Sascha’s Blog

Hoe meer men in de stront roert, hoe harder hij gaat stinken*. Dat de crisis zo goed als over is, hoorde ik een familielid enkele dagen geleden vertellen. De brave man was laaiend enthousiast over het feit dat de beurzen op sommige plaatsen wel meer dan 200% gestegen waren. Een neutrale omstaander als ik zou er haast van gaan denken dat het kapitalistisch paradijs, het Land van Melk en Honing, eindelijk in aantocht is. De man in kwestie is nu immers niet bepaald te verdenken van chronisch en ongebreideld optimisme, en ook stomdronken was hij niet.

Toch, zonder enige voorkennis inzake economie, kon ik wel snel bedenken dat al die positieve signalen over de beurzen enigszins te relativeren zijn. Want met percenten kan je alles aantonen natuurlijk. Als een aandeel van Fortis in 2008 pakweg 10 euro waard was, op 1 januari 2009 nog 1 euro en op 1 januari 2010 terug 3 euro, dan is het aandeel in Fortis inderdaad 300% gestegen t.o.v. vorig jaar, maar nog steeds fors gezakt t.o.v. 2008. Nog even twijfelde ik deze logische en toch wel sluitende redenering in het hoenderhok te gooien, maar ik besloot al snel de discussie niet te oververhitten. Er moet niet altijd in de strontpot geroerd worden tenslotte.

Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald**. Na de talloze visionaire familiale debatten over de wereldeconomie van de afgelopen dagen besloot ik -mijn favoriete spreuk over de strontpot nog indachtig- eens doorheen mijn spreekwoordenboek te bladeren. Ik vraag me af of bovenstaande misschien van toepassing is op onze wereldeconomie, of beter gezegd, onze Americo-Europese economie? Amerikaanse topmanagers van niet nader vernoemde automobielconstructeurs zijn stilaan toch weer goed bezig om hun macho-strategieën te ontplooien en bij de banken ziet het er ook terug business as usual uit. Eens benieuwd of de welvaart en het bijhorende kapitaal over enkele jaren zich niet definitief in Azië zullen bevinden. Misschien lukt het wel met de groene revolutie. Laten we met zijn allen hopen en zo nu en dan ook eens in God geloven.

Als ik de trendwatchers die de afgelopen weken veelvuldig in het mediacircus kwamen opdraven alvast moet geloven zullen we er in 2010 toch weer lustig op los kunnen consumeren. We hebben niets te vrezen. Tablet pc’s, e-readers, digitale en remake films, connectiviteit met zowat alles (zoals de collishop van Colruyt),… de trends zullen zich in 2010 opstapelen! Op zich vind ik het beroep van trendwatcher wel enigszins eerbaar en zal er voor elke vakman ongetwijfeld ergens een kwakzalver rondlopen, maar toch, veel nuttigs heb ik uit de mond van een trendwatcher nog niet vaak horen komen. En als het dan al nuttig is, is het vaak  enorm kortzichtig en vooral niet kritisch.

“Dé trend van 2010 wordt ongetwijfeld de iPhone”. Nu, ik heb eigenlijk geen goesting om het in deze post op een portie frustratie te laten uitdraaien, ik zou die trendwatchers graag hun werk laten doen. Maar, het is sterker dan mezelf en ik zou ik niet zijn moest ik toch niet even van deze post gebruik maken om de meest visionaire trendwatcher van allemaal even te citeren. Bovenstaande uitspraak komt immers uit de mond van Nina De Man, zelfverklaard trendwatcher en bekend van bijklusjes bij Studio Brussel en de televisie. Jawatte, als dit soort ideeën een mens van een inkomen kan voorzien, dan heb ik een verkeerde branche gekozen. Voor zij die het nog niet weten; de iPhone is zo 2009 als de dood van Michael Jackson en voor een opname in Groot Spreekwoordenboek editie 2010 hoeft De Man al zeker niet te solliciteren.

Om te besluiten heb ik tijdens het schrijven  van bovenstaande ook maar even nagedacht over dé trend van 2010; Jasper Erkens zal ongetwijfeld schaamhaar krijgen. Verder dan dat kom ik eigenlijk niet, al zal er ook in 2010 ongetwijfeld bij het roeren in een hoop stront stank tot aan het neusgat komen.

* Groot spreekwoordenboek Van Dale, Van Dale lexicografie Utrecht/Antwerpen, derde druk, 2000/2007, spreuk 1000, pg. 530

** Groot spreekwoordenboek Van Dale, Van Dale lexicografie Utrecht/Antwerpen, derde druk, 2000/2007, spreuk 776, pg. 416

Vroeger schakelde ik na het thuiskomen vrijwel altijd direct de pc aan om de verschillende nieuwssites af te schuimen. Tegenwoordig betrap ik mezelf er steeds vaker op dat sociale netwerken mijn nagenoeg enige wezenlijke online vrijetijdsbesteding zijn die me nog rest. Hoe ver kan het eigenlijk gekomen zijn met me? Waar is de tijd gebleven dat ik me ‘s avonds laat nog inliet met wezenlijke dingen…

Laten we goed en wel wezen, de leegheid van die online ondingen is behoorlijk onevenaarbaar. Sociale netwerken? Het enige dat me nog interesseert is levens trachten samen te vatten in korte newsfeeds en blitse status-updates. Levens waar ik in geen 5 jaar nog mee geïnterfereerd heb. En ja, ik teken schuldig, die samenvattingen zitten soms toch wel angstwekkend kort op de realiteit. En gelukkig hebben sommige sociale netwerksites ook nog wel een chatfunctie erbij, want het is altijd leuk om ‘s nachts gauw gauw een late nite chat te doen. Niet waar?

Vroeger is voorbij, zong Stef Bos ooit. Maar goed, vroeger toen ik in Leuven nog een groezelig studentenkamertje bewoonde, plofte ik vaak in de eenpersoonszetel neer met een verskoel Pakistaans sixpakje Stella Artois en begon ik aan mijn antenne te draaien. Meestal vond ik nét genoeg ontvangst om op de achtergrond één of andere Canvastalkshow te ontvangen, vervolgens schakelde ik mijn desktop aan en logde in op ICQ, IRC en Yahoo Messenger. Dat waren nog eens tijden. Nachtenlang hebben we gediscusieerd over wrestling, tv-series, café-exploten en -zolang er geen onverlaat over Tuborg begon- de verschillende Belgische trapisten.

Wat die antieke periodes uit mijn Leuvense era niet doen vermoeden, is dat ik ook toen al een hele digitale geschiedenis achter me had gelaten. Nog geen 16 was ik, of de 52k modem was al avonden lang aan het ratelen om via UUnet het toen nog ogenschijnlijk onbevattelijk wijdse internet af te surfen. Pruuuut, piet piet, prrrruuuuutttt, klik klik klik. De enige professionele website tussen al het html-geweld door die ik me kan herinneren is die van radio Donna, en dat is ondertussen ook alweer terzielen gegaan. Gelukkig maar.

Van al die internetherinneringen zijn er veel vervaagd, maar de meest saillante zal ik toch nooit vergeten. Het Koninklijk Atheneum van Tessenderlo, in die periode nog een goedgeslaagd exploot van de multiculturele vrucht, was een innovator op het vlak van het internet. 15 moet ik geweest zijn. Samen met twee klasgenoten kreeg ik wel 30 minuten de tijd om het wereldwijde net te besurfen. Een revolutie! Omdat het wetenschappelijk verantwoord moest blijven, richtten we de surfplank van de stamper over de electrolyse naar de twee Maagdenburgse bollen. En plezier dat we hadden.

Het plezier was echter van korte duur. Toen de directrice het gezegende internetkamertje betrad en ons voorstelde om samen met de 3 elektromechaniekers Hakan, Erdal en Levi (Turk, Turk, Italiaan) wat te surfen veranderde het geweer snel van schouder. Dat we maar goed overeen moesten komen en ten allen tijde over schoolzaken moesten surfen zei ze nog, en weg was ze. Vervolgens tikte één van de EM-scholieren me op m’n schouder (ik bevond me tijdens het bewuste moment ter hoogte van zoekrobot Altavista) en zei: “Tupac Shakur, lan! typ is in.”

Vanaf die moment, zou de wereld definitief veranderen.

Toen ik vanochtend op de radio hoorde dat het wel eens de heetste dag van het jaar kan worden, dacht ik bij mezelf dat een herstart van dit blog niet lang meer op zich zou laten wachten. Facebook mag dan wel een enorme hap van mijn drang naar zinloos communiceren weggenomen hebben, ik blijf er toch in geloven dat er ook ruimte moet blijven voor pseudozinvolle dingen. Ik ga er vandaag nog niet aan beginnen, maar de doorstart is nabij!

Beste,

Zullen wij vanaf heden afspreken elkaar niet meer met “Beste” aan te spreken in elektronisch postverkeer tussenbeiden? “Beste Sascha” of “Sascha” zullen wel volstaan, als onze relaties in een verder gevorderd stadium nog verbeteren, mag je me zelfs “vriend” of “kameraad” noemen.

met vriendelijke groet

Sascha

Het aantal keren dat ik deze mail met dito inhoud al heb willen versturen valt niet meer op één hand te tellen. Zelfs niet op 20 handen.

Waarom is dat ambtelijk taalgebruikje toch zo ingeburgerd geraakt? Heeft er iemand al eens nagedacht over de dédain die verscholen zit in de elektronische aanspreking “beste”? Hoe onpersoonlijk kan je zijn?

Volgens mij zit in de aanspreking “beste” echt al het slechte vervat van de hedendaagse samenleving. Omdat beleefdheid en waardigheid -al dan niet terecht- niet meer aan de orde zijn, worden aansprekingen als  “meneer X” of “mevrouw Y” haast niet meer gebruikt, en omdat al te tutoyerend gedrag al eens in het verkeerde keelgat kan schieten als zijnde te intiem, persoonlijk of wat dan ook, zijn “beste Voornaam X” en “Beste Voornaam Y” al helemaal uit den boze.

Ik verkies “Beste Sascha”, want de aanspreking “beste” vind ik vis noch vlees en uiterst denigrerend. Mag er nog een beetje persoonlijkheid in elektronisch postverkeer vervat blijven?

De gsm-wekker schalt zijn helle toon. Met beplakt linkeroog meet ik de schade op: slechts 6 uur slaap. Het einde van de nacht is bezegeld. Het einde van mijn vrije dagen ook. Alle stralingen en hersenkooksels ten spijt, die gsm-wekker is en blijft toch de enige manier om mij wakker te krijgen. Als toemaatje zet ik er nog mijn klassieke wekkerradio bij, een tiental minuten later. Maar dat, is slechts een doekje voor het bloeden.

Enkele uren later vlij ik me neer aan mijn eenzame bureau’tje op de derde verdieping van de noordervleugel van het Vlaams parlement. Sinds een aantal weken geldt deze verdieping terug onverwijld als de sp.a-fractie. Dat voelt goed aan. Eindelijk terug onder broeders, al laten die zich voorlopig nog maar met mondjesmaat zien. De verdwaalde blokker en gedesoriënteerde s-lp-er neem ik er even bij, niet alles kan perfect zijn.

De kranten openslaan, ze doorbladeren en hier en daar een stukje lezen, dat is mijn eerste dagtaak. Ik merk dat er in de wereld niet veel zou gebeuren zonder religie. Geen ingewijde christelijke bisschoppen, geen illegale Joodse oorlogen en nog minder waanzinnige islamitische aanslagen.

2009 is definitief van start gegaan. Ik dacht dat God al lang dood was, maar het mensdom denkt daar blijkbaar anders over.