Sascha’s Blog

Het web2.0 weet me nog steeds zo nu en dan te verrassen. Wat gezegd van een sociale netwerksite volledig opgebouwd rond boeken en literatuur? Ga dan eens een kijkje nemen www.goodreads.com. Voeg me dan ook toe, want dan heb ik in één slag wat vrienden om leeservaringen mee te delen.

Zoals de output op dit blog al wel kon doen vermoeden heeft het Europees Kampioenschap voetbal 2008 me danig in haar macht. Inderdaad, hoewel het járen geleden is dat de moeder der volkssporten nog eens mijn belangstelling wist te wekken, is het deze keer nog eens raak. Waarom toch? Vermoedelijk heeft het wel iets met het escapadische en ontspannende karakter van de passieve beleving te maken, want laat me duidelijk zijn, als Moeder Natuur me met één talent niet begiftigde dan zal het wel voetbalfeeling betreffen.

Waarschijnlijk zal het ook wel iets met nostalgie vandoen hebben. Waar zijn die roemrijke jaren ’80 en ’90 toch gebleven waarin de Belgen zo nu en dan nog eens hoge ogen wisten te scheren op een EK of WK? Als jonge snaak overdag puffen op de schoolbanken, panini plaatjes ruilen op de speelplaats -Goh, wat heb ik me ooit suf gezocht achter die afbeelding van de boomlange Ed De Goeij-, en vervolgens reikhalzend uitkijken naar de match van de avond . Eens de wedstrijd aanvang had genomen werd moeder de vrouw niet ongeregeld het huis uitgestuurd voor frit met hollandse mayonaise en mammoet met mammoetsaus.

Ook een deel van nostalgie is het commentaar en showelement gepaard met elk groot toernooi. Destijds, toen het voetbal nagenoeg volledig resorteerde onder de openbare omroep lieten Uyterhoeven, Coninx, Huybrechts en andere De Saedeleers de voetbalvonken soms haast letterlijk van het scherm spatten. Het kan niet anders, of de programmaleiders van VT4 hebben met het huidige “Hotel Regina” iets van deze glorieuze sfeer opnieuw willen oproepen. Uyterhoeven verkoos zijn villa in Zuid-Frankrijk, terwijl Huybrechts en De Saedeleer nog maar eens van stal werden gehaald. Niet om de zeurder uit te hangen, maar hier heeft VT4 de bal toch een beetje mis geslagen getrapt.

Huybrechts ziet er ondertussen uit alsof hij de afgelopen jaren een strikt dieet van bouletten en giant cokes nauwgezet opvolgde. Opgeblazen dat de Antwerpenaar is, ab-nor-maal, alsof hij met een hogedrukspuit tot de juiste eenheid bar werd gebracht. Toegegeven, de jaren zullen bij de man wel stilaan beginnen te wegen, net als bij de ondertussen hoogbejaarde De Saedeleer, die zo nu en dan ook nog eens mag/moet opdraven voor een belegen voetbalanalyse.

Dat de immer fier narcistische Huybrechts zijn mediageilheid moeilijk onder stoelen of banken kan steken, daar heb ik nog wel begrip voor. Het is duidelijk mans eigen keuze. Maar, dat de arme De Saedeleer zo noodzakelijk nog een nummertje moet komen opvoeren, vind ik op het randje, en eigenlijk een beetje zielig. Ik hoop dan ook dat de kleinkinderen van deze laatste hun opa tot in het laatst van zijn dagen zullen bijstaan.

Een week lang zwaaide de stilte hier de scepter. De eeuwige stilte, zo leek het wel. Ik kan het ook niet maken. Niet dat de inspiratie ontoereikend was, verrre van zelfs, maar wel dat 1/ het boek van Geert Mak me net iets interessanter leek 2/ de natie moest getroost worden (i.v.m. het EK voetbal ) en 3/ er zo nu en dan ook nog wel eens in professioneel verband gewerkt moest worden. En ondertussen durf ik wel met enige stelligheid te poneren dat mijn bookskills via internet op ware en grondige expertise beginnen te berusten.

Het voorgaande mag dan allemaal wel heel onbelangrijk en onsamenhangend lijken, maar dat is het eigenlijk verre van. Want door de Europese geschiedenis nog eens te heropfrissen, wat te contempleren over nationalisme en er dan ook nog eens dagelijks op recreatieve én professionele wijze mee geconfornteerd te worden, ben ik toch weer tot enkele diepere inzichten bij mezelf en daarbuiten gekomen.

Nationalisme. Het heeft nooit mijn koude kleren weten te raken. Niet het Belgische en al helemaal niet het Vlaamse, laat staan eender welk ander nationalisme gaande van het Limburgse tot het Tibetaanse. Elk -isme, in politieke ideologie dan wel staatsvorm, heeft veel kwaad gedaan, dus laat dat dan al geen argument zijn om het nationalisme maar wat malafide te vinden. Maar wat het wel in zich heeft, is zo een reflexmatig handelen, een kinderlijke drang als het ware, een hang naar wij-zij denken. En als gemeenschappelijk verleden (en taal) dan al zoveel te maken heeft met natiebesef en -vorming, hoe valt het dan te rijmen met het feit dat geen enkele natie maar ooit enigszins een statisch gegeven was?

Pfff komaan zeg. Wie zong dat weer, “iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen”?

Een lijfgeur. Een stinkende lijfgeur. Neen, wat zeg ik, een barfende lijfgeur. Daarstraks had ik samen met enkele pendelcollega’s nog eens het bedenkelijke genoegen er slachtoffer van te zijn. En niet met een beetje weerzin.

Nog geen 2 minuten na een leuk, ruim en verlicht plekje aan het raam gevonden te hebben (het was immers zonnig fris buiten), komt daar een zweetbuffel naast me zitten met een lijfgeur om U tegen te zeggen. Nog geen drie minuten verder had de stank niet alleen een warm welriekend nestje gebouwd in mijn neusharen, maar had de penetrante geur eveneens zijn weg, via neurotransmitters naar mijn hersenen weten te vinden. Gevolg: niet alleen heel de pendelrit verpest, maar ook het vervolg van de dag. Wat een barfende lijfgeur.

Naar verluidt is daar niet zoveel aan te doen, zo’n barfende lijfgeur. Maar toch, in de hoop dat andere pendelaars, al dan niet beschikkend over penetrant geurtje onder de oksels, in de muil of uit andere lichaamsopeneningen, dit blog frequenteren of accidenteren, geef ik graag enkele gratis tips weg:

Poets ‘s ochtends je tanden, eet geen overdreven dosissen looksaus (verse look is toegestaan), zuip vodka i.p.v. bier, gebruik vochtige doekjes ingeval droge niet voldoen, neem zo nu en dan een douche, eet geen vervallen salami, gebruik gesmolten Camembert niet als glijmiddel, verwijder oude tofurestjes op tijd en stond tussen tenen en andere lichaamsholtes, reinig àlle lichaamsopeningen met regelmaat.

Verdere tips zijn steeds welkom, het zal het pendelen er maar aangenamer op maken en me niet aanzetten om de wagen terug wat meer te gebruiken. Die Barfende lijfgeuren, het is me iets.

Nog steeds halfbekomend en semi zegedronken van de verpletterende overwinning van het Oranje Legioen op de zusjes van de Italiaanse Nichtenbrigade vatte ik vanmiddag het plan op wat Nederlandse vakliteratuur ter hand te nemen. Onze bibliotheek informatheek ligt er immers vol van, het kan haast niet anders of daar moet wel een volumneuze bron van informatie en kennis achter schuilen.

Het weekblad Elsevier zou nogal “rechts” zijn, werd me ooit verteld. Dat wekte -hoe kan het ook anders- destijds toch wel enigszins mijn interesse. Tot een proefondervindelijk ervaren was het tot dusver echter nog niet gekomen. Tijd om daar verandering in te brengen dus. De flashy cover, waarin 14 “jongerenstijlen” uitgespit, uitgelegd en verklaard werden trok wel helemaal mijn aandacht. Ik plaatste mij in één van de stevige versies van de Poäng die onze informatheek rijk is en zette het op een lezen.

Quelle misère! Om te beginnen stond die Hollandse journalistieke schrijfstijl me voor geen moerdijk aan. Wat een rigide, stugge, dramatisch fantasieloze heuristiek om tot iets wat op een artikel gelijkt te komen. Die droge berichtgeving zou anderijds wel tot een degelijke, adequate journalistiek kunnen leiden zou een mens dan denken? Fout! Niets is minder waar. Zelden een meer belerend en moraliserend opiniestuk gelezen.

Het door mij gelezen artikel bleek van de hand van ene Syp Winia. Ik werd er haast sip van. Zou Syp een hufterbaan uitoefenen? Zo dacht ik bij mezelf. Het woord “hufterbaan” was me totnogtoe onbekend, maar het leek me het equivalent van het door ons gebruikte “knelpuntenberoep” te zijn. Die zouden dan vooral en best door buitenlanders uitgeoefend worden, zo las ik. Kwestie van een streepje labeling kon deze wel tellen.

Maar goed, naast het woord hufterbaan werd ik ook in kennis gesteld van het woord schuurrocker. Dit dan in het bewuste artikel over “jongerenstijlen”. Schuurrock blijkt een uitermate “witte” (bedoelen ze dan de blanke, autochtone Nederlandse etniciteit?) subcultuur te zijn, en laat zich kenmerken door bier (lees: Heineken) zuipen in de plaatselijke boerenschuur terwijl er naar complexloze rockmuziek wordt geluisterd.

Gezellig, dacht ik bij mezelf. Die schuurrockers. Deze uit de kluiten gewassen boeren-met-gitaren lijken zich alvast iets minder hufterig dan columnisten bij het onvolprezen Elsevier te gedragen.