Sascha’s Blog

Het gaat razendsnel. Morgenvroeg gaat het ricting Normandië om -opnieuw- een trouwfeest op te luisteren en volgende week zal nagenoeg volledig opgevuld worden met werken en verhuizen. Inderdaad, ik verruil de Mini’s en andere Range Rovers definitief voor de mooie buurten van Borger Hills. Het bloggen zal schaars verlopen, maar toch, een sascha’s blog als een gewond dier is op zijn gevaarlijkst!

Gisteren (25.08.2008) vernam ik via DS Online het volgende:

Angelina Jolie zet Brad Pitt aan de deur

Brad Pitt heeft een nacht buitenshuis moeten doorbrengen omdat hij van zijn vrouw Angelina Jolie niet meer binnen mocht. Dat schrijft het Amerikaanse showbizzblad In Touch.
Volgens het blad heeft Jolie het lastig met de opvoeding van haar zes kinderen. Ze zou haar frustraties afreageren op Pitt. ‘Angelina schreeuwt al bij het minste tegen Brad’, zegt een bron. Het stel kreeg deze week fikse ruzie. ‘Angelina gilde dat Brad niet meer thuis hoefde te komen’, zegt dezelfde bron. Pitt zou daarna de avond en nacht hebben doorgebracht bij buurman Bono, de zanger van U2. De woordvoerder van het stel wilde niet reageren. (tlb)

Zou Bono werkelijk de buurman van Brangelina zijn? Zou het dan één van die andere schamele optrekjes nabij Killeney betreffen? Wie weet, hadden we destijds dan ook wel Pitt’s gate kunnen likken…

Enkele dagen geleden deed Bert Anciaux -”Bert” voor zijn kiezers- nog een ultieme poging. Dat we positief moesten blijven was de boodschap. En die (Vlaamse?) doemdenkers, die moesten maar eens de mond gesnoerd worden. Nu, zo over het algemeen kan ik het wel vinden met de ideeën van Bert. Niet zozeer met dat eeuwig gestereotypeerde emotionele aspect van de man, eerder met het motiverende. Optimism as a moral duty, zowaar.

De vraag is echter waar de grens schuilt tussen optimisme en irrealisme. Die is flinterdum, en positief blijven over de prestaties van “onze jongens” in Peking lijkt me eerder simpelweg belachelijk irrealisme. Niet één medaille werd er totnogtoe behaald. Niet één.

Op de tatami werden we gevloerd. Dirk Van Tichelt -”Den Dirk” voor de ingewijden- leverde thans een mooie prestatie werd gezegd, en ja, ik heb wel van die vechtlust genoten. De Spelen waren nog vers en de kansen zouden wel volgen. In het hockey bleken we dan weer doodsimpel te zwak. Maar sympathiek dat we waren! Kim Gevaert, hoe erg van dat foute startmanouevre! Kim is waarschijnlijk teveel aan koters baren aan het denken geweest, ach wat, het is “Kimmeke” wel vergeven, op de 4*100 behalen we misschien nog wel de 5de plaats, ofzo. Jean-Michel Saive -”Jean-Mi” voor de vrienden, 11 miljoen Belgen en opgevist uit nostalgie- werd er vandaag al tijdens zijn eerste match uitgekegeld. Door een pingpongende Nigeriaan Godbetert. Hetzelfde lot was onze nationale zeiltrots beschoren. Sebastiaan Godfroid -”Sebbe” voor de intimi, zoals Tom “Schnabbel” Coninx zich al wel eens laat ontvallen- wist zijn boot niet eens tot de finale te varen. En dan te bedenken dat beide heren streden om het vlaggevaandelzwaaien tijdens de openingsceremonie enkele weken geleden. Inderdaad, enkele weken geleden. Ook toen stond de medailleteller nog op nul.

Is er dan geen toekomst voor de Belgische sport? Communautaire hardliners hoor ik nu al van ver en met telefoon afkomen: “jazeker, als België gesplitst is zal het allemaal beter gaan! We gaan dan met zijn allen met de Vlaamse Leeuw voor de digitale camera’s zwaaien. Dàt helpt hoor!”. Jaja, en dan gaan we ook wel het Songfestival winnen met Silly Wommers in een glansrijke hoofdrol en het WK voetbal opfleuren met Wesley Sonck als sterkeeper van het toernooi.

Neen, de komende weken zal er wel wat geanalyseerd worden. En dat mag wel vind ik, dat heeft niets met negativisme te maken. Als voor Nederland, een land met slechts 5 miljoen inwoners meer dan België, de teller al op 13 staat, dan moet dat voor ons toch ook kunnen. Niet? Waarom kunnen de Nederlanders zoveel meer dan ons? Zou dat aan het poepen liggen?

Ach wat, laten we even vooruit kijken. In de nabije toekomst maken we nog een (water)kans op eremetaal met onze mountainbikers onze hoogspringster. Naar verluidt doen onze jockeys het ook niet slecht, al ben ik als vanouds van mening dat onze paarden de pluim op hun tok mogen steken, en niet onze edele paardrijders. In de verre toekomst ziet het er misschien zo slecht nog niet uit met onze nieuwe lichting atletiekers. Die broertjes Borlée kunnen er immers iets van. En slechts 20 jaar oud zijn ze. Ook lijkt er een nieuwe sterke voetballichting door te stoten. Al zal er voor steun aan die gasten aan de top van onze voetbalbond nog wel wat mogen bewegen. Frans De Keersmaker -”Varkenskopke” voor de voetbalkenners-, weze dus gewaarschuwd.

Met het luchtvaartnostalgieweekend naar Berlijn en de trouw van Freluto achter de kiezen heb ik weer twee mijlpalen overwonnen. Hoezeer ik mezelf ook trachtte te sparen, de liters Weissbier en champagne hebben toch hun tol geëist. Mijn lichaamsvlees voelt als een gemarineerde kotelet. Augustus is thans nog niet afgelopen, over twee weken ga ik -nogmaals- naar een trouwfeest, in Normandië ditmaal, en tegen 5 september zou ik definitief het pand in de Graaf Van Egmontstraat verruild moeten hebben voor dat van de Congresstraat.

Tussendoor zal ik ook wat spulletjes van Leiden naar Antwerpen moeten brengen. Wat hoop ik erop dat Vonneke die grote sofa mag/wil laten staan, want die boezemt mij een ijzingwekkende angst in. Dan denk ik ook nog aan die tonnen paperassenwerk, talloze afspraken met mekaniekers en andere kabelguys, de start van mijn opleiding aan Syntra, en het ge-VONK.

Terwijl alles zo stilaan in een rotvaart begint te geraken lijkt de vakantie slechts een vage herinnering. Achja, ik ga er niet om zeuren. De vooruitzichten zijn fenomenaal en in september knijp ik er met een weekje Bari ook nog even tussenuit. Zo blijven de zomermaanden toch nog even in de vakatiesfeer hangen.

Veel tijd voor een uitgebreid relaas heb ik helaas niet, daar verwijs ik graag voor door naar Freluto’s blog. Afgelopen weekend brachten we door in Renesse om Freds vrijgezellendag te vieren. Het enige wat ik mee kan geven is dat bij het aanschouwen van onderstaand filmpje de tranen nog steeds, en al voor de twaalfde keer, uit mijn ogen rollen als bergrivieren. En dit enkel en alleen van het schaterlachen…

Lt. Mitch Buchannon, dank je voor die ongelooflijke overgave en inzet. Volgend weekend maken we er opnieuw een feest van!