Sascha’s Blog

Bijna liet ik me gisteren ringeloren. In het gesprek dat ik voerde met de Nederlandse journalist, kwam de forel van Hitler ter sprake. De forel van Hitler? Ja, de forel van Hitler, met boter nog wel.

De aanleiding voor het gesprek werd gevormd door de commotie die afgelopen dagen ontstond rond het tv-kookprogramma op Canvas van de Leuvense chef Jeroen Meeus. In het zogenaamde plat préféré gaat de mediagenieke kok iedere week op zoek naar het favoriete gerecht van één of andere historische figuur. Deze week zou die goede oude Adolf aan de beurt zijn.

Ik gooide een balletje op en vroeg of de journalist het vond kunnen dat een figuur als Hitler opgevoerd wordt in een entertainmentprogramma en of alzo de vervlezing -vervissing in casu- van het kwaad niet richting banalisering wordt geduwd. “Neen,” zei de journalist, “waarom zou de vraag naar Hitlers favoriete gerecht niet gesteld mogen worden?”. “Ik weet het niet,” antwoordde ik “misschien omdat de vraag niet zo relevant is?”. In het wederantwoord meende ik iets als de “kritische vraag van de journalist” en het “kritisch oordeel van de kijker” menen te ontwaren. Het gesprek tendeerde vervolgens naar een ander onderwerp.

“Het kritisch oordeel van de kijker” even terzijde gelaten zou ik nu -24u later- toch nog willen terugblikken op de zogenaamde “kritische vraag van de journalist”. Is de journalist dan werkelijk kritisch als hij eender welke vraag stelt, alleen en enkel maar omwille van de journalistiek? Ik dacht het niet eigenlijk, want zeg nu zelf, welke journalist is het meest kritisch, hij die zijn vraag historisch kadert en omwille van diverse redenen (relevantie, opportuniteit, meerwaarde) oordeelt dat de vraag beter niet gesteld wordt, of hij die meent dat elke vraag gesteld moet worden? Ik zou durven zeggen de eerste. Daarbij, wie stelde weer dat het makkelijker is om 1000 domme vragen te stellen dan 1 verstandig antwoord te geven?

Nu zou ik nog graag een stap verder willen gaan. Is een spervuur van irrelevante, niet-opportune minderwaardige vragen niet moreel verwerpelijk? Komen we niet stilaan in het vaarwater van de absolutie der vrije meningsuiting? Daar waar de ene zijn vrijheid stopt als die van de andere genadeloos en onbeperkt doorzet? Is het verdedigen van het stellen van “eender welke vraag” overigens niet gewoon hetzelfde als een eenvoudig populistisch pleidooi? Nu zou iemand me nog wel kunnen vertellen dat roepen, schelden en tieren ten allen tijde toegestaan moet worden, of het nu kwetsend is of niet, maar is het dan ook toegestaan een gedragsverandering te verwezenlijken richting banalisering van het kwade? Om op deze laatste vraag te antwoorden; Ik vind alleszins van niet.

Door de kritische waarde van de journalistieke vraag te verabsoluteren, werd mijn kritisch oordeel als kijker genadeloos onderuit gehaald. Gisteren liet ik me ringeloren, want bijna meende ik dat de vraag naar Hitlers forel wel gesteld mocht worden.

[UPDATE 16.45u]: Ondertussen is Hitlers forel geannuleerd.

Straks wordt in Parijs de Tour 2009 voorgesteld, een spectakel dat elk jaar opnieuw voor een flinke portie mediabelangstelling weet te zorgen. Niets kan me echter van de indruk ontdoen dat het de laatste edities stijl bergaf loopt. Hoewel we het na de hegemonie van grote kampioenen à la Merckx, Indurain of Armstrong wel vaker moeten stellen met enkele minder sexy overgangsjaren, speelt er toch wel meer. De ketting hapert.

Los van het feit dat er tijdens die bewuste overgangsjaren types opstaan (en weer vallen) als Tony Rominger, Alex Zulle of andere Oscar Pereiro’s kunnen we niet om het feit heen dat het wielrennen, en meer bepaald het grote rondewerk aan een zware imagoknauw te lijden heeft. Noem me eens één renner die de afgelopen jaren schitterde in Giro, Tour of Vuelta die momenteel niet ofwél achter de tralies zit ofwél niet een schorsing van meerdere jaren uitzweet?

Enige uitzondering op de regel is misschien wel Alberto Contador, de man die het de komende jaren -voor zover hij dat nog niet gedaan heeft- zal moeten waarmaken. Over hem valt misschien ook wel een sceptische uitlating te maken, maar daar ga ik me simpelweg niet aan wagen. Hij is mijn laatste hoop, mijn ultieme passie. Contador streelt met zijn fiets het wegdek als een kunstenaar zijn doek. De gevleugelde stijl van het Spaanse godenkind is fenomenaal. Ongezien. Een gezwinde pees die al klimmend en zonder zweet de rest van het peleton op een hoopje rijdt. Van Angliru tot Zoncolan.

Enige haar in boter is dat uitgerekend het godenkind tijdens de Tour 2009 concurrentie dreigt te krijgen van de uit de as herrezen Lance Armstrong. Of is dat maar schijn? is alles opgezet spel? Eddy Merckx heeft ondertussen te verstaan gegeven dat hij niet gelooft dat Armstrong zal wederkeren. En wel, ik geloof dat ook niet. Teken aan de wand is misschien wel dat Armstrong vandaag alvast verstek laat gaan voor de voorstelling van de Tour 2009.

Wil hij verdere commotie rond zijn verzuurde relatie met de organisatoren vermijden, of schuilt er een andere reden achter de niet-aanwezigheid? Voorlopig blijft het raden, dus poog ik ook een gissing te doen: Naast het promoten van zijn lovenswaardig kankerproject beoogt Armstrong een definitieve imagoclean van het wielrennen. Wie zegt dat de Texaan, nooit om wat controverse verlegen, binnen afzienbare tijd niet op de proppen komt met een eigen, ambitieus anti-dopingprogramma?

Niet vaak, maar zo nu en dan durf ik wel eens goesting te hebben in een lekkere steak. Vandaag bijvoorbeeld. Wat blijkt nu? Donderdag is toch wel f*cking veggiedag zeker. In die toko hierboven dus enkel vegetarische lintpasta’s te verkrijgen. Lintpasta’s, miljaar.

Eens wat doorgeklikt op de website van die bewuste veggiedag, blijkt ook nog dat er een bananendebat plaatsvindt één van de volgende. Jawatte, een opeenstapeling van sullige woorden lijkt het daar wel.

Het maakt me eigenlijk geen zier uit dat mensen vegetarisch eten, sterker zelfs, ik moedig het nog aan ook! Vegetarisch eten is immers gezond en duurzaam. Maar dat niemand me oplegt op een bepaalde dag tofu, banaan of ebly te vreten.

Het is om te huilen. Yves Leterme presenteert vandaag zijn zogenaamde begroting en in de reacties op DS online is niet eens een sp.a-oordeel te vinden. Enkel LDD, VB en Groen! aan het woord. Hoe erg kan het gesteld zijn met het socialisme? Zodadelijk ga ik nog denken dat er daadwerkelijk geen socialistische kiezers getroffen werden door de financiële crisis. En àls er dan al eens een gewone man getroffen werd, zal die allicht blijven hangen zijn in de waan van het liberalisme. De hardwerkende Vlaming, het is hem gegund.

Ach ja, de opiniepeilingen spreken dan ook niet meteen in ons voordeel. Met die schamele 14 procent en een sik, zijn we niet meer dan een klein partijtje. Wie weet verandert dat geleidelijk aan nog wel, als de crisis écht doorslaat in het dagelijkse leven. Misschien zullen de mensen dan plots wel herinneren dat LDD enkele weken geleden nog zat te schreeuwen om meer vrijheid, meer liberalisme, minder overheidscontrole. Misschien.

Goed, het zijn dus niet meteen hoogdagen voor het socialisme, maar de overtuiging en moed staan evenzeer overeind. Door een ietwat ongelukkige speling van het lot zal ik overigens morgen mijn eed mogen afleggen als provincieraadslid. Ik had het eigenlijk niet verwacht, en zeker niet zo snel, maar ik zal de kans met beide handen grijpen. De trouwe lezer van dit blog zal ik het vervolg dan ook zeker niet onthouden.

Vanochtend kondigde Brussels mobiliteitsminister Pascal Smet (sp.a) de komst van een fietslift (!) aan. Nog vóór mei 2009 zou ze fietsende Brusselaars de Kunstberg moeten optrekken.

Vóór 2009? Ja, want dan vindt immers het internationale fietscongres Velocity plaats in Brussel. Een plausibele verklaring.

Vóór 2009? Een meer plausibele verklaring is echter dat in de zomer van 2009 gewestelijke verkiezingen plaatsvinden, en dan is een officiële opening van een mediageniek fietsspektakel wel mooi meegenomen, zo in volle sperperiode.

Sorry, maar een skilift voor die mierenhoop die de Kunstberg is lijkt mij totaal overbodig. Er zijn wel andere prioriteiten. Zou de minister bijvoorbeeld al eens met zijn fiets en zijn pothelm op het Schumanplein betreden hebben? Welke randstengel daar het idee uitgevonden heeft om de fietsstrook pal tussen de autostroken te plaatsen heb ik nog steeds het raden naar. Of zou de minister -alweer met zijn pothelm op- al eens vanuit de binnenstad aan Madou de kleine ring proberen op te rijden zijn? Of heeft hij al eens de pothelmkamikaze proberen te spelen in de buurt van Rogier? Als klap op de vuurpijl raad ik de minister aan om eens te proberen met de fiets tot in Antwerpen te geraken. Die dwarse betonnen blokken her en der over het fietspad verspreid om tientonners vrijspel te geven bij het in- en uitrijden van de fabriekterreinen liggen er niet echt vriendelijk bij voor de tweewieler. [volgende week tracht ik foto's te nemen]

Echt waar, mijn klomp is gebroken. Wanneer volgend weekend ons nationaal congres visie08 plaatsvindt zal ik de minister er zeker op aanspreken. Ik mag maar hopen dat bovenvermelde problemen ook tegen mei 2009 opgelost zijn, opdat het fietscongres toch in alle sereniteit kan plaatsvinden.