19,96 euro. Koop daar maar eens vijf op cd geperste kwaliteitsalbums voor. De compact disc mag door sommigen dan wel zo stilaan naar de eeuwige jachtvelden gestuurd zijn, voor mij is niks minder waar. Het fysieke vasthouden van een concept, een kunstwerkje in massaproductie als het ware, blijft iets hartverwarmends hebben. Een schilderij bekijk je toch ook niet via het internet?
Het was misselijk, druk, mottig en stomend op de tram. Misselijk vooral. De tram doet eigenlijk niet ter zake. Het had even goed de auto kunnen zijn. Iedereen kent dat gevoel toch? Zo een drukkend elektrisch zwalgend gevoel, opgeperste maag en bijeengeperste oortrommels. Aanhoudende voorjaarse regen na een vermoeiende dag werken. Of school gaan, whatever.
19,96 euro. Een normaal mens koopt daar welgeteld één cd voor. Een normaal mens wil nu éénmaal graag een up-to-date album hebben. Begrijpelijk zowaar. Maar toch, zeg niet dat Leonard Cohen, Marvin Gaye, Nina Simone, Eels en Toto geen klinkende namen zijn? Een onsamenhangend amalgaam, dat wel, maar wat een collectie toppers bijeen zeg! En dat voor nog géén 20 euro.
Leonard Cohen. Tien keer opnieuw Take This Waltz. Probeer het eens. Gewoonweg niet genoeg van te krijgen. Achteraf nog een keertje Manhatten nemen en dan op naar Berlijn. Voluntarisme noemt zoeits.
Nina Simone. Matige opnamekwaliteit en veel covers. Maar wat een wijf zeg. Die cover van ne me quite pas heeft wel iets, het Frans van Nina dan weer wat minder. I put a spell on you gepikt van van CCR? Forget it dude, een snoeiharde Screamin’ Jay Hawkins classic.
Eels en geëlektrocuteerde shock-blues. Dat is eerder iets voor de zwaardere momenten. Bij een glas whiskey ofzo. Famous Grouse bijvoorbeeld, uit zo van die doorschijnende flessen met een geplokken kieken of korhoen erop zonder verder veel franje.
Met wie nu te eindigen? Marvin Gaye of Toto? Volgens het smaakpatroon van de muziekkenner zal de eerste allicht hoger genoteerd staan dan de tweede. Erger zelfs, bij het bekennen van enige appreciatie voor de 80’s monsterhitband viel het mij al meermaals voor met fronsende wenkbrauwen geconfronteerd te worden. Onterecht. Nooit een band geweten die beter het zeemzoete fleurige hemdkarakter uit de 80′s ten berde kan brengen. Een bende overjaarse backstreetboys, gelukkig is dát slechts een anachronisme.
Let’s get it on. Dat timbre. Die wisselende maar toch naadloos overlopende ritmes. Motown van de bovenste plank, het moét wel van de meester zelve zijn. Gayes naam was oorspronkelijk Gay, maar om het één en ander te vermijden werd voor toevoeging van de –e gekozen. Doodgewoon simpel; Gaye is Goed.
