Sascha’s Blog

Daar sta je dan. Alleen, onzeker en hulpeloos in de desolate woestijn. Je vriendin heeft net een vriendin gebeld. Of ze wil shoppen met haar, “ja, graag!”. Natuurlijk zou ik geen bezwaar aantekenen, dat wisten we alletwee Het was gewoon een kwestie van diplomatie, we wilden allebei tot een win-win komen.

De win voor haar was duidelijk, geen twee minuten later dook ze een vintage- en tweedehandstoko binnen. Pret verzekerd. Voor mij was de win nog niet meteen uitgeklaard. Maar ach, het zonnetje scheen, een wachtbeurt op het bruggetje over de gracht zou dus niet meteen op een straf uitdraaien. De stap van neutraal naar euforie was nu nog slechts een kwestie van seconden. Aldus en op die tautologische manier beschikte ik over de mentale kracht om het beeld van de desolate woestijn bij te stellen naar het beeld van de sappige oase.

Holland is sappig, en Amsterdam, de navel van het land nog sappiger. Zowaar nog sappiger, zou ik willen zeggen, maar ik hou niet van het woord zowaar. Ik bevond mij ter hoogte van de Negen Straatjes, zowat het commercieel centrum van de stad voor de meerwaardeshopper die zijn neus ophaalt voor de Kalverstraat. Niet geheel onterecht overigens. Ik besloot om meer te doen dan enkel de tijd te doden, en observeerde. Mensen, honden, poedels, meisjes, mannen, homo-, trans- en zelfs heterosexuelen. Het valt mij telkens op dat mensen in Nederland toch zo vrij doen. Lekker los. Fietsen kan er ongestoord, de bloemetjesrokjes waaien altijd nét dat ietsje te hoog, de bloemetjeslaarzen zijn altijd nét iets te geplastificeerd en de froefroes stralen er levenslust uit. Soms ook sex. De mannen zijn  er gekleed in jeans, dragen lichtbruine puntschoenen en kammen hun halflange haren trots naar achteren, met brylcreem geplooid.

Plots viel mijn oog op de designer underwear store. “Wie zou daar ooit binnenstappen?” vroeg ik aan mezelf, dus ik besloot het op een turven te zetten. Na welgeteld drie kwartier kon ik niet één bezoeker tellen, wat me besloot ermee op te houden. Gelukkig stopten er net op dat moment een paar vespa’s voor de deur, in unieke en opvallende uitvoering. Hoera, eindelijk een bezoeker voor de lieve man met getrimdgemillimetreerd ringbaardje, die al bijna een uur lang liefdevol en devoot onderbroekjes stond te vouwen. Maar, niets leek minder waar. De binnenstapper droeg immers een gekreukt zakje van de desbetreffende designer underwear store met zich mee en door zijn brede gesticulaties kon ik beredeneren dat het broekje hem – het vergrotende effect op kloten en piemel ten spijt- niet bevallen was.

“Hoe kan een onderbroek van 45euro uit mijn favoriete designer underwear store me nu niet bevallen zijn?” hoorde ik de binnenstapper al denken. Wel, ik kon het mij perfect voorstellen. Vijfenveertig euro spenderen aan iets waar, onzichtbaar voor de buitenwereld maar zichtbaar voor de drager, zij het éénmaal per dag, een streep kak in uitgesmeerd wordt is tamelijk veel. Dat de consument ontevreden terugkeert na aankoop van zulk een broekje is een haast onvermijdelijk gevolg van die waanzinnige prijs.

Ik kon maar hopen dat het teruggebrachte broekje geen streep bevatte, maar laat ik daar niet teveel over nadenken. Vervolgens besloot ik me op een terrasje zo’n heerlijke Van Dobben kroket te bestellen, beter vind je ze niet. Een kortstondig binnenpretje overviel me nog, en het deed me afvragen of deze nu gecatalogeerd kon worden onder ‘onderboekenlol’?

We tekenen vroege avond en ik ben aan het vroegeavonddromen. In de achtergrond lopen een aantal door zichzelf op de voorgrond geplaatste beunhazen te zanikken. Mijn concentratie is zoek. Vroegeavonddromen heb ik altijd lekkerder gevonden dan dagdromen. Deze fase van de dag biedt vaak betere inzichten dan die andere fases.

Maar deze keer niet. Ik moet denken aan een ietwat verlept sujet. Rokend, klaterend en zuchtend. We tekenen Berlijn, ergens in de nazomer van 2007 aan de oevers van de Spree. Badeschiff, Treptower Park en een overgebleven grensposttoren moeten zich ergens in de buurt bevinden. De omgeving straalt een nietsvermoedende authenticiteit uit. Parkje, aziatisch eettentje, accordeonspeler en joelende kinderen. Boven ons neemt een Rosinenbomber zijn finale duik richting de landingsbaan van Berlin-Tempelhof.

Het verlepte sujet hoort dan misschien wel thuis in het plaatje, maar niet in deze stad. Ze praat luidop en schor over haar stukgelopen relaties, mislukte buitenlandse avonturen en verloren dromen. Dagdromen noch vroegeavonddromen. Haar toehoorder, een uit de kluiten gewassen punker uit Kreuzberg, is overduidelijk wél aan het dagdromen. Over hoe hij haar straks tussen, onder of op de lakens zal krijgen. Een zoveelste stukgelopen droom, voor haar dan.

Hoewel ik geen woord, geen letter, van het verlepte sujet versta, ben ik er zeker van dat ze hem ronduit vertelt over hoe het met haar leven tot een puinhoop is kunnen worden. Het was destijds thans veelbelovend begonnen als eerstejaarsstudente filosofie. Ik wil haar woordelijk beschrijven. De drang is sterk, ik wil de miscast in het plaatje blootleggen. Ik begin -waarom niet- van beneden af aan:

Aan hare blote en vuile voeten hangen espadrils. Je weet wel, zo met van hennepdraden gemaakte zolen, stoffen sloefen. Met haar eelterige hiel heeft ze het achterste deel al volledig platgetrapt. Haar broek had in India gekocht kunnen zijn, maar die heeft ze gewoon aangeschaft toen ze wierookstokjes ging halen op de plaatselijke vlooienmarkt. Wat er zich onder die broek plaatsvindt, daar denk ik inderdaad hard over na, niet dat ik een viespeuk ben, maar omdat het me intrigeert.

Het brengt me onvermijdelijk naar het volgende onderwerp van dit schrijfsel: Almodovar. Wél een viespeuk, denk ik. Ik ben er zeker van, het verlepte sujet is een Almodovar-mokkel. Ze lispelt, niet aangeboren maar aangeleerd. Lispelen is nu eenmaal een onderdeel van haar taal.

Ik ga terug verder op wat ik zie, niet op wat ik denk. Een wit marcelleke met vetplekken en stijve tepels. In tegenstelling tot wat ik vermoed over haar onderbroek, heb ik hier harde bewijzen dat ze geen bh draagt. Haar goed recht natuurlijk. Ik neem me voor om ooit een blogpost aan haar te wijden. Het sujet intrigeert me. Vanaf die moment denk ik niet meer in alineas, woorden of metriek. Neen, ik denk ik tags, want tags maken de blog. De volgende zullen beslist in mijn blogpost moeten voorkomen: “zweetgeur”, “kettingroker”, “vetplekken”, “ongeschoren lichaamsbeharing”, “espadrils”, “commune”, “neuspiercing” en “promiscuiteit”.

Natuurlijk mocht ik “Madrid” niet vergeten als tag, en juist daarom pastte het verlepte sujet op die moment niet thuis in mijn plaatje.

Hoe meer men in de stront roert, hoe harder hij gaat stinken*. Dat de crisis zo goed als over is, hoorde ik een familielid enkele dagen geleden vertellen. De brave man was laaiend enthousiast over het feit dat de beurzen op sommige plaatsen wel meer dan 200% gestegen waren. Een neutrale omstaander als ik zou er haast van gaan denken dat het kapitalistisch paradijs, het Land van Melk en Honing, eindelijk in aantocht is. De man in kwestie is nu immers niet bepaald te verdenken van chronisch en ongebreideld optimisme, en ook stomdronken was hij niet.

Toch, zonder enige voorkennis inzake economie, kon ik wel snel bedenken dat al die positieve signalen over de beurzen enigszins te relativeren zijn. Want met percenten kan je alles aantonen natuurlijk. Als een aandeel van Fortis in 2008 pakweg 10 euro waard was, op 1 januari 2009 nog 1 euro en op 1 januari 2010 terug 3 euro, dan is het aandeel in Fortis inderdaad 300% gestegen t.o.v. vorig jaar, maar nog steeds fors gezakt t.o.v. 2008. Nog even twijfelde ik deze logische en toch wel sluitende redenering in het hoenderhok te gooien, maar ik besloot al snel de discussie niet te oververhitten. Er moet niet altijd in de strontpot geroerd worden tenslotte.

Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald**. Na de talloze visionaire familiale debatten over de wereldeconomie van de afgelopen dagen besloot ik -mijn favoriete spreuk over de strontpot nog indachtig- eens doorheen mijn spreekwoordenboek te bladeren. Ik vraag me af of bovenstaande misschien van toepassing is op onze wereldeconomie, of beter gezegd, onze Americo-Europese economie? Amerikaanse topmanagers van niet nader vernoemde automobielconstructeurs zijn stilaan toch weer goed bezig om hun macho-strategieën te ontplooien en bij de banken ziet het er ook terug business as usual uit. Eens benieuwd of de welvaart en het bijhorende kapitaal over enkele jaren zich niet definitief in Azië zullen bevinden. Misschien lukt het wel met de groene revolutie. Laten we met zijn allen hopen en zo nu en dan ook eens in God geloven.

Als ik de trendwatchers die de afgelopen weken veelvuldig in het mediacircus kwamen opdraven alvast moet geloven zullen we er in 2010 toch weer lustig op los kunnen consumeren. We hebben niets te vrezen. Tablet pc’s, e-readers, digitale en remake films, connectiviteit met zowat alles (zoals de collishop van Colruyt),… de trends zullen zich in 2010 opstapelen! Op zich vind ik het beroep van trendwatcher wel enigszins eerbaar en zal er voor elke vakman ongetwijfeld ergens een kwakzalver rondlopen, maar toch, veel nuttigs heb ik uit de mond van een trendwatcher nog niet vaak horen komen. En als het dan al nuttig is, is het vaak  enorm kortzichtig en vooral niet kritisch.

“Dé trend van 2010 wordt ongetwijfeld de iPhone”. Nu, ik heb eigenlijk geen goesting om het in deze post op een portie frustratie te laten uitdraaien, ik zou die trendwatchers graag hun werk laten doen. Maar, het is sterker dan mezelf en ik zou ik niet zijn moest ik toch niet even van deze post gebruik maken om de meest visionaire trendwatcher van allemaal even te citeren. Bovenstaande uitspraak komt immers uit de mond van Nina De Man, zelfverklaard trendwatcher en bekend van bijklusjes bij Studio Brussel en de televisie. Jawatte, als dit soort ideeën een mens van een inkomen kan voorzien, dan heb ik een verkeerde branche gekozen. Voor zij die het nog niet weten; de iPhone is zo 2009 als de dood van Michael Jackson en voor een opname in Groot Spreekwoordenboek editie 2010 hoeft De Man al zeker niet te solliciteren.

Om te besluiten heb ik tijdens het schrijven  van bovenstaande ook maar even nagedacht over dé trend van 2010; Jasper Erkens zal ongetwijfeld schaamhaar krijgen. Verder dan dat kom ik eigenlijk niet, al zal er ook in 2010 ongetwijfeld bij het roeren in een hoop stront stank tot aan het neusgat komen.

* Groot spreekwoordenboek Van Dale, Van Dale lexicografie Utrecht/Antwerpen, derde druk, 2000/2007, spreuk 1000, pg. 530

** Groot spreekwoordenboek Van Dale, Van Dale lexicografie Utrecht/Antwerpen, derde druk, 2000/2007, spreuk 776, pg. 416

Zo hier zit ik dan. Neen, lig ik, dat is correcter uitgedrukt. Voor het eerst sinds lang ben ik nog eens tesamen met mijn laptop in bed gedoken, in plaats van met mijn vriendin. Hoewel, die ligt dan weer naast me, zachtjes aan het ronken. Ik ben meer nachtmens dan haar, en in deze donkere maanden maken dag en nacht toch niet zo’n groot verschil. Het is altijd slaapweer.

Ik kan niet slapen. Het typische gevoel dat iedereen wel kent van vroeger, de dag voordat je op schoolreis naar Bobbejaanland mocht, ofzo. Morgenvroeg vertrekken we naar Parijs. Dat ritueel speelt zich jaar na jaar af eigenlijk, maar ook deze keer weet het te me beroeren en jaagt het mijn hartslag en ademritme de hoogte in. Wat heb ik er goesting in zeg.

Over goesting gesproken, de gemoedsrust zit goed tegenwoordig. De job die ik een maand of twee geleden heb aangenomen, bevalt me wel. Ik zit in de HR tegenwoordig, door de gemiddelde Vlaming uitgesproken als de ‘hasj eeeiiir’ [zoals hash air in het Engels], Joost mag weten waar die aberratie weer vandaan komt. De eerste twee maanden waren vallen en opstaan, en geloof me, ik ben een paar keer hard tegen het asfalt gesmakt. Met enkele lelijke gapende vleeswonden tot gevolg, maar die zijn ondertussen genezen. En maar goed.

Zou ik dan écht niets meer over politiek schrijven? Het is wel lang geleden dat ik er nog eens van wakker heb gelegen. Wie gelooft die mensen nog. Meer dan ooit ben ik tot een aanhanger van Boon verworden, die het sociaal-individualisme (vooral in zijn latere werk) tot haast mythische proporties wist te brengen. Al had het ook wel iets met escapisme te maken misschien. Troost vind ik tegenwoordig vooral in de literatuur. Pedante lul met psychopatische trekjes of niet, die Christiaan Weijts is werkelijk fenomenaal.

Waar dient het socialisme nog voor eigenlijk? In Vlaanderen zie ik de relevantie van de enige erfgenaam van het socialisme eigenlijk niet zo meer in. Of de schuld daarvoor bij die partij dan wel bij Vlaanderen ligt, dat laat ik in het midden. Misschien toch maar eens een kijkje over het muurtje nemen bij het lokale OCMW, dat maakt de nood aan socialisme weer wat tastbaar. De helaasheid der dingen is nooit veraf. Trouwens, de cultuurbijlagen van de Morgen zijn veel interessanter dan het nieuws tussen pakweg pagina 1 en 7.

Om maar te zeggen, het woord “Vlaanderen”. Het doet me niks. “België” evenmin. “Limburg”? De eerste strofe van het bronsgroen eikenhout kan nog wel, maar daarna begin ik gewoonlijk te lachen uit plaatsvervangende schaamte. “Europa” dan maar? Haiku Herman buiten beschouwing gelaten lig ik daar hélémaal niet meer wakker van. Als Scarlet Johanson geil is, dan is Europa daar de negatie van. Waar is al die geveinsde emotionaliteit voor nodig tenslotte? Sociale wenselijkheid?

“Amsterdam”, dat klinkt nog wel lekker eigenlijk. Geil, zelfs geiler dan Sergio Herman, die geniepige maar even zo vermakelijke geilaard van de beste hobbykok. De beste hobbykok van Vlaanderen, hier gaan we weer. Gelukkig is Sergio Nederlander, en kan je in Nederland poepen zonder dat het vulgair wordt.

Parijs klinkt trouwens ook niet zo slecht. En dat is trouwens waar het allemaal om gaat. De volgende vier dagen ben ik er niet, mijn collega’s helpen u graag verder. A bientot!

Vroeger schakelde ik na het thuiskomen vrijwel altijd direct de pc aan om de verschillende nieuwssites af te schuimen. Tegenwoordig betrap ik mezelf er steeds vaker op dat sociale netwerken mijn nagenoeg enige wezenlijke online vrijetijdsbesteding zijn die me nog rest. Hoe ver kan het eigenlijk gekomen zijn met me? Waar is de tijd gebleven dat ik me ‘s avonds laat nog inliet met wezenlijke dingen…

Laten we goed en wel wezen, de leegheid van die online ondingen is behoorlijk onevenaarbaar. Sociale netwerken? Het enige dat me nog interesseert is levens trachten samen te vatten in korte newsfeeds en blitse status-updates. Levens waar ik in geen 5 jaar nog mee geïnterfereerd heb. En ja, ik teken schuldig, die samenvattingen zitten soms toch wel angstwekkend kort op de realiteit. En gelukkig hebben sommige sociale netwerksites ook nog wel een chatfunctie erbij, want het is altijd leuk om ‘s nachts gauw gauw een late nite chat te doen. Niet waar?

Vroeger is voorbij, zong Stef Bos ooit. Maar goed, vroeger toen ik in Leuven nog een groezelig studentenkamertje bewoonde, plofte ik vaak in de eenpersoonszetel neer met een verskoel Pakistaans sixpakje Stella Artois en begon ik aan mijn antenne te draaien. Meestal vond ik nét genoeg ontvangst om op de achtergrond één of andere Canvastalkshow te ontvangen, vervolgens schakelde ik mijn desktop aan en logde in op ICQ, IRC en Yahoo Messenger. Dat waren nog eens tijden. Nachtenlang hebben we gediscusieerd over wrestling, tv-series, café-exploten en -zolang er geen onverlaat over Tuborg begon- de verschillende Belgische trapisten.

Wat die antieke periodes uit mijn Leuvense era niet doen vermoeden, is dat ik ook toen al een hele digitale geschiedenis achter me had gelaten. Nog geen 16 was ik, of de 52k modem was al avonden lang aan het ratelen om via UUnet het toen nog ogenschijnlijk onbevattelijk wijdse internet af te surfen. Pruuuut, piet piet, prrrruuuuutttt, klik klik klik. De enige professionele website tussen al het html-geweld door die ik me kan herinneren is die van radio Donna, en dat is ondertussen ook alweer terzielen gegaan. Gelukkig maar.

Van al die internetherinneringen zijn er veel vervaagd, maar de meest saillante zal ik toch nooit vergeten. Het Koninklijk Atheneum van Tessenderlo, in die periode nog een goedgeslaagd exploot van de multiculturele vrucht, was een innovator op het vlak van het internet. 15 moet ik geweest zijn. Samen met twee klasgenoten kreeg ik wel 30 minuten de tijd om het wereldwijde net te besurfen. Een revolutie! Omdat het wetenschappelijk verantwoord moest blijven, richtten we de surfplank van de stamper over de electrolyse naar de twee Maagdenburgse bollen. En plezier dat we hadden.

Het plezier was echter van korte duur. Toen de directrice het gezegende internetkamertje betrad en ons voorstelde om samen met de 3 elektromechaniekers Hakan, Erdal en Levi (Turk, Turk, Italiaan) wat te surfen veranderde het geweer snel van schouder. Dat we maar goed overeen moesten komen en ten allen tijde over schoolzaken moesten surfen zei ze nog, en weg was ze. Vervolgens tikte één van de EM-scholieren me op m’n schouder (ik bevond me tijdens het bewuste moment ter hoogte van zoekrobot Altavista) en zei: “Tupac Shakur, lan! typ is in.”

Vanaf die moment, zou de wereld definitief veranderen.