Sascha’s Blog

Vooraf: Ik kick heus niet op lijstjes, vind den Humo een onnozel boekske, en na-apen is maar niks (copycat gedrag).

En vervolgens. Mijn lijstje van 2007.

HET ORIGEEL BETER DAN DE KOPIE?
1. Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?

De belangrijkste gebeurtenis van het jaar kan best verkapt worden in verschillende meetniveaus wat mij betreft:

– wezenlijk meetniveau: Het Verdrag van Lissabon, een nieuw stap vooruit in het Europese éénmakingsproces, ware het na eerst twee stappen achteruit gezet te hebben (met dank aan eurosceptici).

– navelstarend meetniveau: 800.000 stemmen voor een zelfverklaard christelijk en koppig politicus.

– persoonlijk meetniveau: Interessante carriërewending tot tweemaal toe en mijn eedaflegging in de lokale politiek.

Een evolutie trachten te kaderen in een kalenderjaar vind ik je reinste onzin.

Trends van het jaar: detoxen in een beauty-farm, comazuipen/bingedrinken, en sex in het bejaardenflat.

2. Wat vindt u het beste en wat het slechtste TV- en/of radioprogramma van 2007?

radio: Peter Van De Veire

tv: Werden er in 2007 afleveringen opgenomen van Little Britain? Klik hier voor mijn favoriete sketch; “Vanessa Feltz”.

3. Wat vindt u het beste boek/toneelstuk/concert en wat de beste film/cd van 2007?

Net als de horde bv’s die in Humo de revue passeert, heb ik vele boeken gelezen in 2007. Philip Roth is outstanding, Amélie Nothomb unbeatable en Herman Brusselmans nog steeds The King (ook goed bevonden: Orhan Pamuk, De Morgen en Knack).

Film: Das Leben Der Anderen, The Departed en The Last King of Scotland.

CD: Sinds Electric Ladyland in 1968 werd uitgebracht, werd de titel “cd van het jaar” niet meer aan een ander album geschonken. Lang leve dragers van muziek.

4. Wie wenst u wat toe voor 2008 (ten goede of ten kwade)?

Yves Leterme: kramp in zijn kloten tijdens het zingen van de Internationale op het Vlaams Zangfeest.

mezelf: minder cynisme (moeilijk omkeerbaar proces).

IK VIND MEZELF VOLDOENDE INTERESSANT NOG ENKELE VRAGEN TOE TE VOEGEN?

5. Misschien ook een tentoonstelling bezocht in 2007? (goeie instinker voor de BV’s)

Surréalisme en Belgique1924-2000 (Beaux-Arts Mons, BAM). Alwaar mijn honger naar surréalisme voldoende gevoed werd.

Onder de Indruk van de driehoek Prado, Thyssen-Bornemisza, Reina Sofia te Madrid. Een aanrader voor ieder.

6. Naar wat kijkt u al uit in 2008?

Een publicatie van de wetenschappelijk uitgevoerde IQ-test (uitgevoerd door de VUB) van Yves Leterme.

Het groeiende Vlaams bewustzijn dat de man van 800.000 stemmen het niet waar kon maken in 2007, het niet waarmaakt in 2008, en het niet waar zal maken in 2009.

Na een laatste keer nageaapt te hebben in 2007 ga ik nu een fles ontkurken en genieten van het vuurwerk, in Antwerpen!

Misschien bestaat er wel een wetmatigheid die stelt: “hoe korter de lijstjes, hoe beter”. Na het ijkpunt van gisteren m.n. “De Tijdloze” speelt radio 1 vandaag haar “100 op 1″, een verzameling van 100 “beste” Belgische liedjes.

Stemmen voor de top 10 kan nog steeds, ik heb zojuist dan ook niet nagelaten dat nog even te doen.

mijn top drie: 1/ Jacques Brel 2/ Wim De Craene en 3/ Raymond Van het Groenewoud. Deze drie charismatische persoonlijkheden dwongen mij tot een moeilijke keuze, maar de uiteindelijke beslechting is toch op enkele serieuze doch subjectieve criteria genomen; repertoire (winst voor Brel), niveau van charisma (Nipte winst voor Brel op de voet gevolgd door Van Het Groenewoud) en mate van tragiek (Wim De Craene).

En verder zal het wel wat met goesting te maken hebben zeker?

Doorheen een jaar zijn er hoogweg een handvol ijkpunten die de moeite lonen om even bij stil te staan. Zo is er de jaarlijkse “Tijdloze 100″ op Studio Brussel. Niet zoals andere ethervervuilende radiostations doen, duizenden en duizenden zogenaamde tijdloze topnummers een week lang op rij afreutelen, maar simpelweg 100 nummers. Niet meer of niet minder.

Met alle gevolgen vandien. Elk jaar opnieuw is het pijnlijk om vaststellen dat nu net die of gene klassieker uit de boot is gevallen. Met pijn in het hart merkte ik zoëven op dat er geen plaats meer is voor Bob Marley’s No Woman no Cry in de tijdloze. Een jammere zaak, maar ik ben geen 16 meer en heb het chiro- annex studentenstadium ondertussen verruild voor een volwassen bestaan. No more tears.

Verder hoor ik toch ieder jaar opnieuw 100 geweldige tijdloze klassiekers. De ene al wat meer beu gehoord dan de andere.

Als er al één exemplaar is dat ik nooit beugehoord zal raken is het wel de Sultans of Swing van Dire Straits. Het nummer, op plaat gebracht in 1979 is een exemplarisch voorbeeld uit de vroege jaren van de band. Ongecomplexeerde, no nonsense poprock, aangedikt met machtige gitaarrifs gebracht door de virtuoze (zij het eenzijdige) gitarist Mark Knopfler. De latere jaren van de band kunnen me trouwens minder bekoren, en dan heb ik het al helemaal niet over de solocarriëre van Knopfler.

Op de keper beschouwd zal het seves toch lastig worden om mijn tranen te bedwingen, moest blijken dat het monumenale Sultans of Swing niet meer in de hoogste regionen van de lijst der lijsten voorkomt.

Ik ben terug. En hoe.

Het einde van Sascha’s blog was geen definitief einde, dat stond in de sterren geschreven. Een kleine adempauze en wat contemplatietijd hebben me ondertussen de ijver gegeven om het bloggen terug op te nemen.

Het concept zal evenwel veranderen. Ook Sascha’s blog moest mee met zijn tijd, en daarom zal het geheel vanaf nu een crossmediaal en intertekstueel gegeven worden zoals het hoort. Verder wordt voor elke tekst (is althans de aanvankelijke bedoeling) een onderscheid gemaakt tussen “antwerpen”, “limburg”, “fictie” en ”uitstapjes”.

Een blog, binnen het hokje van de standaard-blogs, zo u wil.

Tot snel.