nam al drie keer deel aan de Race Across America (5.000 kilometer non-stop) en Le Tour Ultime (de hele Tour de France in één etappe). Met de tocht in Moergestel wilde hij deze prestaties ruimschoots overtreffen.

Rondom de krachtproef voor Moonen vonden allerlei activiteiten plaats. De opbrengst van 25.161 euro is bestemd voor het Rode Kruis. (novum/edp)

bron: http://www.hln.be