Sascha’s Blog

Vanochtend kondigde Brussels mobiliteitsminister Pascal Smet (sp.a) de komst van een fietslift (!) aan. Nog vóór mei 2009 zou ze fietsende Brusselaars de Kunstberg moeten optrekken.

Vóór 2009? Ja, want dan vindt immers het internationale fietscongres Velocity plaats in Brussel. Een plausibele verklaring.

Vóór 2009? Een meer plausibele verklaring is echter dat in de zomer van 2009 gewestelijke verkiezingen plaatsvinden, en dan is een officiële opening van een mediageniek fietsspektakel wel mooi meegenomen, zo in volle sperperiode.

Sorry, maar een skilift voor die mierenhoop die de Kunstberg is lijkt mij totaal overbodig. Er zijn wel andere prioriteiten. Zou de minister bijvoorbeeld al eens met zijn fiets en zijn pothelm op het Schumanplein betreden hebben? Welke randstengel daar het idee uitgevonden heeft om de fietsstrook pal tussen de autostroken te plaatsen heb ik nog steeds het raden naar. Of zou de minister -alweer met zijn pothelm op- al eens vanuit de binnenstad aan Madou de kleine ring proberen op te rijden zijn? Of heeft hij al eens de pothelmkamikaze proberen te spelen in de buurt van Rogier? Als klap op de vuurpijl raad ik de minister aan om eens te proberen met de fiets tot in Antwerpen te geraken. Die dwarse betonnen blokken her en der over het fietspad verspreid om tientonners vrijspel te geven bij het in- en uitrijden van de fabriekterreinen liggen er niet echt vriendelijk bij voor de tweewieler. [volgende week tracht ik foto's te nemen]

Echt waar, mijn klomp is gebroken. Wanneer volgend weekend ons nationaal congres visie08 plaatsvindt zal ik de minister er zeker op aanspreken. Ik mag maar hopen dat bovenvermelde problemen ook tegen mei 2009 opgelost zijn, opdat het fietscongres toch in alle sereniteit kan plaatsvinden.

Levensgevaarlijk moet het zijn. En nog zwaar ook. Maar vandaag besluit ik vastberaden om fiets en wielerplunje in de koffer te gooien. ‘s Avonds wil ik de tocht Brussel (centrum)-Antwerpen (centrum) aanvatten. Trainen als een beest, wie zal me tegenhouden?

De binnenring blijkt een minder zwaar obstakel dan verwacht. Even oversteken aan madou en vanaf dan is het vrijwel enkel uitbollen tot Tour & Taxis. Voorbij Botanique, Rogier en Nieuwstraat. Of toch? Zo nu en dan is het opletten geblazen voor roekeloze chauffeurs, blinde moeders en dove opa’s. Wat doen die eigenlijk op dit onkatholiek uur nog op de ring? Als de auto ergens koning is, moet het wel hier zijn.

Ik neem een 90-graden bocht naar echts en bodder mij over de kasseien, weg van Belgiës navel. Vergane glorie. Het valt hier gratis en voor niks te snuiven. In den beginne nog wat industrie, maar snel zullen de braakvlaktes elkaar opvolgen. Zou het hier nu lelijk zijn of moet er gewoon wat gewenning optreden? Hoe dan ook, fietsers zijn blijkbaar niet welkom, om de tweehonderd meter zijn dwars over het fietspad grote betonnen blokken geplaatst. Waarom toch? Zonder acrobatie en een full-suspended mtb moet het vrijwel onmogelijk zijn hier te overleven. Centimeters hoge borduren beuken in op mijn velgen. Maar de rigide zjanten zijn sterk. Japans vakmanschap.

Verderop poogt een hybridehufter mijn wiel te nemen. Komaan zeg, toch niet tegen 26km/u! Als de conditie piekt vormt dat allemaal geen probleem, maar in deze periode van het jaar voelt zoiets werkelijk als een zuiger aan de rug. En daarbij, hoeveel keer moet ik nu nog expliceren dat hybrides geen sportfietsen zijn maar hufterfietsen. Zo ook de vouw- en ligexemplaren. Enkel mtb en race doen ertoe. En voor zondag mag een oma-fiets ook nog wel.

Het Zeekanaal Brussel-Schelde komt stilaan aan zijn einde en in de verte duikt Willebroek op aan de horizon. Een mooi dorpje en dat mag ook wel, Zaventem en Grimbergen waren om van te wenen. Volgens de kaart van het Fietsroutenetwerk Vlaanderen komt Antwerpen stilaan meer binnen hand (of is het fiets-) bereik. Een handig papiertje -ik ben nogal praktisch ingesteld, weet u- legt me uit: volg knooppunt 34, 35, 28, 17, 18, 19, 70, 72. 72 zou moeten staan voor Hoboken, geloof ik.

Het fietsroutenetwerk mijn kl****! Op een gegeven moment splitst de weg en daar sta je dan. Geen bordjes meer te bekennen. Wie steelt nu zoiets? Zondebokken moeten er zijn. Ik bedenk bij mezelf dat de landbouwer even verderop de schuldige is. Hij zal allicht geen dagjesmensen op zijn erf willen. Xenofobe Klootzak.

Een vriendelijke huisvader snelt me te hulp. Een hele uitleg, die eerder schaadt dat baat. Het doet me besluiten de A12 op te zoeken. Het duister heeft zich immers aangekondigd. Bijna in Hoboken aangekomen (na ook nog eens Koekoek gepasseerd te zijn) snij ik de weg terug af. Ik meen tram 4 te herkennen, en die scheert ei zo na langs mijn deur. Ik zeg “Hup Sascha, volhouden”. Met 56km op de teller zijn de benen niet meer wat ze geweest zijn. Al wijt ik de oorzaak aan die dikke plakkende mountainbike tapbanden, en vooral die hybridehufter, die zo nodig mijn wiel moest hebben.

Na wat fibrilaties denk ik mijn laatste snik te moeten geven, maar hey, ondertussen ben ik alweer aan het schrijven geslagen. Voor herhaling vatbaar.

De afgelopen dagen heb ik me suf liggen piekeren. Zou het niet eens dringend tijd zijn om mijn kunde van de Franse taal wat op te vijzen? Los van het feit dat de francophonie een enorm wijde culturele rijkdom met zich meedraagt, zou ze mij op economisch en praktisch vlak ook wel eens van pas kunnen komen. Klinkt dit nu als een kapitalistische knieval van mijnentwege?

Neen, niet is minder waar. Maar stel nu dat het ooit, wie weet, misschien, in geval van, mogelijkerwijs, tot een splitsing van Vlaanderen en Wallonië komt. Welke nationaliteit neem ik dan aan? Nu weet ik ook wel dat de gemiddelde Vlaamse activist het territorialiteitsbeginsel nogal op nauw 18de eeuws geschoeide leest neemt, toch ga ik er vanuit dat bij het toekennen van een nieuw staatsburgerschap op zijn minst aan iedere burger de keuze wordt gelaten tot welke nationaliteit hij of zij zich wenst te bekennen.

In mijn nabije vriendenkring onderschep ik verschillende meningen, maar over het algemeen lijkt het Waals staatsburgerschap vooralsnog de voorkeur te genieten. De argumenten zijn legio: in Charleroi en Bierset wordt er niet zo gezeurd over geluidsnormen allerhande, het internationalistische-verdraagzame-multiculturele Brussel zal allicht met Wallonië gelieerd blijven, de gemiddelde leeftijd blijft er lager en in de race om de laagste belastingen haalt Wallonië gegarandeerd het verdict, al was het dankzij het minder scrupuleuze karakter van de politici aldaar. Over economische lange-termijnperspectieven gesproken.

Dus, ik heb besloten zo snel als mogelijk een vervolmakingscursus Frans aan te vatten. Hoe denken mijn trouwe lezers erover?

Op de terugweg van werk naar huis. Mooi weer. Steenokkerzeel. Schitteringen uit de lucht. Het werd me te machtig, dus toch maar even stoppen geblazen aan runway 25L om bakken te spotten.

Moet lukken dat juist vandaag DHL’s hoofdactiviteit verplaatste van Zaventem naar Leipzig. Goed voor de omwonenden en eigenlijk niet eens zo’n groot verlies voor de spotter. En toch, het mogen in de toekomst best wat meer Jumbo’s, 380′s en dreamliners zijn…