Over die bergpassen gesproken, deze keer zal ik koers zetten richting de Franse Pyreneeën. Vanuit het toeristenhol Cauterets wil ik voor een 6-tal dagen in het hooggebergte vertoeven om daarna de Pyreneeën weer te verlaten en nog een dikke week in Spanje te blijven. Het zou me eindelijk moeten lukken om Spaans Baskenland te verkennen en al het lekkers dat de terroir van de oevers van de Ebro me te bieden heeft eens van nabij te kunnen proeven.

Eerlijk gezegd, ik voel aan alles dat het hoog tijd is. Mijn rug staat krom, mijn teksten zijn maar matig geïnspireerd en mijn roman is vastgereden in zware poldergrond. Kortom, het vat is af. Moest het vat de komende dagen alsnog voldoende hervuld raken om nog een leuke column af te leveren, dan zal ik u dat natuurlijk niet ontzeggen. Arriverderci!

Ik heb niets tegen dit lekkere weertje, integendeel, enkel mijn hersenen durven wel eens kraken wanneer het kwik stijgt tot boven de 30 op de schaal van celcius. De A-team (2010) dus dan maar. Toegegeven, ik had geen al te gespannen verwachtingen en zoals zo vaak, betrof ook deze keuze een impulsbeslissing. Pas toen de generiek startte stelde ik mezelf de vraag wat ik me nog herinnerde van de origenele serie? Een vaag opgenomen taaaa ta taaa, tata taaaaa, ta ta ta taaaaaaaa, ta ta tadam taaa, een leidersfiguur (Hannibal), een geniale dwaas (Murdock), een intelligencefreak annex chick magnet (Face), wat domme kracht (B.A. Baracus), geknutsel (McGyver avant la lettre) en veel geknal.

Goed dus, het zo herkenbare begeleidende muziekje aan de begingeneriek leek gesneuveld. Dat had blijkbaar plaats moeten ruimen voor een moderner cross-overdeuntje waarmee, gepaard met de eerste snedige actiescènes, de toon van de film meteen werd gezet; enkel knipogen naar het verleden waren toegestaan. De actiescènes waren in de originele serie immers allesbehalve snedig -buiten in je verbeelding misschien- check maar eens na op youtube.

De vier protagonisten daarentegen waren ontegensprekelijk herkenbaar, al miste ik uiteindelijk doorheen de film wel wat karakterontwikkeling. Hoezeer Liam Neeson -in een vorig leven nog zakenman met een geweten- zijn best deed, hij kon geen overtuigende Hanibal neerzetten. De vraag die ik me dan ook stelde, “Had Bruce Willis die klus niet beter kunnen klaren?” bleek dan ook niet ongegrond, een kleine blik op imdb leert me dat hij aanvankelijk gevraagd werd voor de rol, maar misschien was het budget ontoereikend omdat de niet aflatende reeks flitsende actiescenes ook bekostigd moesten worden, en die actiescènes zijn eigenlijk de feitelijke hoofdrolspelers.

Quentin Jakson daarentegen zette wel een puike “B.A.” Baracus neer, geen flauwe copy van het origineel, maar een mooie, eigentijdse interpretatie van de domme kracht. De naar gangsta-muziek luisterende B.A. in de zo herkenbare GMC-bus was voor mij het hoogtepunt van de film, maar ik stelde me wel de vraag waarom het nu weer per se de afro moest zijn die zo dom afgeschilderd werd. Dus toch niet zo eigentijds misschien?

Al dat gedenk zou me echter van de essentie afleiden. The A-team (2010) is een absolute must see voor elke man die nog wat puberale testosteronhormonen op overschot heeft en die zichzelf en zijn hersenen even lam wil leggen. Deze remake is de moeite waard om te zien en bevat alle klassieke recepten die een goed geproducete actiefilm behoort te hebben. Een leuk detail is dat het verhaal meerdere slechterikken herbergt, maar dat mag ook wel eens als er 4 goeierikken zijn. Wie die slechterikken nu juist zijn en wat ze doen? Ga gewoon de film kijken.

Jammer genoeg beschikte ik niet over maar een minimum aan voetbaltalent om de hoop te koesteren ooit eens in het basiselftal van een officiële ploeg terecht te komen. Zelfs niet in de laagste reeksen. Maar niet getreurd, ik schakelde op tijd over naar volleybal, tennis en fietsen en laat mijn gebrek aan voetbaltalent sindsdien compenseren door te genieten van andermans vaardige kunsten. Neem nu de huidige generatie WK-spelers, daar zitten toch ongelooflijke krakken tussen? Messi is ronduit fantastisch -je kan niet anders dan hem vermelden- maar ook Kaka, Robinho, Özil, Robben, Sneijder, Eto’o, Drogba en zovele anderen hebben het één en ander in de koffer zitten. Het is werkelijk duimen en vingers aflikken om die gasten bezig te zien, en daar hoef ik tijdens de match niet eens een Magnum of Calippo voor uit de vriezer te halen.

Maar wordt al dat voetbaltalent van de huidige WK-generatie niet overvleugeld door de capriolen van die éne, legendarische ex-voetballer, die zich tegenwoordig ook coach van de Argentijnse nationale ploeg mag noemen? Ik denk het niet, want net door te doen waar Diego Armando Maradona goed in is -het publiek entertainen- krijgen zijn spelers de ruimte om te doen waar zij goed in zijn, namelijk voetballen. Als talentmanager in het dagelijkse leven, weet ik dat daar ook psychologie achter schuilt. Dus over de bedreiging van dat bewuste voetbaltalent gesproken, ik denk dat de klasbakken eerder belemmerd worden door sluitende knijp-, linie- en verdedigingsstrategieën van de verschillende coaches dan door het deviant gedrag van die ene loco uit Argentinië. Voetbal is wetenschap geworden, terugvallen op de stellige zekerheden van de statistiek. Bewezen tactieken zijn een veilige haven voor de bondscoaches, die na afloop van een WK natuurlijk veelal opnieuw op zoek moeten naar een nieuwe job.

Het zijn dus niet de capriolen van Maradona die het WK bedreigen, maar eerder het gebrek aan capriolen van behendige aanvallers op het veld, denk ik. Creatieve spelers die wél mee mochten afreizen naar het land van de Bafana Bafana moeten zich schikken naar de spelsystemen van hun coaches, en als het hen niet aanstaat, dan staan er wel anderen klaar om het over te pakken. Ronaldinho bijvoorbeeld mocht niet mee van Dunga, zijn coach, en het is overduidelijk dat ook Ronaldo (Portugal) en Van Persie zich niet goed in hun vel voelen. Neen, meer volgzame spelers die klaar zijn om het spel van de trainer te implementeren op het veld maken meer kans. En geef nu zelf toe, zodra het implementeren begint, dan wordt de creativiteit vermoord. Creativicide bevat immers de volgende bestanddelen; systeem, proces, flow, charts en stats. Niks voor een talent als Messi zou ik denken, die heeft het van impuls, opportuniteit en inzicht.

Terug naar de dagen van de Questra. Zoals elke voetbalofiel weet, is Maradona niet vies om - als het écht moet - het lot een handje toe te steken. Maar geloof me, zelfs de hand van deze wijze voetbalgod himself zou geen zoden aan de dijk gebracht hebben om mijn voetbalkunde naar een hoger niveau te tillen. Wat ik nodig had was iemand om me de weg te wijzen naar het volleybal, daar was ik immers goed in. Al herinner ik me dat ik ook daar mijn receptie-, passing- en smashtalenten heb moeten aanscherpen, op termijn deed ik het tijdens de beslissende momenten toch vooral op gevoel. Om maar te zeggen, ik vind dat voetbalsterren van het WK hun fantasie maar eens de vrije loop moeten laten en de wereld nog wat extra mogen trakteren op hun voetbalkunsten. Ik denk trouwens dat ze daar geen Jabulani voor nodig hebben, maar dat het met de ondertussen naar het museum verwezen Questra ook wel moet lukken. Niet?

* De Questra is één van de illustere voorgangers van de gecontesteerde Jabulani, en werd destijds door fabricant Adidas gelanceerd voor het WK 94 in de USA. De Questra was één van de eerste ballen die volledig uit synthetisch materiaal vervaardigd werd.

Zomer 2006. Ik was nog een arme stakker die dagen zonder lief. De leuze freedom’s just another word for nothing left to loose in het achterhoofd, besloot ik om samen met een strijdmakker discounttickets voor Sardinië te kopen. We namen onze tent, een slaapzak, de poncho van Blondie, en lieten het vervolg maar op ons afkomen zoals het zich voordeed. Het desnoods terplekke af te dwingen geluk zou aan onze zijde staan. Een goeie week later stapten we op het vliegtuig, vroegen en kregen we een lift van een overjarige Engelse taart die het nog wel eens zag zitten een groen blaadje in haar lederen interieur te nemen, en reden we richting de dichtsbijzijnde camping. Al snel blikten we vooruit op een drie weken durend dolce far niente.

Maar, omdat we het ons uit goed fatsoen niet konden permitteren onder de blote hemel te slapen moest er eerst nog een tent worden opgezet. We keken strategisch in het rond, op zoek naar de mooiste schaduwplekjes, horizontale grond, en als het even kon ook naar de nabijheid van mooie meisjes. Mooie, Italiaans gestilleerde meisjes. Omdat we beiden vrijgezel waren en promsicue als de pest, hadden we ons voorgenomen elkaar zeker niet te belemmeren in toenadering tot het andere geslacht. Het mooie aan onze verstandhouding, ons geheime verbond, was dat de promiscuïteit oprecht en authentiek gedeeld werd. Van bil gaan was absoluut geen doel op zich, hoogstens een bijproduct van een zich nog op haast religieuze wijze te ontluiken vakantieliefde.

En de sfeer zat meteen goed. Ik had het eerste piket nog niet de duingrond in gepeerd of twee werkelijk fascinerende Italiaanse deernes op zo’n 10 meter van ons af wierpen al hun handkusjes, lipwoordjes en geile blikken naar ons toe. Werkelijk, zoiets had ik nog nooit gezien, nog nooit meegemaakt. Mwa mwa mwa, deden ze. Twee prachtige verschijningen met volrood gepumpte mondcountouren, nog volop bezig met poederen en verven van hun egale gelaatjes vestigden alsof het was de normaalste zaak ter wereld hun aandacht op ons. Beiden met een zwart jurkje om hun tengere lijf, dat hun lichaam zo egaal ontsloot alsof ze zich omgekleed hadden in een balzaal van de Siciliaanse koning in plaats tegen het plafond van een schamel iglotentje. De avond kon toen al niet meer stuk, hoewel we haast gek werden van opwinding bespraken we om uit strategische overwegingen niet meteen als een losgeslagen hyena op de avances in te gaan en zouden we wachten tot de avond aan de bar om een eerste verkennend gesprek te voeren. Wij Noorderlingen zouden die kleine Italiaantjes, opdondertjes van het ergste soort, voor eens en voor altijd het nakijken geven.

Niets bleek echter minder waar. In een land waar gedweep met Jim Morrison en The Doors anno 2006 -en allicht ook in 2010- nog steeds cultureel verantwoord is, zélfs in de moreel verheven altocultiscene, durven de zaken immers al eens anders te lopen dan in het rationele noorden. Niet gepland dus, en dan heb ik het niet over de inval van Mussolini in Abessinië. Ik hoor u, beste lezer, al denken dat we te laat kwamen. Dat we directer moesten toeslaan, de avancerende dames nog gelijk die middag een drankje moesten aanbieden, wat smalltalk in hun oren moesten blazen en hun uit de tent lokken. Ik hoor u denken, dat de Italiaantjes er ‘s avonds mee heen waren. Dat de twee Belgen hopeloos te laat kwamen. Niet dus. Na slechts één biertje -toegegeven, een Nostra Azurro van wel 66cl- stapte ik al op één van de twee zwarte panters toe om wat gladde doch verantwoorde praat te verkopen. “Non lo capisco,” hoorde ik mijn Italiaanse prinses tot een veelvoud van 4 herhalen. “Che dire sei?” ging het nog verder. De twee mooie meisjes begonnen te giechelen en verloren hun spraakvermogen, daar was ik niet tegen opgewassen. “Parla francese? Inglese?” probeerde ik nog, maar snel daarna gaf ik het op. De ferry was gezonken.

Wat de uiteindelijke reden was voor de communication breakdown van die avond, daar heb ik zo’n slordige 4 jaren later nog steeds het raden naar. Achteraf bleek de hele vakantie overigens op amoureus vlak een fiasco van jewelste geweest te zijn. Cattenacio vanaf het eerste moment. Misschien heeft het diep gewortelde katholicisme in de Italiaanse natie er wel iets mee te maken? Ik weet het niet, feit is dat Italiaanse vrouwen destijds niet geïnteresserd waren in Hagars, Danny’s of Pims. Neen, ze moesten het enkel en alleen van de Fabio’s en de Filippo’s hebben, zo bleek een paar dagen later. Geen Noords gezwets, maar Italiaanse pret. Ik heb me gedurende die vakantie echter beter geamuseerd dan ooit, en realiseer me nu pas dat die alweer 4 jaar en 1 wk-match geleden is. Zaterdag spelen de Azurri hun tweede wk-match. Zullen ze over een week of twee opnieuw in staat blijken te zijn campione del mondo te worden?

Zo geschiedde. Niet dat het “skiverlof voor een prikje” een argument was om mij toch maar te doen toezeggen eens in jongerengroep op vakantie te gaan, het was eerder iets onoverkomelijks, een onvermijdelijk gevolg van mijn persoonlijke geschiedenis. Als 11-jarig jongetje genoot ik immers al een soort van moreel besef; wanneer zowat alle kinderen en jongeren jaarlijks “op kamp” gaan, dan moet ik toch ook eens zoiets gemeenschapsvormend proberen? Mijn ééndelige groenfluo skipak, mijn spiegelglazende zonnebril en mijn met trance-motief bestickerde muts werden nog ingepakt door mijn lieve moeder, maar zodra ik gedropt werd aan -godbetert- het station van Schaarbeek, stond ik er volledig alleen voor, samen met enkele honderden andere jongeren.

Over wat er gebeurde tussen de 24u na het droppen aan het station van Schaarbeek en het aankomen aan ons Jügendhotel in de Italiaanse Alpen hoef ik alleen maar kort te zijn. Ik werd in een “couchette” tezamen met 4 Mechelaars en een Kortessemnaar (“Kotshovennaar”, naar hij vertelde) gepropt en de trein begon te bollen. De reis was een beproeving, slechts nu, vele jaren later, weet ik dat niet alle Mechelaars basketters zijn en dat niet alle Kotshovenaars karate doen, maar toen leek dat wel zo. Toen was dat, mede omdat mijn wereldbeeld nog niet tot volle wasdom was gekomen, allemaal nogal overdonderend . Ahja, ik weet ondertussen ook dat niet alle inwoners van West-Vlaanderen Arno heten. Tant pis.

Vooral wat zich afspeelde tussen het 24ste en het 48ste uur zal tot het eind der dagen in mijn hersenpan blijven kleven. Omdat we met zulk een grote groep waren, konden niet alle jongeren tegelijk het nodige materiaal verkrijgen om op de piste te mogen. Skilatten, botten en een skipas laten wel eens op zich wachten, je weet wel. Om de tijd te doden kozen de begeleiders er dan maar voor wat groepsspelletjes te spelen.

Vervolgens ging het snel. Razendsnel. Er ontstond een plots tumult en ik moest samen met de andere skiërs een grote cirkel maken: we zouden gaan “vlagpikken”. “Vlagpikken,” dacht ik bij mezelf, “wat is dat nu weer?”. Maar veel tijd om er over na te denken kreeg ik niet, voor ik goed en wel besefte wat er zich exact voor mijn ogen afspeelde begon men naar mij een nummer te roepen. “14!”, nu, “14!”. Ik was verstokt en bleef zitten, wist ik veel dat nummer 14 aan mij toegewezen was en dat ik geacht werd naar een onnozel stuk stof toe te rennen. Ik was tenslotte gekomen om te skiën. Om niks meer en niks minder, goedkoop skiën in het bijzijn van mijn leeftijdsgenoten.

Vervolgens hield ik me maar van de domme en gaf ik waarschijnlijk een onnozele opmerking, zoals ik nu, vele jaren later ook nog wel eens durf doen als ik het allemaal niet meer weet. Ik kan me inbeelden dat die opmerking wel wat cassanter was dan van mijn leeftijd mocht verwacht worden, maar of ik daarom meteen op pedagodisch onverantwoorde wijze moest apart genomen worden door de meest kloeke leider van al, daar heb ik toch nog steeds mijn twijfels over. Ik kan hem mij thans nog levendig voor de geest halen, die leider. Zijn gestalte herinnerde mij aan die van Sylvester Stallone, maar dan uit de periode dat hij nog in pornofilms opdraafde. Korte benen ten opzichte van het lijf, gespierde torso, volle ronde lippen, een beetje blos op de wangen en een soort van zwart krollenhaar. “Geeeeeeffffff acht, John Rambo!,” hoorde ik kolonel Trautman in mijn verbeelding schreeuwen, maar in de realiteit vroeg Sly alleen maar – zij het nogal onaardig, opdringerig en schuimbekkend- aan me waarom ik “weigerde aan het spel deel te nemen?”.

Ik besloot mezelf stokstijf te houden en te zwijgen. Niet om te protesteren, niet om de revolutionair uit te hangen, maar gewoon uit angst. Uit pure, diep van onderuit opborrelende angst. In de verte zag ik een lieve, blonde krollenbol -ook blozende wangetjes, maar dan op de vriendelijke manier- het schouwspel gadeslaan. Het oogcontact dat ik met hem zocht liet niet aan de verbeelding over. Terwijl Sly kwaad, spuwend, tierend nog een aantal keren dwingend dezelfde vraag herhaalde, vroeg ik, neen smeekte ik om verlossing. Uiteindelijk kwam de blonde leider naar ons toegerend en intervenieerde hij. Wat een geluk, hij nam me zacht bij de hand en nam me mee naar het dichtsbijzijnde bankje in de lentezon. We babbelden wat over koetjes en kalfjes terwijl Sly zich in de verte op het grasgroene grasveld alweer volledig op de vlagpikkampioenen stortte.

Nu, wat er ook van deze parabel waar moge zijn, in the end werd het nog wel een deugddoende skivakantie. Ik zoefde door de bochten, zweefde in de lucht, plukte er vlokjes en stoof door het poeder dat het een lieve lust was. Aan vlagpikken heb ik me achteraf echter nooit meer gewaagd, en misschien maar goed ook.

De win voor haar was duidelijk, geen twee minuten later dook ze een vintage- en tweedehandstoko binnen. Pret verzekerd. Voor mij was de win nog niet meteen uitgeklaard. Maar ach, het zonnetje scheen, een wachtbeurt op het bruggetje over de gracht zou dus niet meteen op een straf uitdraaien. De stap van neutraal naar euforie was nu nog slechts een kwestie van seconden. Aldus en op die tautologische manier beschikte ik over de mentale kracht om het beeld van de desolate woestijn bij te stellen naar het beeld van de sappige oase.

Holland is sappig, en Amsterdam, de navel van het land nog sappiger. Zowaar nog sappiger, zou ik willen zeggen, maar ik hou niet van het woord zowaar. Ik bevond mij ter hoogte van de Negen Straatjes, zowat het commercieel centrum van de stad voor de meerwaardeshopper die zijn neus ophaalt voor de Kalverstraat. Niet geheel onterecht overigens. Ik besloot om meer te doen dan enkel de tijd te doden, en observeerde. Mensen, honden, poedels, meisjes, mannen, homo-, trans- en zelfs heterosexuelen. Het valt mij telkens op dat mensen in Nederland toch zo vrij doen. Lekker los. Fietsen kan er ongestoord, de bloemetjesrokjes waaien altijd nét dat ietsje te hoog, de bloemetjeslaarzen zijn altijd nét iets te geplastificeerd en de froefroes stralen er levenslust uit. Soms ook sex. De mannen zijn  er gekleed in jeans, dragen lichtbruine puntschoenen en kammen hun halflange haren trots naar achteren, met brylcreem geplooid.

Plots viel mijn oog op de designer underwear store. “Wie zou daar ooit binnenstappen?” vroeg ik aan mezelf, dus ik besloot het op een turven te zetten. Na welgeteld drie kwartier kon ik niet één bezoeker tellen, wat me besloot ermee op te houden. Gelukkig stopten er net op dat moment een paar vespa’s voor de deur, in unieke en opvallende uitvoering. Hoera, eindelijk een bezoeker voor de lieve man met getrimdgemillimetreerd ringbaardje, die al bijna een uur lang liefdevol en devoot onderbroekjes stond te vouwen. Maar, niets leek minder waar. De binnenstapper droeg immers een gekreukt zakje van de desbetreffende designer underwear store met zich mee en door zijn brede gesticulaties kon ik beredeneren dat het broekje hem – het vergrotende effect op kloten en piemel ten spijt- niet bevallen was.

“Hoe kan een onderbroek van 45euro uit mijn favoriete designer underwear store me nu niet bevallen zijn?” hoorde ik de binnenstapper al denken. Wel, ik kon het mij perfect voorstellen. Vijfenveertig euro spenderen aan iets waar, onzichtbaar voor de buitenwereld maar zichtbaar voor de drager, zij het éénmaal per dag, een streep kak in uitgesmeerd wordt is tamelijk veel. Dat de consument ontevreden terugkeert na aankoop van zulk een broekje is een haast onvermijdelijk gevolg van die waanzinnige prijs.

Ik kon maar hopen dat het teruggebrachte broekje geen streep bevatte, maar laat ik daar niet teveel over nadenken. Vervolgens besloot ik me op een terrasje zo’n heerlijke Van Dobben kroket te bestellen, beter vind je ze niet. Een kortstondig binnenpretje overviel me nog, en het deed me afvragen of deze nu gecatalogeerd kon worden onder ‘onderboekenlol’?

Maar deze keer niet. Ik moet denken aan een ietwat verlept sujet. Rokend, klaterend en zuchtend. We tekenen Berlijn, ergens in de nazomer van 2007 aan de oevers van de Spree. Badeschiff, Treptower Park en een overgebleven grensposttoren moeten zich ergens in de buurt bevinden. De omgeving straalt een nietsvermoedende authenticiteit uit. Parkje, aziatisch eettentje, accordeonspeler en joelende kinderen. Boven ons neemt een Rosinenbomber zijn finale duik richting de landingsbaan van Berlin-Tempelhof.

Het verlepte sujet hoort dan misschien wel thuis in het plaatje, maar niet in deze stad. Ze praat luidop en schor over haar stukgelopen relaties, mislukte buitenlandse avonturen en verloren dromen. Dagdromen noch vroegeavonddromen. Haar toehoorder, een uit de kluiten gewassen punker uit Kreuzberg, is overduidelijk wél aan het dagdromen. Over hoe hij haar straks tussen, onder of op de lakens zal krijgen. Een zoveelste stukgelopen droom, voor haar dan.

Hoewel ik geen woord, geen letter, van het verlepte sujet versta, ben ik er zeker van dat ze hem ronduit vertelt over hoe het met haar leven tot een puinhoop is kunnen worden. Het was destijds thans veelbelovend begonnen als eerstejaarsstudente filosofie. Ik wil haar woordelijk beschrijven. De drang is sterk, ik wil de miscast in het plaatje blootleggen. Ik begin -waarom niet- van beneden af aan:

Aan hare blote en vuile voeten hangen espadrils. Je weet wel, zo met van hennepdraden gemaakte zolen, stoffen sloefen. Met haar eelterige hiel heeft ze het achterste deel al volledig platgetrapt. Haar broek had in India gekocht kunnen zijn, maar die heeft ze gewoon aangeschaft toen ze wierookstokjes ging halen op de plaatselijke vlooienmarkt. Wat er zich onder die broek plaatsvindt, daar denk ik inderdaad hard over na, niet dat ik een viespeuk ben, maar omdat het me intrigeert.

Het brengt me onvermijdelijk naar het volgende onderwerp van dit schrijfsel: Almodovar. Wél een viespeuk, denk ik. Ik ben er zeker van, het verlepte sujet is een Almodovar-mokkel. Ze lispelt, niet aangeboren maar aangeleerd. Lispelen is nu eenmaal een onderdeel van haar taal.

Ik ga terug verder op wat ik zie, niet op wat ik denk. Een wit marcelleke met vetplekken en stijve tepels. In tegenstelling tot wat ik vermoed over haar onderbroek, heb ik hier harde bewijzen dat ze geen bh draagt. Haar goed recht natuurlijk. Ik neem me voor om ooit een blogpost aan haar te wijden. Het sujet intrigeert me. Vanaf die moment denk ik niet meer in alineas, woorden of metriek. Neen, ik denk ik tags, want tags maken de blog. De volgende zullen beslist in mijn blogpost moeten voorkomen: “zweetgeur”, “kettingroker”, “vetplekken”, “ongeschoren lichaamsbeharing”, “espadrils”, “commune”, “neuspiercing” en “promiscuiteit”.

Natuurlijk mocht ik “Madrid” niet vergeten als tag, en juist daarom pastte het verlepte sujet op die moment niet thuis in mijn plaatje.

Toch, zonder enige voorkennis inzake economie, kon ik wel snel bedenken dat al die positieve signalen over de beurzen enigszins te relativeren zijn. Want met percenten kan je alles aantonen natuurlijk. Als een aandeel van Fortis in 2008 pakweg 10 euro waard was, op 1 januari 2009 nog 1 euro en op 1 januari 2010 terug 3 euro, dan is het aandeel in Fortis inderdaad 300% gestegen t.o.v. vorig jaar, maar nog steeds fors gezakt t.o.v. 2008. Nog even twijfelde ik deze logische en toch wel sluitende redenering in het hoenderhok te gooien, maar ik besloot al snel de discussie niet te oververhitten. Er moet niet altijd in de strontpot geroerd worden tenslotte.

Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald**. Na de talloze visionaire familiale debatten over de wereldeconomie van de afgelopen dagen besloot ik -mijn favoriete spreuk over de strontpot nog indachtig- eens doorheen mijn spreekwoordenboek te bladeren. Ik vraag me af of bovenstaande misschien van toepassing is op onze wereldeconomie, of beter gezegd, onze Americo-Europese economie? Amerikaanse topmanagers van niet nader vernoemde automobielconstructeurs zijn stilaan toch weer goed bezig om hun macho-strategieën te ontplooien en bij de banken ziet het er ook terug business as usual uit. Eens benieuwd of de welvaart en het bijhorende kapitaal over enkele jaren zich niet definitief in Azië zullen bevinden. Misschien lukt het wel met de groene revolutie. Laten we met zijn allen hopen en zo nu en dan ook eens in God geloven.

Als ik de trendwatchers die de afgelopen weken veelvuldig in het mediacircus kwamen opdraven alvast moet geloven zullen we er in 2010 toch weer lustig op los kunnen consumeren. We hebben niets te vrezen. Tablet pc’s, e-readers, digitale en remake films, connectiviteit met zowat alles (zoals de collishop van Colruyt),… de trends zullen zich in 2010 opstapelen! Op zich vind ik het beroep van trendwatcher wel enigszins eerbaar en zal er voor elke vakman ongetwijfeld ergens een kwakzalver rondlopen, maar toch, veel nuttigs heb ik uit de mond van een trendwatcher nog niet vaak horen komen. En als het dan al nuttig is, is het vaak  enorm kortzichtig en vooral niet kritisch.

“Dé trend van 2010 wordt ongetwijfeld de iPhone”. Nu, ik heb eigenlijk geen goesting om het in deze post op een portie frustratie te laten uitdraaien, ik zou die trendwatchers graag hun werk laten doen. Maar, het is sterker dan mezelf en ik zou ik niet zijn moest ik toch niet even van deze post gebruik maken om de meest visionaire trendwatcher van allemaal even te citeren. Bovenstaande uitspraak komt immers uit de mond van Nina De Man, zelfverklaard trendwatcher en bekend van bijklusjes bij Studio Brussel en de televisie. Jawatte, als dit soort ideeën een mens van een inkomen kan voorzien, dan heb ik een verkeerde branche gekozen. Voor zij die het nog niet weten; de iPhone is zo 2009 als de dood van Michael Jackson en voor een opname in Groot Spreekwoordenboek editie 2010 hoeft De Man al zeker niet te solliciteren.

Om te besluiten heb ik tijdens het schrijven  van bovenstaande ook maar even nagedacht over dé trend van 2010; Jasper Erkens zal ongetwijfeld schaamhaar krijgen. Verder dan dat kom ik eigenlijk niet, al zal er ook in 2010 ongetwijfeld bij het roeren in een hoop stront stank tot aan het neusgat komen.

* Groot spreekwoordenboek Van Dale, Van Dale lexicografie Utrecht/Antwerpen, derde druk, 2000/2007, spreuk 1000, pg. 530

** Groot spreekwoordenboek Van Dale, Van Dale lexicografie Utrecht/Antwerpen, derde druk, 2000/2007, spreuk 776, pg. 416

Ik kan niet slapen. Het typische gevoel dat iedereen wel kent van vroeger, de dag voordat je op schoolreis naar Bobbejaanland mocht, ofzo. Morgenvroeg vertrekken we naar Parijs. Dat ritueel speelt zich jaar na jaar af eigenlijk, maar ook deze keer weet het te me beroeren en jaagt het mijn hartslag en ademritme de hoogte in. Wat heb ik er goesting in zeg.

Over goesting gesproken, de gemoedsrust zit goed tegenwoordig. De job die ik een maand of twee geleden heb aangenomen, bevalt me wel. Ik zit in de HR tegenwoordig, door de gemiddelde Vlaming uitgesproken als de ‘hasj eeeiiir’ [zoals hash air in het Engels], Joost mag weten waar die aberratie weer vandaan komt. De eerste twee maanden waren vallen en opstaan, en geloof me, ik ben een paar keer hard tegen het asfalt gesmakt. Met enkele lelijke gapende vleeswonden tot gevolg, maar die zijn ondertussen genezen. En maar goed.

Zou ik dan écht niets meer over politiek schrijven? Het is wel lang geleden dat ik er nog eens van wakker heb gelegen. Wie gelooft die mensen nog. Meer dan ooit ben ik tot een aanhanger van Boon verworden, die het sociaal-individualisme (vooral in zijn latere werk) tot haast mythische proporties wist te brengen. Al had het ook wel iets met escapisme te maken misschien. Troost vind ik tegenwoordig vooral in de literatuur. Pedante lul met psychopatische trekjes of niet, die Christiaan Weijts is werkelijk fenomenaal.

Waar dient het socialisme nog voor eigenlijk? In Vlaanderen zie ik de relevantie van de enige erfgenaam van het socialisme eigenlijk niet zo meer in. Of de schuld daarvoor bij die partij dan wel bij Vlaanderen ligt, dat laat ik in het midden. Misschien toch maar eens een kijkje over het muurtje nemen bij het lokale OCMW, dat maakt de nood aan socialisme weer wat tastbaar. De helaasheid der dingen is nooit veraf. Trouwens, de cultuurbijlagen van de Morgen zijn veel interessanter dan het nieuws tussen pakweg pagina 1 en 7.

Om maar te zeggen, het woord “Vlaanderen”. Het doet me niks. “België” evenmin. “Limburg”? De eerste strofe van het bronsgroen eikenhout kan nog wel, maar daarna begin ik gewoonlijk te lachen uit plaatsvervangende schaamte. “Europa” dan maar? Haiku Herman buiten beschouwing gelaten lig ik daar hélémaal niet meer wakker van. Als Scarlet Johanson geil is, dan is Europa daar de negatie van. Waar is al die geveinsde emotionaliteit voor nodig tenslotte? Sociale wenselijkheid?

“Amsterdam”, dat klinkt nog wel lekker eigenlijk. Geil, zelfs geiler dan Sergio Herman, die geniepige maar even zo vermakelijke geilaard van de beste hobbykok. De beste hobbykok van Vlaanderen, hier gaan we weer. Gelukkig is Sergio Nederlander, en kan je in Nederland poepen zonder dat het vulgair wordt.

Parijs klinkt trouwens ook niet zo slecht. En dat is trouwens waar het allemaal om gaat. De volgende vier dagen ben ik er niet, mijn collega’s helpen u graag verder. A bientot!

Laten we goed en wel wezen, de leegheid van die online ondingen is behoorlijk onevenaarbaar. Sociale netwerken? Het enige dat me nog interesseert is levens trachten samen te vatten in korte newsfeeds en blitse status-updates. Levens waar ik in geen 5 jaar nog mee geïnterfereerd heb. En ja, ik teken schuldig, die samenvattingen zitten soms toch wel angstwekkend kort op de realiteit. En gelukkig hebben sommige sociale netwerksites ook nog wel een chatfunctie erbij, want het is altijd leuk om ‘s nachts gauw gauw een late nite chat te doen. Niet waar?

Vroeger is voorbij, zong Stef Bos ooit. Maar goed, vroeger toen ik in Leuven nog een groezelig studentenkamertje bewoonde, plofte ik vaak in de eenpersoonszetel neer met een verskoel Pakistaans sixpakje Stella Artois en begon ik aan mijn antenne te draaien. Meestal vond ik nét genoeg ontvangst om op de achtergrond één of andere Canvastalkshow te ontvangen, vervolgens schakelde ik mijn desktop aan en logde in op ICQ, IRC en Yahoo Messenger. Dat waren nog eens tijden. Nachtenlang hebben we gediscusieerd over wrestling, tv-series, café-exploten en -zolang er geen onverlaat over Tuborg begon- de verschillende Belgische trapisten.

Wat die antieke periodes uit mijn Leuvense era niet doen vermoeden, is dat ik ook toen al een hele digitale geschiedenis achter me had gelaten. Nog geen 16 was ik, of de 52k modem was al avonden lang aan het ratelen om via UUnet het toen nog ogenschijnlijk onbevattelijk wijdse internet af te surfen. Pruuuut, piet piet, prrrruuuuutttt, klik klik klik. De enige professionele website tussen al het html-geweld door die ik me kan herinneren is die van radio Donna, en dat is ondertussen ook alweer terzielen gegaan. Gelukkig maar.

Van al die internetherinneringen zijn er veel vervaagd, maar de meest saillante zal ik toch nooit vergeten. Het Koninklijk Atheneum van Tessenderlo, in die periode nog een goedgeslaagd exploot van de multiculturele vrucht, was een innovator op het vlak van het internet. 15 moet ik geweest zijn. Samen met twee klasgenoten kreeg ik wel 30 minuten de tijd om het wereldwijde net te besurfen. Een revolutie! Omdat het wetenschappelijk verantwoord moest blijven, richtten we de surfplank van de stamper over de electrolyse naar de twee Maagdenburgse bollen. En plezier dat we hadden.

Het plezier was echter van korte duur. Toen de directrice het gezegende internetkamertje betrad en ons voorstelde om samen met de 3 elektromechaniekers Hakan, Erdal en Levi (Turk, Turk, Italiaan) wat te surfen veranderde het geweer snel van schouder. Dat we maar goed overeen moesten komen en ten allen tijde over schoolzaken moesten surfen zei ze nog, en weg was ze. Vervolgens tikte één van de EM-scholieren me op m’n schouder (ik bevond me tijdens het bewuste moment ter hoogte van zoekrobot Altavista) en zei: “Tupac Shakur, lan! typ is in.”

Vanaf die moment, zou de wereld definitief veranderen.