Sascha’s Blog

Mijn herinneringsvermogen loopt goed tegenwoordig. Dat blijkt ook uit de schrijfsels die hier de afgelopen weken zijn neergepend, ongeveer twee op de drie gepubliceerde teksten draagt de tag ‘herinneringen’ mee. Cyclische gebeurtenissen zoals het WK voetbal helpen me wel een handje. Door in deze periode zo vaak met het spelletje geconfronteerd te worden, blik ik zo nu en dan eens terug naar de dagen toen ikzelf nog met mijn twee linkerbenen halstarrig probeerde aan te haken bij mijn voetbalvrienden. Van de Jabulani was toen nog geen sprake, neen, het waren de hoogdagen van de Questra*.

Jammer genoeg beschikte ik niet over maar een minimum aan voetbaltalent om de hoop te koesteren ooit eens in het basiselftal van een officiële ploeg terecht te komen. Zelfs niet in de laagste reeksen. Maar niet getreurd, ik schakelde op tijd over naar volleybal, tennis en fietsen en laat mijn gebrek aan voetbaltalent sindsdien compenseren door te genieten van andermans vaardige kunsten. Neem nu de huidige generatie WK-spelers, daar zitten toch ongelooflijke krakken tussen? Messi is ronduit fantastisch -je kan niet anders dan hem vermelden- maar ook Kaka, Robinho, Özil, Robben, Sneijder, Eto’o, Drogba en zovele anderen hebben het één en ander in de koffer zitten. Het is werkelijk duimen en vingers aflikken om die gasten bezig te zien, en daar hoef ik tijdens de match niet eens een Magnum of Calippo voor uit de vriezer te halen.

Maar wordt al dat voetbaltalent van de huidige WK-generatie niet overvleugeld door de capriolen van die éne, legendarische ex-voetballer, die zich tegenwoordig ook coach van de Argentijnse nationale ploeg mag noemen? Ik denk het niet, want net door te doen waar Diego Armando Maradona goed in is -het publiek entertainen- krijgen zijn spelers de ruimte om te doen waar zij goed in zijn, namelijk voetballen. Als talentmanager in het dagelijkse leven, weet ik dat daar ook psychologie achter schuilt. Dus over de bedreiging van dat bewuste voetbaltalent gesproken, ik denk dat de klasbakken eerder belemmerd worden door sluitende knijp-, linie- en verdedigingsstrategieën van de verschillende coaches dan door het deviant gedrag van die ene loco uit Argentinië. Voetbal is wetenschap geworden, terugvallen op de stellige zekerheden van de statistiek. Bewezen tactieken zijn een veilige haven voor de bondscoaches, die na afloop van een WK natuurlijk veelal opnieuw op zoek moeten naar een nieuwe job.

Het zijn dus niet de capriolen van Maradona die het WK bedreigen, maar eerder het gebrek aan capriolen van behendige aanvallers op het veld, denk ik. Creatieve spelers die wél mee mochten afreizen naar het land van de Bafana Bafana moeten zich schikken naar de spelsystemen van hun coaches, en als het hen niet aanstaat, dan staan er wel anderen klaar om het over te pakken. Ronaldinho bijvoorbeeld mocht niet mee van Dunga, zijn coach, en het is overduidelijk dat ook Ronaldo (Portugal) en Van Persie zich niet goed in hun vel voelen. Neen, meer volgzame spelers die klaar zijn om het spel van de trainer te implementeren op het veld maken meer kans. En geef nu zelf toe, zodra het implementeren begint, dan wordt de creativiteit vermoord. Creativicide bevat immers de volgende bestanddelen; systeem, proces, flow, charts en stats. Niks voor een talent als Messi zou ik denken, die heeft het van impuls, opportuniteit en inzicht.

Terug naar de dagen van de Questra. Zoals elke voetbalofiel weet, is Maradona niet vies om - als het écht moet - het lot een handje toe te steken. Maar geloof me, zelfs de hand van deze wijze voetbalgod himself zou geen zoden aan de dijk gebracht hebben om mijn voetbalkunde naar een hoger niveau te tillen. Wat ik nodig had was iemand om me de weg te wijzen naar het volleybal, daar was ik immers goed in. Al herinner ik me dat ik ook daar mijn receptie-, passing- en smashtalenten heb moeten aanscherpen, op termijn deed ik het tijdens de beslissende momenten toch vooral op gevoel. Om maar te zeggen, ik vind dat voetbalsterren van het WK hun fantasie maar eens de vrije loop moeten laten en de wereld nog wat extra mogen trakteren op hun voetbalkunsten. Ik denk trouwens dat ze daar geen Jabulani voor nodig hebben, maar dat het met de ondertussen naar het museum verwezen Questra ook wel moet lukken. Niet?

* De Questra is één van de illustere voorgangers van de gecontesteerde Jabulani, en werd destijds door fabricant Adidas gelanceerd voor het WK 94 in de USA. De Questra was één van de eerste ballen die volledig uit synthetisch materiaal vervaardigd werd.

Zo hier zit ik dan. Neen, lig ik, dat is correcter uitgedrukt. Voor het eerst sinds lang ben ik nog eens tesamen met mijn laptop in bed gedoken, in plaats van met mijn vriendin. Hoewel, die ligt dan weer naast me, zachtjes aan het ronken. Ik ben meer nachtmens dan haar, en in deze donkere maanden maken dag en nacht toch niet zo’n groot verschil. Het is altijd slaapweer.

Ik kan niet slapen. Het typische gevoel dat iedereen wel kent van vroeger, de dag voordat je op schoolreis naar Bobbejaanland mocht, ofzo. Morgenvroeg vertrekken we naar Parijs. Dat ritueel speelt zich jaar na jaar af eigenlijk, maar ook deze keer weet het te me beroeren en jaagt het mijn hartslag en ademritme de hoogte in. Wat heb ik er goesting in zeg.

Over goesting gesproken, de gemoedsrust zit goed tegenwoordig. De job die ik een maand of twee geleden heb aangenomen, bevalt me wel. Ik zit in de HR tegenwoordig, door de gemiddelde Vlaming uitgesproken als de ‘hasj eeeiiir’ [zoals hash air in het Engels], Joost mag weten waar die aberratie weer vandaan komt. De eerste twee maanden waren vallen en opstaan, en geloof me, ik ben een paar keer hard tegen het asfalt gesmakt. Met enkele lelijke gapende vleeswonden tot gevolg, maar die zijn ondertussen genezen. En maar goed.

Zou ik dan écht niets meer over politiek schrijven? Het is wel lang geleden dat ik er nog eens van wakker heb gelegen. Wie gelooft die mensen nog. Meer dan ooit ben ik tot een aanhanger van Boon verworden, die het sociaal-individualisme (vooral in zijn latere werk) tot haast mythische proporties wist te brengen. Al had het ook wel iets met escapisme te maken misschien. Troost vind ik tegenwoordig vooral in de literatuur. Pedante lul met psychopatische trekjes of niet, die Christiaan Weijts is werkelijk fenomenaal.

Waar dient het socialisme nog voor eigenlijk? In Vlaanderen zie ik de relevantie van de enige erfgenaam van het socialisme eigenlijk niet zo meer in. Of de schuld daarvoor bij die partij dan wel bij Vlaanderen ligt, dat laat ik in het midden. Misschien toch maar eens een kijkje over het muurtje nemen bij het lokale OCMW, dat maakt de nood aan socialisme weer wat tastbaar. De helaasheid der dingen is nooit veraf. Trouwens, de cultuurbijlagen van de Morgen zijn veel interessanter dan het nieuws tussen pakweg pagina 1 en 7.

Om maar te zeggen, het woord “Vlaanderen”. Het doet me niks. “België” evenmin. “Limburg”? De eerste strofe van het bronsgroen eikenhout kan nog wel, maar daarna begin ik gewoonlijk te lachen uit plaatsvervangende schaamte. “Europa” dan maar? Haiku Herman buiten beschouwing gelaten lig ik daar hélémaal niet meer wakker van. Als Scarlet Johanson geil is, dan is Europa daar de negatie van. Waar is al die geveinsde emotionaliteit voor nodig tenslotte? Sociale wenselijkheid?

“Amsterdam”, dat klinkt nog wel lekker eigenlijk. Geil, zelfs geiler dan Sergio Herman, die geniepige maar even zo vermakelijke geilaard van de beste hobbykok. De beste hobbykok van Vlaanderen, hier gaan we weer. Gelukkig is Sergio Nederlander, en kan je in Nederland poepen zonder dat het vulgair wordt.

Parijs klinkt trouwens ook niet zo slecht. En dat is trouwens waar het allemaal om gaat. De volgende vier dagen ben ik er niet, mijn collega’s helpen u graag verder. A bientot!

Vroeger schakelde ik na het thuiskomen vrijwel altijd direct de pc aan om de verschillende nieuwssites af te schuimen. Tegenwoordig betrap ik mezelf er steeds vaker op dat sociale netwerken mijn nagenoeg enige wezenlijke online vrijetijdsbesteding zijn die me nog rest. Hoe ver kan het eigenlijk gekomen zijn met me? Waar is de tijd gebleven dat ik me ‘s avonds laat nog inliet met wezenlijke dingen…

Laten we goed en wel wezen, de leegheid van die online ondingen is behoorlijk onevenaarbaar. Sociale netwerken? Het enige dat me nog interesseert is levens trachten samen te vatten in korte newsfeeds en blitse status-updates. Levens waar ik in geen 5 jaar nog mee geïnterfereerd heb. En ja, ik teken schuldig, die samenvattingen zitten soms toch wel angstwekkend kort op de realiteit. En gelukkig hebben sommige sociale netwerksites ook nog wel een chatfunctie erbij, want het is altijd leuk om ‘s nachts gauw gauw een late nite chat te doen. Niet waar?

Vroeger is voorbij, zong Stef Bos ooit. Maar goed, vroeger toen ik in Leuven nog een groezelig studentenkamertje bewoonde, plofte ik vaak in de eenpersoonszetel neer met een verskoel Pakistaans sixpakje Stella Artois en begon ik aan mijn antenne te draaien. Meestal vond ik nét genoeg ontvangst om op de achtergrond één of andere Canvastalkshow te ontvangen, vervolgens schakelde ik mijn desktop aan en logde in op ICQ, IRC en Yahoo Messenger. Dat waren nog eens tijden. Nachtenlang hebben we gediscusieerd over wrestling, tv-series, café-exploten en -zolang er geen onverlaat over Tuborg begon- de verschillende Belgische trapisten.

Wat die antieke periodes uit mijn Leuvense era niet doen vermoeden, is dat ik ook toen al een hele digitale geschiedenis achter me had gelaten. Nog geen 16 was ik, of de 52k modem was al avonden lang aan het ratelen om via UUnet het toen nog ogenschijnlijk onbevattelijk wijdse internet af te surfen. Pruuuut, piet piet, prrrruuuuutttt, klik klik klik. De enige professionele website tussen al het html-geweld door die ik me kan herinneren is die van radio Donna, en dat is ondertussen ook alweer terzielen gegaan. Gelukkig maar.

Van al die internetherinneringen zijn er veel vervaagd, maar de meest saillante zal ik toch nooit vergeten. Het Koninklijk Atheneum van Tessenderlo, in die periode nog een goedgeslaagd exploot van de multiculturele vrucht, was een innovator op het vlak van het internet. 15 moet ik geweest zijn. Samen met twee klasgenoten kreeg ik wel 30 minuten de tijd om het wereldwijde net te besurfen. Een revolutie! Omdat het wetenschappelijk verantwoord moest blijven, richtten we de surfplank van de stamper over de electrolyse naar de twee Maagdenburgse bollen. En plezier dat we hadden.

Het plezier was echter van korte duur. Toen de directrice het gezegende internetkamertje betrad en ons voorstelde om samen met de 3 elektromechaniekers Hakan, Erdal en Levi (Turk, Turk, Italiaan) wat te surfen veranderde het geweer snel van schouder. Dat we maar goed overeen moesten komen en ten allen tijde over schoolzaken moesten surfen zei ze nog, en weg was ze. Vervolgens tikte één van de EM-scholieren me op m’n schouder (ik bevond me tijdens het bewuste moment ter hoogte van zoekrobot Altavista) en zei: “Tupac Shakur, lan! typ is in.”

Vanaf die moment, zou de wereld definitief veranderen.

In het postnieuwjaartijdperk frequenteert een mens recepties, etentjes en andere jaarlijks wederkerende ontmoetingen. Zo zijn er de obligate sp.a- en overheidsrecepties op diverse geografische niveau’s, kerstboomverbrandingen, de verplichte familiale ontmoetingen en de lunchen en diners met collega’s en ander allooi. De zure oprispingen van het bachanaal gedoe terzijde gelaten, is het toch mogelijk om één rode draad doorheen het gegeven te trekken, namelijk de aanwezigheid van “loensbollen”.

Misschien moet ik me eerst even nader verklaren. Een loensbol, wat is dat? Mijn Hamse oma bezoek ik nu wel vaker dan eens in het jaar, maar het toeval wil dat ze het woord “loensbol” op de jaarlijkse plichtpleging een aantal keren liet vallen. Mijn oma -los van de onvoorwaardelijke liefde die wij beiden voor elkaar hebben- kan een gemeen kreng zijn. Ik vind dat niet zo erg, haar vakkundige kennis van het Hams-Olmense dialect, haar directe inborst en vlijmscherpe geest resultaten vaak in een explosieve woordencocktail. Ik pik daar graag woorden van op.

Zo is er het woord “loensbol”. Een loensbol is een heimelijk voorkomend persoon, die de achterbaksheid niet schuwt, zou ik er van maken. Enige voorzichtigheid is geboden, introverte en verlegen personen worden soms ten onrechte als loensbol aanschouwd. Ik probeer zonder gebruik van Van Dale en/of wikipedia een deductieve semantische analyse te maken van het woord. “Loens” komt allicht van loenzen, wat zoveel betekent als gemeen, licht-scheel staren naar een object. “Bol” komt uit het dialect en is synoniem voor hoofd. Het woord bol wordt evenwel enkel in meioratieve betekenis gebruikt.

Loensbollen, je komt ze overal tegen, maar vooral op plaatsen die niet meteen tot je persoonlijke biotoop behoren. Recepties, familiale ontmoetingen en andere kerstboomverbrandingen dus. Jarenlange ervaring heeft me geleerd dat -vooral de rabiate- loensbollen best te vermijden zijn. Als je dan toch in contact met hen treedt, doe het dan snel, efficiënt en vat de koe bij de horens. Een snelle, doch oprechte ”goeiendag” verricht soms wonderen, en kan de vermeende loensbol van de échte scheiden, zoals het kaf en het koren dat ook doen.

De teller van het aantal gespotte loensbollen dikt aan, al heb ik er totnogtoe toch enkele weten te ontmaskeren ook. Naar de diepere drijfveren van de loensbol wens ik eigenlijk liever niet te zoeken, al krijg ik in een vlaag van pseudo-Freudiaanse reflectie al eens de idee dat het één en ander met xenofobie, behoudsgezindheid en -daarom niet in mindere mate- afgunst te maken heeft. Daarmee heb ik niet gepretendeerd dat iemand jaloers op mij zou zijn, het blijft immers verdomd moeilijk om de échte loensbol van vermeende te onderscheiden.

De ‘Hamse’ asielzoekers komen niet in aanmerking om uit een gemeentelijke noodwoning gezet te worden. De federale overheid vroeg de OCMW’s hierom als de asielzoekers er meer dan vijf jaar woonden. Raadslid Sascha Luyckx (SP.A) reageert tevreden.

Het schrijven van de federale regering (Fedasil) maant de OCMW’s aan om een lijst samen te stellen van asielzoekers van wie de procedure tot asielaanvraag al langer dan vijf jaar loopt. Voor gezinnen met kinderen wordt een periode van vier jaar gehanteerd. Het is de bedoeling dat de OCMW’s vervolgens de in het lokaal opvanginitiatief (LOI) gehuisveste mensen op straat zou zetten. Het Hamse OCMW benadrukt dat de andere gemeentelijke noodinitiatieven niet in het gedrang komen. Het sociale noodaanbod blijft behouden.

Luyckx wil echter een stap verder gaan en engageert zich om geen enkele uitdrijving door te voeren in de toekomst. Hij wil ook werk maken van een verdere bewustmaking over het statuut van de asielzoekers en zal zijn collega’s-raadsleden hierover aanspreken. (pbvm)

BRON: De Standaard, 11 december 2008