Sascha’s Blog

Daar sta je dan. Alleen, onzeker en hulpeloos in de desolate woestijn. Je vriendin heeft net een vriendin gebeld. Of ze wil shoppen met haar, “ja, graag!”. Natuurlijk zou ik geen bezwaar aantekenen, dat wisten we alletwee Het was gewoon een kwestie van diplomatie, we wilden allebei tot een win-win komen.

De win voor haar was duidelijk, geen twee minuten later dook ze een vintage- en tweedehandstoko binnen. Pret verzekerd. Voor mij was de win nog niet meteen uitgeklaard. Maar ach, het zonnetje scheen, een wachtbeurt op het bruggetje over de gracht zou dus niet meteen op een straf uitdraaien. De stap van neutraal naar euforie was nu nog slechts een kwestie van seconden. Aldus en op die tautologische manier beschikte ik over de mentale kracht om het beeld van de desolate woestijn bij te stellen naar het beeld van de sappige oase.

Holland is sappig, en Amsterdam, de navel van het land nog sappiger. Zowaar nog sappiger, zou ik willen zeggen, maar ik hou niet van het woord zowaar. Ik bevond mij ter hoogte van de Negen Straatjes, zowat het commercieel centrum van de stad voor de meerwaardeshopper die zijn neus ophaalt voor de Kalverstraat. Niet geheel onterecht overigens. Ik besloot om meer te doen dan enkel de tijd te doden, en observeerde. Mensen, honden, poedels, meisjes, mannen, homo-, trans- en zelfs heterosexuelen. Het valt mij telkens op dat mensen in Nederland toch zo vrij doen. Lekker los. Fietsen kan er ongestoord, de bloemetjesrokjes waaien altijd nét dat ietsje te hoog, de bloemetjeslaarzen zijn altijd nét iets te geplastificeerd en de froefroes stralen er levenslust uit. Soms ook sex. De mannen zijn  er gekleed in jeans, dragen lichtbruine puntschoenen en kammen hun halflange haren trots naar achteren, met brylcreem geplooid.

Plots viel mijn oog op de designer underwear store. “Wie zou daar ooit binnenstappen?” vroeg ik aan mezelf, dus ik besloot het op een turven te zetten. Na welgeteld drie kwartier kon ik niet één bezoeker tellen, wat me besloot ermee op te houden. Gelukkig stopten er net op dat moment een paar vespa’s voor de deur, in unieke en opvallende uitvoering. Hoera, eindelijk een bezoeker voor de lieve man met getrimdgemillimetreerd ringbaardje, die al bijna een uur lang liefdevol en devoot onderbroekjes stond te vouwen. Maar, niets leek minder waar. De binnenstapper droeg immers een gekreukt zakje van de desbetreffende designer underwear store met zich mee en door zijn brede gesticulaties kon ik beredeneren dat het broekje hem – het vergrotende effect op kloten en piemel ten spijt- niet bevallen was.

“Hoe kan een onderbroek van 45euro uit mijn favoriete designer underwear store me nu niet bevallen zijn?” hoorde ik de binnenstapper al denken. Wel, ik kon het mij perfect voorstellen. Vijfenveertig euro spenderen aan iets waar, onzichtbaar voor de buitenwereld maar zichtbaar voor de drager, zij het éénmaal per dag, een streep kak in uitgesmeerd wordt is tamelijk veel. Dat de consument ontevreden terugkeert na aankoop van zulk een broekje is een haast onvermijdelijk gevolg van die waanzinnige prijs.

Ik kon maar hopen dat het teruggebrachte broekje geen streep bevatte, maar laat ik daar niet teveel over nadenken. Vervolgens besloot ik me op een terrasje zo’n heerlijke Van Dobben kroket te bestellen, beter vind je ze niet. Een kortstondig binnenpretje overviel me nog, en het deed me afvragen of deze nu gecatalogeerd kon worden onder ‘onderboekenlol’?

Voila. Met enkele simpele drukken op de knop en na het ingeven van een paar cijfercombinaties heb ik zo-even het hotel geboekt voor mijn derde bezoek aan Dublin. Tweehonderd en acht euro gaat het geheel voor twee nachten kosten. Dat maakt 104 euro per persoon, want Vonneke gaat mee natuurlijk. Neem daarbij nog de vlucht (taxen in) voor 2 euro per persoon en de boekingskosten van 20euro, dan hebben we een héél weekendje Ierland in het verschiet voor maar amper 116euro per persoon, ontbijt ingebrepen! Wie me niet gelooft, laat ik met plezier mijn Visa-afrekening zien.

Nu ja, misschien hou ik die Visa-afrekening toch beter even voor mezelf, en draai ik ze best eens een paar keer rond in de hand. Honderdzestien euro, dat is twee keer niks hoor ik mezelf -en anderen- denken. Dat klopt, maar er schuilen natuurlijk ook addertjes onder het gras. Hoe ga ik in hemelsnaam om 5u ‘s ochtends in Charleroi geraken? Met de auto natuurlijk. Dat gaat parkeren worden, tel er dus maar gauw 45euro bij. Dan spreek ik nog niet over het verbruik van de nodige brandstof. Lap, weer een slordige 20euro erbij. Eens in Dublin aangekomen zal er ook gegeten moeten worden, en niet in het minst gedronken. Eten is er relatief goedkoop, maar zo van die lekkere romige Guinness-kuipen kosten er stukken van mensen. 100euro extra voor twee dagen is geen overbodige luxe. Toegegeven, verplicht is het niet, maar op reis gaan zonder souvenir mee naar huis te nemen is ook maar niks. Ik tel 50euro voor een mooi kledingsstuk en exclusieve cd.

Alles samengeteld kosten zulke citytrips al gauw 350euro per persoon. En dat voor een schamele twee dagen vertier. Is dat eigenlijk nog wel langer te staven met mijn persoonlijke koopkracht? Ik hoorde laatst iemand vertellen dat hij voor maar 350euro all inclusive een week naar Egypte trekt, en dan krijg je de zon er gratis en voor niks bij. “Dat klopt,” antwoordde ik. Wat ik er niet bij vertelde -want dat heeft immers geen zin- is dat ze om mij een week naar Hurghada te krijgen 350euro moeten bijgeven. En dan nog sluit ik niet uit dat ik enkele uren voor vertrek getroffen wordt door hevige kiespijn.

Uitkijken naar een citytrip is voor mij een manier van overleven. Voor de post-materialist is die beleving iets uitzonderlijk. Nachtelijk internetten, metroschema’s opzoeken, leuke pubs bespreken, gezellige restaurants ontdekken, een streepje cultuur ontdekken en een interessant boek lezen … het hoort er allemaal bij. En het leukste van al is, dat dit alles gewoon binnen handbereik ligt met enkele drukken op de knop en het ingeven van wat cijfercombinaties. Wat hou ik toch van het moderne bestaan.

Dat een stadstripper als ik zeker maar eens naar London moest gaan, werd me verteld. Die stad zou zeker niet aan mijn lijstje mogen ontbreken, vervolgde men. Dé metropeel der metropolen, zelden zal je zulke mengelmoes aan (sub)sulturen elders kunnen treffen, beargumenteerde men. Over London wordt met enorm veel enthousiasme gesproken, edoch zelden met behulp van lyrische bewoordingen. Zou dat dan aan de bevriende bezoekers dan wel aan de stad zélf liggen?

Zodus, ik besloot de proef op de som te nemen. Los van het feit dat het afwerken van lijstjes een vrij dubieuze bezigheid is, was London -eigenlijk het hele F*$cking eiland- vooralsnog een absolute blinde vlek in mijn bestaan. Het bemachtigen van gatis Eurostar-tickets en het reserveren van een cheapy hostel (32euro per nacht/pp.) moesten me helpen in het bestrijden van deze vlek. Achteraf bekenen bleek het hostel evenwel eerder nasty i.p.v. cheapy te zijn en bleek het evenmin van Spaanse-naar-look-stinkende-constant-contact-zoekende hostelbezoekers gespaard gebleven. Dit evenwel terzijde.

Terzake nu, terug naar London. De hecticiteit en drukte van de stad komen behoorlijk overweldigend op je af. Een aantal bouwwerken zijn ronduit fascinerend te noemen. Tower Bridge, St-Paul Cathedral, Buckingham Palace en diensmeer, deze her en der langs de river Thames verspreide historische bakens voldoen aan de verwachtingen en doorstaan de vergelijking met hetgeen in toeristische brochures wordt beloofd. Wat betreft moderne kunst moet het Tate Modern zowat het beste/omvangrijkste zijn van hetgeen je in Europa op dat vlak kan vinden. Werkelijk het neusje van de zalm. Leuk meegenomen was dat er uitgerekend tijdens mijn bezoek een tentoonstelling van de dadaïsten Duchamp, Man Ray en Picabia liep.

Dat museumbezoek bevrijdde me drie uur lang van de druilerige regen. Het clichématige en legendarische Engelse weer wist dus ook mij niet van het tegendeel te overtuigen, een pijnpunt toch wel. Maar de stad beschikt over nog meerdere pijnpunten. De ware Achilles-hiel ontwaart zich in de Londonse metro, ook wel Tube of Underground genaamd. Wat een klotezooi: te druk, te bedrukkend en te laag. En om dan tóch maar eens een vergelijking te maken: die van Parijs, Madrid en Berlijn zijn een stuk aangenamer.

Hoewel London ontegensprekelijk over een avant-gardisme beschikt dat haar gelijke niet kent, blijft het voor mij een oord van cultuurverderf en ander barbarisme. En dan heb ik het in de eerste plaats over dat vervelende fuckyouroepende en voetbalshirtdragende volkje. Er is geen ontkomen aan. Brulapen, zatlappen en bully’s, overal kom je ze tegen. Ben ik enthousiast over London? zondermeer. kan ik er lyrisch over worden? zeker en vast niet.