Nov 03 2009
Tupac Shakur, lan!
Vroeger schakelde ik na het thuiskomen vrijwel altijd direct de pc aan om de verschillende nieuwssites af te schuimen. Tegenwoordig betrap ik mezelf er steeds vaker op dat sociale netwerken mijn nagenoeg enige wezenlijke online vrijetijdsbesteding zijn die me nog rest. Hoe ver kan het eigenlijk gekomen zijn met me? Waar is de tijd gebleven dat ik me ‘s avonds laat nog inliet met wezenlijke dingen…
Laten we goed en wel wezen, de leegheid van die online ondingen is behoorlijk onevenaarbaar. Sociale netwerken? Het enige dat me nog interesseert is levens trachten samen te vatten in korte newsfeeds en blitse status-updates. Levens waar ik in geen 5 jaar nog mee geïnterfereerd heb. En ja, ik teken schuldig, die samenvattingen zitten soms toch wel angstwekkend kort op de realiteit. En gelukkig hebben sommige sociale netwerksites ook nog wel een chatfunctie erbij, want het is altijd leuk om ‘s nachts gauw gauw een late nite chat te doen. Niet waar?
Vroeger is voorbij, zong Stef Bos ooit. Maar goed, vroeger toen ik in Leuven nog een groezelig studentenkamertje bewoonde, plofte ik vaak in de eenpersoonszetel neer met een verskoel Pakistaans sixpakje Stella Artois en begon ik aan mijn antenne te draaien. Meestal vond ik nét genoeg ontvangst om op de achtergrond één of andere Canvastalkshow te ontvangen, vervolgens schakelde ik mijn desktop aan en logde in op ICQ, IRC en Yahoo Messenger. Dat waren nog eens tijden. Nachtenlang hebben we gediscusieerd over wrestling, tv-series, café-exploten en -zolang er geen onverlaat over Tuborg begon- de verschillende Belgische trapisten.
Wat die antieke periodes uit mijn Leuvense era niet doen vermoeden, is dat ik ook toen al een hele digitale geschiedenis achter me had gelaten. Nog geen 16 was ik, of de 52k modem was al avonden lang aan het ratelen om via UUnet het toen nog ogenschijnlijk onbevattelijk wijdse internet af te surfen. Pruuuut, piet piet, prrrruuuuutttt, klik klik klik. De enige professionele website tussen al het html-geweld door die ik me kan herinneren is die van radio Donna, en dat is ondertussen ook alweer terzielen gegaan. Gelukkig maar.
Van al die internetherinneringen zijn er veel vervaagd, maar de meest saillante zal ik toch nooit vergeten. Het Koninklijk Atheneum van Tessenderlo, in die periode nog een goedgeslaagd exploot van de multiculturele vrucht, was een innovator op het vlak van het internet. 15 moet ik geweest zijn. Samen met twee klasgenoten kreeg ik wel 30 minuten de tijd om het wereldwijde net te besurfen. Een revolutie! Omdat het wetenschappelijk verantwoord moest blijven, richtten we de surfplank van de stamper over de electrolyse naar de twee Maagdenburgse bollen. En plezier dat we hadden.
Het plezier was echter van korte duur. Toen de directrice het gezegende internetkamertje betrad en ons voorstelde om samen met de 3 elektromechaniekers Hakan, Erdal en Levi (Turk, Turk, Italiaan) wat te surfen veranderde het geweer snel van schouder. Dat we maar goed overeen moesten komen en ten allen tijde over schoolzaken moesten surfen zei ze nog, en weg was ze. Vervolgens tikte één van de EM-scholieren me op m’n schouder (ik bevond me tijdens het bewuste moment ter hoogte van zoekrobot Altavista) en zei: “Tupac Shakur, lan! typ is in.”
Vanaf die moment, zou de wereld definitief veranderen.
