Sascha’s Blog

De ‘Hamse’ asielzoekers komen niet in aanmerking om uit een gemeentelijke noodwoning gezet te worden. De federale overheid vroeg de OCMW’s hierom als de asielzoekers er meer dan vijf jaar woonden. Raadslid Sascha Luyckx (SP.A) reageert tevreden.

Het schrijven van de federale regering (Fedasil) maant de OCMW’s aan om een lijst samen te stellen van asielzoekers van wie de procedure tot asielaanvraag al langer dan vijf jaar loopt. Voor gezinnen met kinderen wordt een periode van vier jaar gehanteerd. Het is de bedoeling dat de OCMW’s vervolgens de in het lokaal opvanginitiatief (LOI) gehuisveste mensen op straat zou zetten. Het Hamse OCMW benadrukt dat de andere gemeentelijke noodinitiatieven niet in het gedrang komen. Het sociale noodaanbod blijft behouden.

Luyckx wil echter een stap verder gaan en engageert zich om geen enkele uitdrijving door te voeren in de toekomst. Hij wil ook werk maken van een verdere bewustmaking over het statuut van de asielzoekers en zal zijn collega’s-raadsleden hierover aanspreken. (pbvm)

BRON: De Standaard, 11 december 2008

Voila. Met enkele simpele drukken op de knop en na het ingeven van een paar cijfercombinaties heb ik zo-even het hotel geboekt voor mijn derde bezoek aan Dublin. Tweehonderd en acht euro gaat het geheel voor twee nachten kosten. Dat maakt 104 euro per persoon, want Vonneke gaat mee natuurlijk. Neem daarbij nog de vlucht (taxen in) voor 2 euro per persoon en de boekingskosten van 20euro, dan hebben we een héél weekendje Ierland in het verschiet voor maar amper 116euro per persoon, ontbijt ingebrepen! Wie me niet gelooft, laat ik met plezier mijn Visa-afrekening zien.

Nu ja, misschien hou ik die Visa-afrekening toch beter even voor mezelf, en draai ik ze best eens een paar keer rond in de hand. Honderdzestien euro, dat is twee keer niks hoor ik mezelf -en anderen- denken. Dat klopt, maar er schuilen natuurlijk ook addertjes onder het gras. Hoe ga ik in hemelsnaam om 5u ‘s ochtends in Charleroi geraken? Met de auto natuurlijk. Dat gaat parkeren worden, tel er dus maar gauw 45euro bij. Dan spreek ik nog niet over het verbruik van de nodige brandstof. Lap, weer een slordige 20euro erbij. Eens in Dublin aangekomen zal er ook gegeten moeten worden, en niet in het minst gedronken. Eten is er relatief goedkoop, maar zo van die lekkere romige Guinness-kuipen kosten er stukken van mensen. 100euro extra voor twee dagen is geen overbodige luxe. Toegegeven, verplicht is het niet, maar op reis gaan zonder souvenir mee naar huis te nemen is ook maar niks. Ik tel 50euro voor een mooi kledingsstuk en exclusieve cd.

Alles samengeteld kosten zulke citytrips al gauw 350euro per persoon. En dat voor een schamele twee dagen vertier. Is dat eigenlijk nog wel langer te staven met mijn persoonlijke koopkracht? Ik hoorde laatst iemand vertellen dat hij voor maar 350euro all inclusive een week naar Egypte trekt, en dan krijg je de zon er gratis en voor niks bij. “Dat klopt,” antwoordde ik. Wat ik er niet bij vertelde -want dat heeft immers geen zin- is dat ze om mij een week naar Hurghada te krijgen 350euro moeten bijgeven. En dan nog sluit ik niet uit dat ik enkele uren voor vertrek getroffen wordt door hevige kiespijn.

Uitkijken naar een citytrip is voor mij een manier van overleven. Voor de post-materialist is die beleving iets uitzonderlijk. Nachtelijk internetten, metroschema’s opzoeken, leuke pubs bespreken, gezellige restaurants ontdekken, een streepje cultuur ontdekken en een interessant boek lezen … het hoort er allemaal bij. En het leukste van al is, dat dit alles gewoon binnen handbereik ligt met enkele drukken op de knop en het ingeven van wat cijfercombinaties. Wat hou ik toch van het moderne bestaan.