Sascha’s Blog

Na drie weken windstilte is Sascha`s Blog terug van weggeweest. Een week trekken op het Kungsled in het hoge noorden en meerdere dagen rust aan de Baltische stranden van Gotland hebben de batterijen volledig opgeladen.

Deze week neem ik de tijd om nog wat te rusten en mijn administratieve taken te volbrengen, maar vanaf volgende week start het onvermijdelijke bloggen opnieuw. Tot dan.

Meyrueis, Lozère, 26 juni 1977. Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.

Toen ik enkele jaren geleden van een collega Polstok-redactielid en tevens goede vriend De Renner van Tim Krabbé cadeau kreeg, besefte ik nog niet helemaal welke betekenis de beginpassage van deze klassieker voor mijn latere leven zou gaan hebben. Hoewel ik in die periode zélf een ongekende fietsroes beleefde (een jaar van 8000km) en met een ongebreideld enthousiasme de eerste hoofdstukken van het boek verslond, wist ik het eind ervan nooit te halen. Dit tot grote en wellicht terechte ergernis van de schenker. “Dit boek niet uitlezen, is wielerheiligschennis. Dat doé je gewoonweg niet”. Wist ik veel dat de arme stakker achteraf nog gelijk zou krijgen.

Ik had toen echter andere katjes te geselen. Trainen trainen en nog eens trainen. En dan te bedenken, dat ik enkele jaren voorheen nog zo gezworen had nooit op een racefiets te zullen kruipen. En al helemaal geen verwijfd fluopakje aan te zullen doen. De omstandigheden hadden me er echter toe genoopt. Een ongelukkige knieblessure en begripsloze trainer wisten reeds een vroegtijdig einde aan mijn volleybalcarriëre te stellen, een aanslepende rugblessure deed voor mijn tenniscarriëre de rest. Twintig kilo later kon ik echter niet anders dan terug naar sport te grijpen. Omdat zwemmen sowieso al geen optie was -wat heb ik een hekel aan dat brakke chloorgevoel- plaatste ik dan maar mijn eerste pedaalslagen op een oudstalen ros. Ik werd herboren, en in no time werden die twintig kilo extra er 30 minder. Want fietsen is nu éénmaal vetverbranden.

Toen het afslankdoel uiteindelijk bereikt was, volgden er al gauw nieuwe doelen. Nu is het wel zo dat ik altijd enigszins competitief ingesteld was geweest, de voornaamste reden voor het stellen van die nieuwe uitdagingen was toch wel de prikkel vinden om steeds weer opnieuw die fiets op te kruipen. Weer, wind, hagel, sneeuw of regen. Niets kon mij deren. Het bracht me zo ver om in 2004 de Ventoux meermaals te bedwingen (vanuit Bédoin, de stoeremannenkant) en in 2005 een reeks Alpencols onder de wielen te gooien. Die laatste trip zal voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrift bijven. Zelden heb ik zo genoten van de combinatie natuur/afzien. Met de beesten. De conditie piekte fenomenaal en door toedoen van de supercompensatie reed ik ook nog eens iedereen naar huis tijdens de beruchte “Sean Kelly Classic“.

In 2006 bestierde ik nog gezwind de meest befaamde Vogezencols, maar na deze toppen bereikt te hebben ging het toch een beetje bergaf. In 2007 behaalde ik nog een aanvaardbaar niveau, maar vanwege de kapitale fout om mijn doel (le Roc d’Azur) veel te laat op het jaar te leggen, was de motivatie op een gegeven moment compleet zoek. Een druk professioneel/scoiaal leven laat nu éénmaal niet toe om van mei tot oktober te pieken. Dat kunnen zelfs de hedendaagse profs niet.

2008 echter, is mijn zwakste fietsjaar tot dusver. Aanvankelijk legde ik nog zeer moedig éénmaal per week het traject Brussel-Antwerpen/Antwerpen-Brussel af, maar al snel liet ik deze tocht schieten. Toen ik vanochtend voor de spiegel stond, en merkte dat er zich stilaan een nieuwe vetklep rond mijn middelste aan het vormen is, moest ik plots weer aan de beginpassage van De Renner denken. Het deed me besluiten om vanaf augustus terug onvoorwaardelijk voor de fiets te kiezen. Het leven van deze niet-wielrenner schokt me immers.

Lech Kaczynski, de Poolse J-M Dedecker die het enkele jaren geleden op basis van een ultra-nationaal en oerconservatief discours tot president wist te schoppen, weigert het Verdrag van Lissabon te ondertekenen. Dat de koppige Pool het verdrag destijds zélf onderhandelde doet voor hem niet ter zake. Dat een meerderheid in het Parlement het Verdrag reeds goedkeurde ook niet. Irrationeel? jazeker. Logisch? neen. Consequent? Al helemaal niet. Typisch Pools? zéker en vast.

Het getormenteerde nationaal bewustzijn van Polen zal altijd wel een rol blijven spelen in zowel de binnen- als buitenlandse politiek van het land. Dat is enigszins te vergeven. Maar de Polen zouden zo onderhand toch wel mogen beseffen dat de enige kans op een veiliggestelde Poolse toekomst zich binnen de EU situeert. Misschien moet de natie ook maar eens even wat bezinnen, en overpeinzen waar het amper 15 jaar geleden nog stond. Zonder de Europese miljardenstromen spraken we nog steeds van ontwikkelingsgebied in de woestijn.

De Franse president, Nicolas Sarkozy, onderkende dat er blijkbaar een steeds sterkere hang naar “hernationalisatie” heerst binnen de EU. Paradoxaal genoeg zijn het vooral de nieuwkomers (en ja, Ierland is ook nog steeds min of meer een nieuwkomer) die moeilijk aan deze lokroep kunnen weerstaan.

Wel, misschien schuilt hier een nieuwe kans voor een verdere integratie van de Unie. Misschien is het wel tijd dat de zogenaamde eurosceptishe landen de eer aan zichzelf laten, en ofwél toevlucht zoeken tot een nieuw intergouvernementeel/supranationaal verband ofwél -zoals ze nu te kennen geven- terugplooien op zichzelf en het één en ander hernationaliseren.

En de landen die de eer niet aan zichzelf laten? Misschien moet de EU de druk dan maar wat opvoeren. Ook al laten de Europese verdragen een exit uit de Unie formeel gezien niet toe, met een beetje politieke wil moet het wel lukken om het ene of gene land te wippen. En ja, misschien is het wel tijd dat loyale euroburgers een omgekeerd euroscepticisme gaan hanteren? Ik ben best bereid mij een beetje Poolscepticischer te gaan oriënteren.

Soms heb je van die nachten die wel eindeloos lijken te duren. Nog geen uur nadat je in slaap gedommeld bent, schiet je -badend in het zweet- verschrikt wakker. Een eerste akelige droom hangt nog ergens in achterpan, tussen linker- en rechterhersenkwab. Zoiets gebeurt nu éénmaal, zou een mens dan denken. Glaasje water, even een frisse neus en terug slapen maar. Nog geen half uur later is het echter opnieuw van dattum. Ratelende hartslag, benauwd gevoel en ditmaal nog meer vochtverlies op voorhoofd en borstkas dan de keer ervoor. Dit fenomeen herhaalt zich het vervolg van de nacht nog enkele keren. Hoe komt dat toch?

Los van het feit dat ik altijd een bepaalde appreciatie voor het werk van Sigmund Freud heb gekoesterd, denk ik dat mijn dromen van vannacht allesbehalve een persoonlijkheids-, verlangens- of onderbewustzijnsbetekenis hadden. Ook het archetypische collectieve bewustzijn heeft er verre van mee te maken, hoewel ik dat zowaar een nóg interessantere theorie vind.

Neen, het is allemaal veel simpeler. Ik laat mij ‘s nachts al wel eens assisteren door zo een anti-muggenstekker die zo nu en dan wat muggenvergif (pesticide) de lucht in sproeit. “Gegarandeerde nachtrust” staat er op de bijsluiter te lezen. Wat de besluiter er evenwel niet bijvertelt, is dat pesticiden het centrale zenuwstelsel in de war brengen. Niks interessante of romantiserende theoriën over mijn nachtmerries van vannacht dus. Een simpele droomduiding voor de plastische droom.