Dec 05 2009
Mijn collega’s helpen u graag verder
Zo hier zit ik dan. Neen, lig ik, dat is correcter uitgedrukt. Voor het eerst sinds lang ben ik nog eens tesamen met mijn laptop in bed gedoken, in plaats van met mijn vriendin. Hoewel, die ligt dan weer naast me, zachtjes aan het ronken. Ik ben meer nachtmens dan haar, en in deze donkere maanden maken dag en nacht toch niet zo’n groot verschil. Het is altijd slaapweer.
Ik kan niet slapen. Het typische gevoel dat iedereen wel kent van vroeger, de dag voordat je op schoolreis naar Bobbejaanland mocht, ofzo. Morgenvroeg vertrekken we naar Parijs. Dat ritueel speelt zich jaar na jaar af eigenlijk, maar ook deze keer weet het te me beroeren en jaagt het mijn hartslag en ademritme de hoogte in. Wat heb ik er goesting in zeg.
Over goesting gesproken, de gemoedsrust zit goed tegenwoordig. De job die ik een maand of twee geleden heb aangenomen, bevalt me wel. Ik zit in de HR tegenwoordig, door de gemiddelde Vlaming uitgesproken als de ‘hasj eeeiiir’ [zoals hash air in het Engels], Joost mag weten waar die aberratie weer vandaan komt. De eerste twee maanden waren vallen en opstaan, en geloof me, ik ben een paar keer hard tegen het asfalt gesmakt. Met enkele lelijke gapende vleeswonden tot gevolg, maar die zijn ondertussen genezen. En maar goed.
Zou ik dan écht niets meer over politiek schrijven? Het is wel lang geleden dat ik er nog eens van wakker heb gelegen. Wie gelooft die mensen nog. Meer dan ooit ben ik tot een aanhanger van Boon verworden, die het sociaal-individualisme (vooral in zijn latere werk) tot haast mythische proporties wist te brengen. Al had het ook wel iets met escapisme te maken misschien. Troost vind ik tegenwoordig vooral in de literatuur. Pedante lul met psychopatische trekjes of niet, die Christiaan Weijts is werkelijk fenomenaal.
Waar dient het socialisme nog voor eigenlijk? In Vlaanderen zie ik de relevantie van de enige erfgenaam van het socialisme eigenlijk niet zo meer in. Of de schuld daarvoor bij die partij dan wel bij Vlaanderen ligt, dat laat ik in het midden. Misschien toch maar eens een kijkje over het muurtje nemen bij het lokale OCMW, dat maakt de nood aan socialisme weer wat tastbaar. De helaasheid der dingen is nooit veraf. Trouwens, de cultuurbijlagen van de Morgen zijn veel interessanter dan het nieuws tussen pakweg pagina 1 en 7.
Om maar te zeggen, het woord “Vlaanderen”. Het doet me niks. “België” evenmin. “Limburg”? De eerste strofe van het bronsgroen eikenhout kan nog wel, maar daarna begin ik gewoonlijk te lachen uit plaatsvervangende schaamte. “Europa” dan maar? Haiku Herman buiten beschouwing gelaten lig ik daar hélémaal niet meer wakker van. Als Scarlet Johanson geil is, dan is Europa daar de negatie van. Waar is al die geveinsde emotionaliteit voor nodig tenslotte? Sociale wenselijkheid?
“Amsterdam”, dat klinkt nog wel lekker eigenlijk. Geil, zelfs geiler dan Sergio Herman, die geniepige maar even zo vermakelijke geilaard van de beste hobbykok. De beste hobbykok van Vlaanderen, hier gaan we weer. Gelukkig is Sergio Nederlander, en kan je in Nederland poepen zonder dat het vulgair wordt.
Parijs klinkt trouwens ook niet zo slecht. En dat is trouwens waar het allemaal om gaat. De volgende vier dagen ben ik er niet, mijn collega’s helpen u graag verder. A bientot!
