Sascha’s Blog

Barrack mag dan wel meer Twit-vrienden dan Hillary hebben, in een simulatie versus John McCain doet de democratische presidentskandidaat het maar liefst 9pct slechter dan zijn intra-partijopponente. Een droge vaststelling.

Ik ben altijd van mening geweest dat Europeanen zich niet moeten moeien met Amerikaanse binnenlandse aangelegenheden, maar laat één ding duidelijk zijn: als té veel linkse intellectuelen met bosjes voor iets vallen, schuilen luchtkastelen vaak om de hoek.

Moraal van het verhaal voor de herauten van een betere wereld: steun -zij het met stilzwijgende lippen- Hillary.

De eerste die er nog eens dúrft mee af te komen zal moeten lopen. Hard lopen. Zo hard zelfs, dat Asafa Powel het wel eens moeilijk zou kunnen krijgen om bij te benen. En die gast loopt de 100m moeiteloos onder de 10sec. Een lekker fruitig wereldwinkelwijntje? mijn aars. “Fruitig” is, wat wijn betreft althans, geen synoniem voor smaakvol en “geschikt wijnland” is geen garantie voor lekkere wijn. En kom niet af met argumenten over eerlijke handel en diensmeer. Ik doe mijn duit al meer dan in het zakje door dagelijks sloten verzuurde koffiedrank te zuipen. Wereldwinkelwijn is ontolereerbare troep en daarmee basta.

Thans, in de reguliere horeca heeft de gealcoholiseerde Zuid-Amerikaanse mede-drank ook zijn intrede gedaan. Malbec, malbec, malbec, malbec, malbec. Zet er maar donder op dat de mensen hieronder op straat Malbec aan het drinken zijn. Bwswwwweeieeieieieikeba. Een ietwat Fransoos met respect voor zijn stiel (en ziel) zou het meest smalend over agréable hebben. Een omschrijving die er allicht gevaarlijk dichtbij komt.

Dat het plebs van het Zuid drinkt wat het wilt. Mijn kamer wordt momenteel toch maar lekker gevuld door zijn menselijke warme ruis. Levensruis. Scooters, trams, tetteraars, klinkende glazen, dichtklappende fietssloten en accelererende dieseltaxis. Hoewel een leerkracht die even uit het oog verloren is momenteel niet voor een klas te staan -en zo zijn er wel wat- het over geroezemoes zou hebben, gaat het hier over de melioratieve variant van dit onomatopee. ***roezemoeze *** roezemoeze *** roezemoeze. En ik hoef er niet aan deel te nemen maar zit er toch tussen! Rustgevend, niet?

Dit genot genieten kan alleen maar in een stad. Een grote stad, zoals Antwerpen. In Parijs en Madrid moet dat ook wel kunnen, of, waarom niet in Berlijn? Die laatste wist mijn hart te stelen. Zelden zulk pallet van in het gareel gehouden subculturenmengelmoes gezien. En die gebouwen! Prachtig, niwaar?

Zo zou ik terug naar Berlijn willen. Lekker roezemoezen daar. En met Brussels Airlines vliegen op Tempelhof. Een eerste monument aanschouwen nog tijdens landen, en dat pal in het centrum. Enige consternatie sloeg me wel om de oren, want wat staat er vandaag te lezen in de Frankfurter Allgemeine? Hebben die onnozele schweinhund-hufters toch wel per referendum beslist om de luchthaven van Tempelhof te sluiten zeker? Geraak ik daar dan niet meer? F***!

Het is Verdacht, en bijna even Onnozel als het geloof in Horoscoop, Astrologie en andere Holistisch Helende toestanden, maar omdat de Man Van Zoniën het me zo vriendelijk vraagt doe ik het met plezier:

1. Neem het dichtsbijzijnde boek van meer dan 123 pagina’s:

Ik zeul al een maand of twee “Het Gouden Boek” van Doris Lessing overal met me mee [beste feministen: KLIK op de link en wordt wijzer]. Serieuze kloefer van 591 bladzijden. Omdat het gewoon naast me op de bureau ligt, hoef ik er niet eens mijn arm voor te strekken. Interessant werk overigens.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin:

En hij beende weg naar de vrachtwagen bij de spoorlijn, terwijl Willi mompelde: “Hij ziet er helemaal uit als een man die een rendez-vous heeft!”.

3. Noteer de volgende drie zinnen:

Hij was weer terug in zijn wereldwijze rol, zoals hij dat lijzig zei, met veelbetekenende glimlach. Maar ik was te jaloers op de onbekende vrouw om te reageren en we gingen zwijgend slapen. En we zouden hoogstwaarschijnlijk wel tot 12u ‘s middags zijn blijven slapen als we niet wakker waren gemaakt door de drie luchtmachtjongens, die ons een blad kwamen brengen.

Een normaal mens zou verwachten dat hij nu mag hopen op 7 jaren van voorspoed en succes of op zijn minst door MSN op de hoogte gebracht zal worden dat hij de nieuwste Nokia gratis in ontvangst mag nemen. Niks is echter minder waar.

Hmmmmm. Toch is er meer. Dit kan geen toeval zijn. Een luchtmachtjongen die me vraagt het dichtsbijzijnde boek ter hand te nemen op een welbepaalde plaats en pardoes verschijnt een tekst die handelt over luchtmachtjongens. Shakra, Zen, Ying-Yang en Fung Shui op één hoopje. De helende en energetische kracht van de literatuur valt niet te onderschatten. Prachtig toch.

Buikverstanddenker Jean-Marie Dedecker breekt vandaag in het Laatste Nieuws een beentje voor heropvoedingskampen. Hij haalt de mosterd hiervoor bij “Den Engh” in Nederland:

“Er gebeuren geen extremiteiten [...]. Jongeren moeten in Den Engh wel een uniform dragen, ‘s ochtends de vlag groeten, en krijgen de hele tijd discipline en tucht ingepeperd.”

‘s Ochtends de vlag groeten?!? Welke vlag? Die van de vijf olympische ringen? Samen met Gella en Ulla? Kan iemand mij de pedagogische meerwaarde uitleggen?

Niet ik, maar het katholieke Vlaanderen weigerde Boon

Vandaag overleed Angèle Manteau. De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat haar persoon me totnogtoe weinig zei. Bij haar achternaam lag dat evenwel anders. Schoolcursussen en romans. Iedereen die zo nu en dan eens een boek vastneemt, zou bij het opwerpen van de naam “Manteau” toch een klein belletje moeten horen.

Manteau is/was een baanbrekende uitgeverij waar schrijvers als Daisne, Lampo, Geeraerts, Ruyslinck, Vandeloo en Snoek aan het begin van hun rijkgevulde carriëre onderdak vonden.

Ook Louis Paul Boon startte zijn loopbaan bij de uitgeverij. Jammer genoeg scheidden de wegen tussen auteur en uitgever op een bepaald moment. Het meesterwerk “De kapellekesbaan” werd uiteindelijk in Nederland geperst.

Manteau was omstreden, kreeg verwijten te verduren. Vlaams talent hoorde thuis in Vlaanderen en niet daarbuiten. Vriend en vijand zijn het de dag van vandaag echter eens over haar uitdrukkelijk bijdrage aan de Vlaamse literatuur.

Dat het Louis Paul Boon-genootschap vrijwel onmiddellijk na het overlijden van Manteau een bericht op haar website plaatst, getuigt van het uiteindelijke gelijk van de baronnes.