Sascha’s Blog

We tekenen vroege avond en ik ben aan het vroegeavonddromen. In de achtergrond lopen een aantal door zichzelf op de voorgrond geplaatste beunhazen te zanikken. Mijn concentratie is zoek. Vroegeavonddromen heb ik altijd lekkerder gevonden dan dagdromen. Deze fase van de dag biedt vaak betere inzichten dan die andere fases.

Maar deze keer niet. Ik moet denken aan een ietwat verlept sujet. Rokend, klaterend en zuchtend. We tekenen Berlijn, ergens in de nazomer van 2007 aan de oevers van de Spree. Badeschiff, Treptower Park en een overgebleven grensposttoren moeten zich ergens in de buurt bevinden. De omgeving straalt een nietsvermoedende authenticiteit uit. Parkje, aziatisch eettentje, accordeonspeler en joelende kinderen. Boven ons neemt een Rosinenbomber zijn finale duik richting de landingsbaan van Berlin-Tempelhof.

Het verlepte sujet hoort dan misschien wel thuis in het plaatje, maar niet in deze stad. Ze praat luidop en schor over haar stukgelopen relaties, mislukte buitenlandse avonturen en verloren dromen. Dagdromen noch vroegeavonddromen. Haar toehoorder, een uit de kluiten gewassen punker uit Kreuzberg, is overduidelijk wél aan het dagdromen. Over hoe hij haar straks tussen, onder of op de lakens zal krijgen. Een zoveelste stukgelopen droom, voor haar dan.

Hoewel ik geen woord, geen letter, van het verlepte sujet versta, ben ik er zeker van dat ze hem ronduit vertelt over hoe het met haar leven tot een puinhoop is kunnen worden. Het was destijds thans veelbelovend begonnen als eerstejaarsstudente filosofie. Ik wil haar woordelijk beschrijven. De drang is sterk, ik wil de miscast in het plaatje blootleggen. Ik begin -waarom niet- van beneden af aan:

Aan hare blote en vuile voeten hangen espadrils. Je weet wel, zo met van hennepdraden gemaakte zolen, stoffen sloefen. Met haar eelterige hiel heeft ze het achterste deel al volledig platgetrapt. Haar broek had in India gekocht kunnen zijn, maar die heeft ze gewoon aangeschaft toen ze wierookstokjes ging halen op de plaatselijke vlooienmarkt. Wat er zich onder die broek plaatsvindt, daar denk ik inderdaad hard over na, niet dat ik een viespeuk ben, maar omdat het me intrigeert.

Het brengt me onvermijdelijk naar het volgende onderwerp van dit schrijfsel: Almodovar. Wél een viespeuk, denk ik. Ik ben er zeker van, het verlepte sujet is een Almodovar-mokkel. Ze lispelt, niet aangeboren maar aangeleerd. Lispelen is nu eenmaal een onderdeel van haar taal.

Ik ga terug verder op wat ik zie, niet op wat ik denk. Een wit marcelleke met vetplekken en stijve tepels. In tegenstelling tot wat ik vermoed over haar onderbroek, heb ik hier harde bewijzen dat ze geen bh draagt. Haar goed recht natuurlijk. Ik neem me voor om ooit een blogpost aan haar te wijden. Het sujet intrigeert me. Vanaf die moment denk ik niet meer in alineas, woorden of metriek. Neen, ik denk ik tags, want tags maken de blog. De volgende zullen beslist in mijn blogpost moeten voorkomen: “zweetgeur”, “kettingroker”, “vetplekken”, “ongeschoren lichaamsbeharing”, “espadrils”, “commune”, “neuspiercing” en “promiscuiteit”.

Natuurlijk mocht ik “Madrid” niet vergeten als tag, en juist daarom pastte het verlepte sujet op die moment niet thuis in mijn plaatje.

Met het luchtvaartnostalgieweekend naar Berlijn en de trouw van Freluto achter de kiezen heb ik weer twee mijlpalen overwonnen. Hoezeer ik mezelf ook trachtte te sparen, de liters Weissbier en champagne hebben toch hun tol geëist. Mijn lichaamsvlees voelt als een gemarineerde kotelet. Augustus is thans nog niet afgelopen, over twee weken ga ik -nogmaals- naar een trouwfeest, in Normandië ditmaal, en tegen 5 september zou ik definitief het pand in de Graaf Van Egmontstraat verruild moeten hebben voor dat van de Congresstraat.

Tussendoor zal ik ook wat spulletjes van Leiden naar Antwerpen moeten brengen. Wat hoop ik erop dat Vonneke die grote sofa mag/wil laten staan, want die boezemt mij een ijzingwekkende angst in. Dan denk ik ook nog aan die tonnen paperassenwerk, talloze afspraken met mekaniekers en andere kabelguys, de start van mijn opleiding aan Syntra, en het ge-VONK.

Terwijl alles zo stilaan in een rotvaart begint te geraken lijkt de vakantie slechts een vage herinnering. Achja, ik ga er niet om zeuren. De vooruitzichten zijn fenomenaal en in september knijp ik er met een weekje Bari ook nog even tussenuit. Zo blijven de zomermaanden toch nog even in de vakatiesfeer hangen.

De eerste die er nog eens dúrft mee af te komen zal moeten lopen. Hard lopen. Zo hard zelfs, dat Asafa Powel het wel eens moeilijk zou kunnen krijgen om bij te benen. En die gast loopt de 100m moeiteloos onder de 10sec. Een lekker fruitig wereldwinkelwijntje? mijn aars. “Fruitig” is, wat wijn betreft althans, geen synoniem voor smaakvol en “geschikt wijnland” is geen garantie voor lekkere wijn. En kom niet af met argumenten over eerlijke handel en diensmeer. Ik doe mijn duit al meer dan in het zakje door dagelijks sloten verzuurde koffiedrank te zuipen. Wereldwinkelwijn is ontolereerbare troep en daarmee basta.

Thans, in de reguliere horeca heeft de gealcoholiseerde Zuid-Amerikaanse mede-drank ook zijn intrede gedaan. Malbec, malbec, malbec, malbec, malbec. Zet er maar donder op dat de mensen hieronder op straat Malbec aan het drinken zijn. Bwswwwweeieeieieieikeba. Een ietwat Fransoos met respect voor zijn stiel (en ziel) zou het meest smalend over agréable hebben. Een omschrijving die er allicht gevaarlijk dichtbij komt.

Dat het plebs van het Zuid drinkt wat het wilt. Mijn kamer wordt momenteel toch maar lekker gevuld door zijn menselijke warme ruis. Levensruis. Scooters, trams, tetteraars, klinkende glazen, dichtklappende fietssloten en accelererende dieseltaxis. Hoewel een leerkracht die even uit het oog verloren is momenteel niet voor een klas te staan -en zo zijn er wel wat- het over geroezemoes zou hebben, gaat het hier over de melioratieve variant van dit onomatopee. ***roezemoeze *** roezemoeze *** roezemoeze. En ik hoef er niet aan deel te nemen maar zit er toch tussen! Rustgevend, niet?

Dit genot genieten kan alleen maar in een stad. Een grote stad, zoals Antwerpen. In Parijs en Madrid moet dat ook wel kunnen, of, waarom niet in Berlijn? Die laatste wist mijn hart te stelen. Zelden zulk pallet van in het gareel gehouden subculturenmengelmoes gezien. En die gebouwen! Prachtig, niwaar?

Zo zou ik terug naar Berlijn willen. Lekker roezemoezen daar. En met Brussels Airlines vliegen op Tempelhof. Een eerste monument aanschouwen nog tijdens landen, en dat pal in het centrum. Enige consternatie sloeg me wel om de oren, want wat staat er vandaag te lezen in de Frankfurter Allgemeine? Hebben die onnozele schweinhund-hufters toch wel per referendum beslist om de luchthaven van Tempelhof te sluiten zeker? Geraak ik daar dan niet meer? F***!