Sascha’s Blog

We tekenen vroege avond en ik ben aan het vroegeavonddromen. In de achtergrond lopen een aantal door zichzelf op de voorgrond geplaatste beunhazen te zanikken. Mijn concentratie is zoek. Vroegeavonddromen heb ik altijd lekkerder gevonden dan dagdromen. Deze fase van de dag biedt vaak betere inzichten dan die andere fases.

Maar deze keer niet. Ik moet denken aan een ietwat verlept sujet. Rokend, klaterend en zuchtend. We tekenen Berlijn, ergens in de nazomer van 2007 aan de oevers van de Spree. Badeschiff, Treptower Park en een overgebleven grensposttoren moeten zich ergens in de buurt bevinden. De omgeving straalt een nietsvermoedende authenticiteit uit. Parkje, aziatisch eettentje, accordeonspeler en joelende kinderen. Boven ons neemt een Rosinenbomber zijn finale duik richting de landingsbaan van Berlin-Tempelhof.

Het verlepte sujet hoort dan misschien wel thuis in het plaatje, maar niet in deze stad. Ze praat luidop en schor over haar stukgelopen relaties, mislukte buitenlandse avonturen en verloren dromen. Dagdromen noch vroegeavonddromen. Haar toehoorder, een uit de kluiten gewassen punker uit Kreuzberg, is overduidelijk wél aan het dagdromen. Over hoe hij haar straks tussen, onder of op de lakens zal krijgen. Een zoveelste stukgelopen droom, voor haar dan.

Hoewel ik geen woord, geen letter, van het verlepte sujet versta, ben ik er zeker van dat ze hem ronduit vertelt over hoe het met haar leven tot een puinhoop is kunnen worden. Het was destijds thans veelbelovend begonnen als eerstejaarsstudente filosofie. Ik wil haar woordelijk beschrijven. De drang is sterk, ik wil de miscast in het plaatje blootleggen. Ik begin -waarom niet- van beneden af aan:

Aan hare blote en vuile voeten hangen espadrils. Je weet wel, zo met van hennepdraden gemaakte zolen, stoffen sloefen. Met haar eelterige hiel heeft ze het achterste deel al volledig platgetrapt. Haar broek had in India gekocht kunnen zijn, maar die heeft ze gewoon aangeschaft toen ze wierookstokjes ging halen op de plaatselijke vlooienmarkt. Wat er zich onder die broek plaatsvindt, daar denk ik inderdaad hard over na, niet dat ik een viespeuk ben, maar omdat het me intrigeert.

Het brengt me onvermijdelijk naar het volgende onderwerp van dit schrijfsel: Almodovar. Wél een viespeuk, denk ik. Ik ben er zeker van, het verlepte sujet is een Almodovar-mokkel. Ze lispelt, niet aangeboren maar aangeleerd. Lispelen is nu eenmaal een onderdeel van haar taal.

Ik ga terug verder op wat ik zie, niet op wat ik denk. Een wit marcelleke met vetplekken en stijve tepels. In tegenstelling tot wat ik vermoed over haar onderbroek, heb ik hier harde bewijzen dat ze geen bh draagt. Haar goed recht natuurlijk. Ik neem me voor om ooit een blogpost aan haar te wijden. Het sujet intrigeert me. Vanaf die moment denk ik niet meer in alineas, woorden of metriek. Neen, ik denk ik tags, want tags maken de blog. De volgende zullen beslist in mijn blogpost moeten voorkomen: “zweetgeur”, “kettingroker”, “vetplekken”, “ongeschoren lichaamsbeharing”, “espadrils”, “commune”, “neuspiercing” en “promiscuiteit”.

Natuurlijk mocht ik “Madrid” niet vergeten als tag, en juist daarom pastte het verlepte sujet op die moment niet thuis in mijn plaatje.

In het postnieuwjaartijdperk frequenteert een mens recepties, etentjes en andere jaarlijks wederkerende ontmoetingen. Zo zijn er de obligate sp.a- en overheidsrecepties op diverse geografische niveau’s, kerstboomverbrandingen, de verplichte familiale ontmoetingen en de lunchen en diners met collega’s en ander allooi. De zure oprispingen van het bachanaal gedoe terzijde gelaten, is het toch mogelijk om één rode draad doorheen het gegeven te trekken, namelijk de aanwezigheid van “loensbollen”.

Misschien moet ik me eerst even nader verklaren. Een loensbol, wat is dat? Mijn Hamse oma bezoek ik nu wel vaker dan eens in het jaar, maar het toeval wil dat ze het woord “loensbol” op de jaarlijkse plichtpleging een aantal keren liet vallen. Mijn oma -los van de onvoorwaardelijke liefde die wij beiden voor elkaar hebben- kan een gemeen kreng zijn. Ik vind dat niet zo erg, haar vakkundige kennis van het Hams-Olmense dialect, haar directe inborst en vlijmscherpe geest resultaten vaak in een explosieve woordencocktail. Ik pik daar graag woorden van op.

Zo is er het woord “loensbol”. Een loensbol is een heimelijk voorkomend persoon, die de achterbaksheid niet schuwt, zou ik er van maken. Enige voorzichtigheid is geboden, introverte en verlegen personen worden soms ten onrechte als loensbol aanschouwd. Ik probeer zonder gebruik van Van Dale en/of wikipedia een deductieve semantische analyse te maken van het woord. “Loens” komt allicht van loenzen, wat zoveel betekent als gemeen, licht-scheel staren naar een object. “Bol” komt uit het dialect en is synoniem voor hoofd. Het woord bol wordt evenwel enkel in meioratieve betekenis gebruikt.

Loensbollen, je komt ze overal tegen, maar vooral op plaatsen die niet meteen tot je persoonlijke biotoop behoren. Recepties, familiale ontmoetingen en andere kerstboomverbrandingen dus. Jarenlange ervaring heeft me geleerd dat -vooral de rabiate- loensbollen best te vermijden zijn. Als je dan toch in contact met hen treedt, doe het dan snel, efficiënt en vat de koe bij de horens. Een snelle, doch oprechte ”goeiendag” verricht soms wonderen, en kan de vermeende loensbol van de échte scheiden, zoals het kaf en het koren dat ook doen.

De teller van het aantal gespotte loensbollen dikt aan, al heb ik er totnogtoe toch enkele weten te ontmaskeren ook. Naar de diepere drijfveren van de loensbol wens ik eigenlijk liever niet te zoeken, al krijg ik in een vlaag van pseudo-Freudiaanse reflectie al eens de idee dat het één en ander met xenofobie, behoudsgezindheid en -daarom niet in mindere mate- afgunst te maken heeft. Daarmee heb ik niet gepretendeerd dat iemand jaloers op mij zou zijn, het blijft immers verdomd moeilijk om de échte loensbol van vermeende te onderscheiden.

Voila. Met enkele simpele drukken op de knop en na het ingeven van een paar cijfercombinaties heb ik zo-even het hotel geboekt voor mijn derde bezoek aan Dublin. Tweehonderd en acht euro gaat het geheel voor twee nachten kosten. Dat maakt 104 euro per persoon, want Vonneke gaat mee natuurlijk. Neem daarbij nog de vlucht (taxen in) voor 2 euro per persoon en de boekingskosten van 20euro, dan hebben we een héél weekendje Ierland in het verschiet voor maar amper 116euro per persoon, ontbijt ingebrepen! Wie me niet gelooft, laat ik met plezier mijn Visa-afrekening zien.

Nu ja, misschien hou ik die Visa-afrekening toch beter even voor mezelf, en draai ik ze best eens een paar keer rond in de hand. Honderdzestien euro, dat is twee keer niks hoor ik mezelf -en anderen- denken. Dat klopt, maar er schuilen natuurlijk ook addertjes onder het gras. Hoe ga ik in hemelsnaam om 5u ‘s ochtends in Charleroi geraken? Met de auto natuurlijk. Dat gaat parkeren worden, tel er dus maar gauw 45euro bij. Dan spreek ik nog niet over het verbruik van de nodige brandstof. Lap, weer een slordige 20euro erbij. Eens in Dublin aangekomen zal er ook gegeten moeten worden, en niet in het minst gedronken. Eten is er relatief goedkoop, maar zo van die lekkere romige Guinness-kuipen kosten er stukken van mensen. 100euro extra voor twee dagen is geen overbodige luxe. Toegegeven, verplicht is het niet, maar op reis gaan zonder souvenir mee naar huis te nemen is ook maar niks. Ik tel 50euro voor een mooi kledingsstuk en exclusieve cd.

Alles samengeteld kosten zulke citytrips al gauw 350euro per persoon. En dat voor een schamele twee dagen vertier. Is dat eigenlijk nog wel langer te staven met mijn persoonlijke koopkracht? Ik hoorde laatst iemand vertellen dat hij voor maar 350euro all inclusive een week naar Egypte trekt, en dan krijg je de zon er gratis en voor niks bij. “Dat klopt,” antwoordde ik. Wat ik er niet bij vertelde -want dat heeft immers geen zin- is dat ze om mij een week naar Hurghada te krijgen 350euro moeten bijgeven. En dan nog sluit ik niet uit dat ik enkele uren voor vertrek getroffen wordt door hevige kiespijn.

Uitkijken naar een citytrip is voor mij een manier van overleven. Voor de post-materialist is die beleving iets uitzonderlijk. Nachtelijk internetten, metroschema’s opzoeken, leuke pubs bespreken, gezellige restaurants ontdekken, een streepje cultuur ontdekken en een interessant boek lezen … het hoort er allemaal bij. En het leukste van al is, dat dit alles gewoon binnen handbereik ligt met enkele drukken op de knop en het ingeven van wat cijfercombinaties. Wat hou ik toch van het moderne bestaan.