Sascha’s Blog

Sommige dingen zullen nooit veranderen. Lenny Kravitz bijvoorbeeld, zal voor eeuwig en altijd verbonden blijven met mijn tienerjaren. Voor eeuwig en voor altijd. Onveranderbaar.

Hoe hard ik het ook probeerde, mezelf een coolere gast bedenken dan Lenny leek vrijwel onmogelijk. Lenny, Lenny, Lenny. Ja, ik had het erg zitten. Zo erg zelfs, dat mijn excuses bij de tooghangers van JH ‘t Stipke (werkt die site niet meer?) in de periode ’99 en ’01 wel enigszins op zijn plaats zouden kunnen zijn. Sorry gasten, dat de tonen van “5″ onherstelbare gehoorschade aanrichtten en nog steeds in jullie hoofdpan rondschalmen.

Thans, op een gegeven moment kreeg mijn Lenny-adoratie het zwaar te verduren. Lenny werd stilaan een karikatuur van Jimi Hendrix, Bob Marley en misschien ook wel van zichzelf. Na het potsierlijke optreden -met een belachelijk muur van Marshall-lampenversterkers en een te fel getypecaste band- ergens begin 21ste eeuw, werd het moeilijk de bakken kritiek blijvend te weerleggen. Lenny ebde stilaan weg uit de eerste klasse van de showbizz, zo ook mijn adoratie.

Ondertussen vernam ik dat de Gepiercete God op de affiche van TW Classic 2008 staat. Zulks is meestal een voorbode van niet veel goeds. Want zeg nu zelf, welke zichzelf respecterende band wil in godsnaam op TW Classic staan? Om het beste van zichzelf voor een publiek van basketbal-sloefkes-dragende veertigers in té spannende bluejeans te geven? Ik dacht het niet.

Groot was mijn verbazing dan ook niet echt om de nieuwe single “Dancing till down”  via radio1 te leren kennen. Bij de aankondiging van “Lenny’s nieuwe” deed ik geforceerd ongeïnteresseerd. Maar toch, ik hield stiekem mijn adem in. Lenny gaat nu eenmaal gepaard met spanning. Voor eeuwig en altijd. Die spanning bleek echter nergens voor nodig. De eerste tonen van het nummer waren nog niet fatsoenlijk ingezet of ik voelde dat deze terug raak was. En hoe. Lekkere drumpartij (zei het gepikt van de Stones), het perfecte zangtimbre, en bovenal, 100% sex-appeal.

Jeugdig adoreren zal niet meer gebeuren. Dat is voorbij. Voor eeuwig en voor altijd. Maar appreciëren kan wel, des te meer. Tijd om de drie essentials: “Mama Said”, “Let Love Rule” en “5″ nog eens uit de kast te halen.

Lobbywerk, volgens de ene een pervers gegeven, volgens de andere een zegen. Firma’s, industrieën en andere belangengroepen bezigen de lobby reeds ettelijke tientallen jaren en maken zo hun bezorgdheden aan beleidsmakers kenbaar. Met succes. De lobby wordt heus niet als hobby gevoerd. Bakken geld staan op het spel. Ook voor het maatschappelijk middenveld, al worden de besoignes daar als ietwat meer bonafide aanschouwd. Beleidsmakers laten zich overigens graag omringen door de lobby, op die manier hoeven ze zélf wat minder actief naar informatie te zoeken. Dat de ene al wat makkelijker toegang tot de macht verkrijgt dan de andere, wordt met lede ogen aanzien.

Desalniettemin beschikken zowel auto-industrie als milieu-organisaties over een stevige voet tussen de deur in de Europese beleidssalons. De posities die beiden innemen staan lijnrecht tegenover elkaar, en zo nu en dan volgt de open confrontatie. Volgens de ene wordt de auto-industrie te hard aangepakt en ligt de kostprijs van een stevige reductie in CO2-uitstoot veel te hoog vanwege de keten van jarenlange productontwikkeling, volgens de andere weegt de lobby van de eerste te fel en is er zelfs geen sprake van “productontwikkeling”: de automobiel staat volgens hun nog steeds even ver als in de prehistorie.

Thans, een feit waar men niet omheen kan, is dat de auto-industrie de afgelopen jaren sterk investeerde in de ontwikkeling van performantere en zuinigere motoren. Een verbruik van 6 liter voor de zware diesels en 3 liter voor de kleinere is zeker en vast geen utopie maar dagdagelijkse realiteit. Momenteel beschikt zowat elke catalogus wel over zuinige types die kwa prestaties niet zozeer hoeven onder te doen voor de grotere, meer luxueuze vlaggenschepen van de vloot.

Maar jammer genoeg voert de auto-industrie ook lobbywerk in de showroom, een plaats waar de eindbeslissing valt en waar de invloed van milieu-organisaties gering is. Dat “een mens ook maar kan presteren als hij eten krijgt” en in het hedendaags verkeer “tegen 140 nog wat extra kunnen acceleren geen overbodige luxe is”, vernam ik in de showroom van de niet nader te vernoemen Duitse wagenbouwer. Das auto. Bij de Japanse constructeur daarentegen stelde men meer vertrouwen in het middenklassesegment met kleine dieselmotoren.

Niet in het minst werd mijn keuze beïnvloed door het vooruitgangsoptimisme en het geloof in het eigen kunnen van de Japanse constructeur. Ondertussen snor ik tevreden rond met mijn 1.4d en tijdens de betere ecodriving-dagen behoort een verbruik van 4,1l/100km tot de mogelijkheden. Op de autostrade ondervind ik geen enkel probleem en als het moet accelereer ik de kasseien uit de grond. Ach komaan, met wat doorgedreven lobbywerk in de showroom, zal het gedrag van de consument snel veranderd zijn.

—————————

In afwachting van een meer professionele uitleg (bij DMVZ) over de crash van de Kalitta Boeing 747-200 vandaag, wil ik toch even een lovenswaardige poging ondernemen om het één en ander te begrijpen.

Wat doen airline-enthusiasts als mij van het ogenblik zulk nieuws wordt ontvangen? Nog vóór dat het berichtende sms’je gewist is, gaan wij uiteraard naar de lokale nieuwssites om de eerste berichtgeving of foto’s van het voorval te bekijken. Daarna begeven we ons onmiddellijk naar de gespecialiseerde fora. Wat later pikken we de extra nieuwsuitzending mee om daarna aan het bellen te slaan. Of we al dan niet naar de plaats van het voorval zélf zouden gaan kijken? Hmmm, neen, hoewel we wel meer aan de landings- opstijgbanen van Zaventem/Steenokkerzeel staan, besloten we het vandaag maar te laten. Ramptoeristen zouden er wel voldoende zijn.

Nu, vergeef me voor dit bevooroordelend gedrag, maar dat die Kalitta vroeg of laat ergens wel eens uit de lucht moest vallen, zou voor ons geen verrassing heten. Zoek via airliners.net de Kalitta-cargo’s even op, en merk dat enkele van hun B747′s een toch wel zeer bedenkelijk parcours aflegden. Neem daarnaast de website van de omstreden cargo-provider er even bij, en voel aan dat er toch wel enigszins fecaliën aan de knikker hangen. Aan de vormgeving van deze webstek te zien zou men haast denken dat het een Oezbeeks-Somalische joint-venture betreft, die Kalitta. Niets is echter minder waar. Kalitta is een Amerikaanser dan Amerikaans bedrijf met wel 18(!) B747 (ook wel “jumbo’s” genaamd) in de vloot. Dan zou er toch wel een propere website van af moeten kunnen zeker?

Maar goed. De remsporen van de betreurde jumbo waren nog niet koud, of de actiegroep vzw Sterrebeek 2000 stond al klaar met een reactie. Ook zij hadden het ongeval zien aankomen, maar dan wel om andere redenen dan dat airline-geeks dat doen. Startbaan 20/02 (de dwarse startbaan) zou te kort zijn en zou daarom over onvoldoende remweg beschikken. Meteen werd het één en ander dan maar op een hoopje gegooid, kwamen milieu- en nachtissues op het voorplan, kreeg de luchthaven van Zaventem het te verduren en moest uiteindelijk zowat de gehele luchtvaart eraan geloven.

Ach wat, dat die Nimby’s niet graag vliegtuigen over hun hoofd zien zweven kan ik geloven, maar dat ze daarom weer zowat een hele industrie moeten neersabelen is me toch wat verregaand. Ze zouden verdorie tevreden moeten zijn dat de zowat enig overgebleven heavy-noise-plane er vandaag het loodje bij legde. Een nuchtere reactie kwam gelukkig nog uit het kamp van de politiek. Staatssecretaris Schouppe -in een vorig leven treinroverspecialist- verklaarde dat technisch personeel, verkeersleiders en piloten dagelijks met voldoende ervaring en knowhow beslissen om al dan niet op te stijgen.

Nimby of niet. Moderne toestellen zijn veilig, en een duurzame luchtvaart blijft mogelijk.

[update 27_05: een eerder voorval met een Kalitta-b747-200]

Je kan geen stap meer buiten zetten, of de koopkrachthysterie slaat om je heen. Neem nu daarstraks, in de trein, omgeven door drie werkende moeders. Het ging over strijken, koken, mannen, werken, kwebbels, wassen en plassen. Compleet oninteressant, tot een gegeven moment de discussie over een andere boeg werd gegooid en de dames het onderwerp koopkracht opwierpen. De koopkrachthysterie. Ik luisterde aandachtig.

Een krat melk en wat beleg voor de boterham, zélfs in de Aldi kon je niet meer voor 50 euro gesteld geraken! Pas op, niet dat de Aldi de vaste winkelstek was, maar voor “sommige” producten ging mevrouw daar toch wel geregeld goed winkelen. Sociale wenselijkheid, dacht ik bij mezelf. Een ware schande beaamde de tweede. Nog geen jaar geleden kon ze bij de grossier om de hoek nog terecht voor 12 kippebillen aan de prijs van 15 euro, terwijl die portie vlees nu reeds 18 euro kost. De derde knikte guitig mee, en voegde er nog het laatste praktijkvoorbeeld aan toe dat de broodprijs op enkele maanden tijd toch wel érg hard gestegen was.

Allemaal waar, dacht ik bij mezelf. De wereld is naar de klote. Wanneer krijgen we éindelijk eens een coherent Europees beleid? Aan de Belgen zal het niet liggen. de Fransen, Polen en Hollanders daarentegen.

Wat later wende het gesprek naar het thema “auto”. Mevrouw 1 zwoer bij Ford. Ze (man en vrouw, vermoed ik) hadden juist een nieuwe gekocht en waren er uiterst tevreden over. Het ging klaarblijkelijk over een model uit de middenklasse. Type Focus allicht. Mevrouw 2 zwoer als vanouds bij Toyota. Bijgevolg wekte zij onmiddellijk mijn sympathie. Toyota’s zijn sympathiek zondermeer. Maar sympathie heeft zo zijn prijs, voor een ietwat Toyota tel je al gauw 20.000 lappen neer, en dan heb ik het over een model uit de middenklasse. Mevrouw 3 bleef er wat verweesd bijzitten. Bij haar thuis scheen geen middenklasser in de garage te staan. Neen, mevrouw zwoer -als vanouds- samen met haar man bij BMW. Lekker robuust, degelijk én sportief.

(het thema vakantie vat ik even kort samen: Turkije, Last Minute, Turkije, Tunesië, Barcelona, Zee (die van den Aldi), …)

De taxen. Niet te doen. En de regering. Ze steken al het geld in hun zakken! Ze zouden het geld voor de BIV (Belasting op Inverkeerstelling) beter aan de mensen spenderen, zodat die hun koopkracht wat kunnen opkrikken! Dieven zijn het. Dieven!

Hetgeen de dames vertelden is een hele dag in mijn hoofdpan blijven zweven. Ik probeerde me een idee te vormen over de omvang van het koopkrachtverlies. Inderdaad, sommige dingen zijn wel een pak duurder geworden, en dat laat zich gevoelen in de portefeuille. Vooral olie, stomme, domme, stinkende aardolie. En inderdaad, de prijs van een pint op café is naar astronomische hoogtes gestegen. Hoewel dat dan volgens de horeca alweer aan het rookverbod ligt, ofzoiets. En de prijs van het brood, scheert ook hoge toppen. De krantenkoppen koppen dagelijks. Gazetten verkopen nu als zoete broodjes.

Maar anderzijds, rijden er despijts de olieprijzen zoweel minder auto’s? Niet zoveel, me dunkt. In de straat staan de audi’s, BMW’s en andere Mercedessen dik gezaaid. En zuinig rijden wordt er ook niet gedaan, ik zie de SUV’s me wel dagelijks voorbijschieten. Blimp blimp, opzij hufter! En verder wordt er gekocht, op vakantie gegaan en op terras gezeten dat het een lieve lust is. Wil, neen dúrft, iemand de vergelijking eens maken met 20 jaar geleden?

Wat de uiteindelijke impact van het koopkrachtverlies zal zijn, zullen we mijns inziens pas over een aantal jaren weten. Ofwél geeft een gros van de mensen momenteel nog de laatste stuiptrekking van een tanend kapitalisme en persoonlijk consumentisme, ofwél is het één en ander overroepen en komt uiteindelijk alles wel op zijn plaats terecht.

Misschien zal dan duidelijk worden, dat welvaart slechts een kwestie is van de juiste (her)verdeling?

Vandaag is de Nederlands-Belgische acteur Bert André overleden. André speelde in tal van films, series en theaterproducties mee, en wordt algemeen aanschouwd als een invloedrijk acteur.

André zal bij het ruime publiek allicht vooral bekend zijn vanwege zijn rol als “Buurman” in de eerste Flodder-film uit 1986. Het zal allicht niet zijn meest artistieke vertoning ooit zijn, maar ik kan het ook niet maken dat nu nét deze op mijn netvlies gebrand staat.

Mijn oprechte deelneming aan de nabestaanden.