Sascha’s Blog

Gisteren maakte iemand me er attent op dat het alweer een hele poos geleden is dat er nog eens een politieke blog van mijn hand op het net verscheen. Dat klopt, een streepje retrospectie herinnert me aan het stukje over Polen, en dat moet al van juli geleden zijn.

Of dat een reden heeft? En of. Tijdens de zomermaanden valt er sowieso weinig te noteren op het politieke toneel en daarnaast, àls er al eens iets gebeurde, werd haast elke feitelijkheid gedomineerd door communautaire shizzle. Sorry, ik lig daar simpelweg niet wakker van.

Of ik dan wél wakker lig van de financiële crisis waar ons land en een trits andere momenteel onder gebukt gaan? Een klein beetje misschien, maar niet overdreven. Ik heb amper geld op een spaarrekening geparkeerd, laat staan op de beurs. Rechtstreeks voel ik me dus amper aangesproken. Wat de gevolgen van deze papieren crisis voor de reële economie zullen zijn is een andere zaak. Wordt vervolgd.

Gelukkig treedt op zulke momenten onze vastberaden, koelbloedige, woord houdende premier op het voorgond. Adjectieven schoten gisteren en vandaag te kort om zijn regeringsinterventies in Fortis en Dexia te verklaren. Als de CD&V-er wat vaak op de proppen komt met “verantwoordelijkheid” houd ik mijn hart vast. Iedereen weet wat deze platitude 20 maanden geleden heeft teweeggebracht. Laat me er vooral niet meer van wakker liggen.

Misschien moet ik maar even terugkeren naar politiek op het laagste niveau (of het hoogste, zo u wil). Politiek in de door de CD&V (of is het de burgemeester?) gedirigeerde gemeente Ham. Daar lig ik -zo nu en dan- wél wakker van. Nu zondag slaan we de tent op met onze sp.a-afdeling en leggen we ons oor te luister in de Boringwijk en het Slagveld. Vanavond breng ik een punt op de ocmw-raad om het contingent aan zorg- en dienstreglementen te indexeren, codificeren en publiceren. In de periode tussen de indiening van mijn punt en de daadwerkelijke presentatie is veel gebeurd. Ik ga er dus van uit dat het een goed punt betreft. Meer transparantie, meer democratie. Dáár lig ik nu eens écht wakker van.

Zondagmiddag. Ik vlei me rustig neer in de zetel, zet de sportzender aan en poog het WK wielrennen op de voet te volgen. Weinig beweging daar. Aldus de commentator ligt het aan de Italianen. Die zouden eerder goesting hebben in een kopje cappuccino dan trappen op de pedalen. Over cappuccino gesproken.

Ondertussen leg ik de laptop dan maar op de schoot en besluit ik werk te maken van mijn zoektocht naar een geschikte espressomachine. Ja, ik wil een échte espressomachine, verstokte koffiezuiper als ik ben. En neen, geen enkel koffiezetapparaat komt nog maar in de buurt van zo’n heerlijk aromatisch kopje crèmige espresso.

“Koop je dan toch een Senseo“, hoor ik al eens. Over een deceptie gesproken. Een kopje Senseo koffie kan dan wel makkelijk te bereiden zijn en brengt daarnaast ook nog een soort van schuimlaagje tevoorschijn, het is én blijft doorloopkoffie met een onsmakelijk korrelig smaakje.

Met die Nespresso weet ik het nog niet, maar niets kan mij van de indruk ontdoen dat veel van dit product met marketing te maken heeft. Als George Clooney het ding al moet aanprijzen, dan weet je het wel. Daarbij, zo’n machine werkt blijkbaar alleen met van die dure nespresso-clipjes. Neen, ik moet het niet hebben.

Laatst wist iemand me de Krups-machines aan te raden. Volgens die vriend voldoen die toestellen perfect: voldoende druk (15bar moeten ze minsten hebben), voldoende weerstand en ideale temperatuur (90 a 92 °C). Daarnaast beschikken die Krups-toestellen -aldus die iemand- over één ontegensprkelijk voordeel: ze zijn van Duitse makelij. Deutsche gründligkeit, als het ware.

Dat kan allemaal best waar zijn, maar als het op espresso aankomt, ben ik dan toch weer eerder geneigd naar de vaders van de espresso te lonken; de Italianen. Volgende week ben ik vriendelijk uitgenodigd om de DeLonghi Magnifico uit te gaan testen, en graag zou ik ook nog iemand vinden voor de Saeco Aroma. Vooral die laatste haalt goede resultaten in de tests.

“Sascha is éénsklaps een fan van Italiaanse toetsellen geworden?”, hoor ik dan al vragen. Ach wat, sedert mijn laatste trip naar het Zuiden van Italië ben ik veel van mijn weerstand voor het land verloren. Ik wil het dan ook graag in de sfeer van Luigi Bezzera houden. Laat die espresso maar komen.

Voila. Mijn laatste vakantie zit erop dus ik kan beginnen aan het nieuwe werkjaar. Het belooft er ééntje te worden. Naast de nakende verkiezingen (2009, of waarom niet 2008?), zou ik graag dit blog in een nieuw kleedje steken en opnieuw wat technische vorderingen willen maken. En natuurlijk blijf ik bij regelmaat verse stukjes publiceren. Wordt vervolgd!

Het draait al wat langer door de geruchtenmolen, maar vandaag weten we het bevestigd: “Lance Armstrong bevestigt comeback” (DS, 10-09-2009). Natuurlijk, zou een mens dan denken, na een eerste valse comeback -kanker overwinnen is heroïsch, maar geen eigen keuze- kan een tweede échte comeback er nog wel bij. De volgend jaar 37-jarige Armstrong wil nog een laatste keer de Tour winnen. Mooi zo.

De scenarist in Armstrong heeft dat wel goed bekeken, hoewel de aankondiging nog nét iets beter kon, op 11 september bijvoorbeeld. Want, heroïsche verhalen gaan er over het algemeen wel in als zoete koek, en niet alleen bij de Amerikanen. Of willen we misschien eens tellen hoeveel hits Google Europa vandaag registreerde met als zoekterm “Lance Armstrong”?

Het moet gezegd, Lance Armstrong zou Lance Armstrong niet zijn moest zijn comeback aangekondigd worden zonder die paar extra (straffe) uitspraken: “Ik doe het niet voor het geld”, “Ik doe het 100% dopingvrij” “ik wil ab-so-luut niet verliezen” en “het ritme van de laatste tour lag frustrerend laag”.

In die laatste schuilt overigens wel een grond van waarheid. Als de kleurloze Carlos Sastre godbeterd al een Tour de France kan winnen, dan zijn we ver van huis. En kleur, daar gaat het tenslotte toch wel om. Het zou me geenszins verbazen zou tourbaas Prudhomme gesmeekt hebben om Armstrong terug aan de start te krijgen, want eerlijk is eerlijk, het blazoen van het media- en poenspektakel Tour kan wel wat koperpoets gebruiken.

Voor mij rest er echter maar één vraag: Kan Lance Armstrong de Tour überhaupt nog wel winnen? Ik ben van mening van wel, al zou het me niet verbazen dat de zevenvoudige winnaar alsnog optreedt als mentor van de jongere (ploeggenoot?) Contador. Ook aan zijn trainingsschema zal nog wel wat mogen veranderen, maar goed, Armstrong bewees in het verleden al wel eens dat hij van “dikkerdje” naar “kapmes” kon evolueren.

Nu we het er toch over hebben, kijk anders nog eens even mee naar Lance nú (de loper) en Lance vroeger (de fietser). Toch een behoorlijk verschil in lichaamsmassa (of is het spiermassa?), niet? Wel, als hij zijn lichaam terug tot snijboon kan verwerken, denk ik niet dat iemand hem zal tegenhouden die 8ste tourzege binnen te rijven. Dan hebben we een winnende Armstrong in 69, één in 99 en één in 09. Mooi toch, niet?

Zojuist stuitte ik op haast serendipe wijze nog eens op het begrip serendipiteit. Volgt u even mee:

- het begon met mijn interesse voor het oeuvre van Arnon Grunberg (zie vorige post)

- door te lezen over de vete met A.F. Th van der Heyden, ging ik geheid op zoek naar meer info over deze laatste

- in de samenvatting van “Het Schervengericht” las ik dan weer over de befaamde hippie-goeroe Charles Manson

- vervolgens klikte ik door naar de saillante details over de lugubere moordzaak Tate/LaBianca

- daar trof ik dan weer mijn favoriete regisseur Roman Polanski

- Ik las er interessante informatie over zijn werk maar vooral zijn persoon: relatie met Natassja Kinski en vriendschap met Jack Nicholson.

- iets later groeide het besef dat Nicholson de afgelopen 15 jaar nagenoeg geen enkele noemensewaardige prestatie op pellicule meer afleverde.

Uiteindelijk ging ik via Wikipedia nog eens op zoek naar het begrip “serendipiteit“. Ik vermoed er een lichte variant van getroffen te hebben, wat uiteindelijk resulteerde in een nieuwe quote op dit blog. Het leven gaat weer door.