Sascha’s Blog

Het moet ondertussen toch wel zo’n dikke 15 jaar geleden zijn. Ik herinner me nog goed dat de corpulente Meatloaf in de mooie lentedagen van die uitzonderlijke millésime een stevige hit te pakken had. Maar wat ik me nog beter voor de geest kan halen, is dat mijn ouders me voor die periode geëngageerd hadden te gaan skiën met een jongerenorganisatie. Via Top-vakanties -ik zal de naam nooit vergeten- zou ik nog voor geen prikje mijn zo geliefde skitruukjes voor de tweede keer op één skiseizoen uit de kast mogen halen.

Zo geschiedde. Niet dat het “skiverlof voor een prikje” een argument was om mij toch maar te doen toezeggen eens in jongerengroep op vakantie te gaan, het was eerder iets onoverkomelijks, een onvermijdelijk gevolg van mijn persoonlijke geschiedenis. Als 11-jarig jongetje genoot ik immers al een soort van moreel besef; wanneer zowat alle kinderen en jongeren jaarlijks “op kamp” gaan, dan moet ik toch ook eens zoiets gemeenschapsvormend proberen? Mijn ééndelige groenfluo skipak, mijn spiegelglazende zonnebril en mijn met trance-motief bestickerde muts werden nog ingepakt door mijn lieve moeder, maar zodra ik gedropt werd aan -godbetert- het station van Schaarbeek, stond ik er volledig alleen voor, samen met enkele honderden andere jongeren.

Over wat er gebeurde tussen de 24u na het droppen aan het station van Schaarbeek en het aankomen aan ons Jügendhotel in de Italiaanse Alpen hoef ik alleen maar kort te zijn. Ik werd in een “couchette” tezamen met 4 Mechelaars en een Kortessemnaar (“Kotshovennaar”, naar hij vertelde) gepropt en de trein begon te bollen. De reis was een beproeving, slechts nu, vele jaren later, weet ik dat niet alle Mechelaars basketters zijn en dat niet alle Kotshovenaars karate doen, maar toen leek dat wel zo. Toen was dat, mede omdat mijn wereldbeeld nog niet tot volle wasdom was gekomen, allemaal nogal overdonderend . Ahja, ik weet ondertussen ook dat niet alle inwoners van West-Vlaanderen Arno heten. Tant pis.

Vooral wat zich afspeelde tussen het 24ste en het 48ste uur zal tot het eind der dagen in mijn hersenpan blijven kleven. Omdat we met zulk een grote groep waren, konden niet alle jongeren tegelijk het nodige materiaal verkrijgen om op de piste te mogen. Skilatten, botten en een skipas laten wel eens op zich wachten, je weet wel. Om de tijd te doden kozen de begeleiders er dan maar voor wat groepsspelletjes te spelen.

Vervolgens ging het snel. Razendsnel. Er ontstond een plots tumult en ik moest samen met de andere skiërs een grote cirkel maken: we zouden gaan “vlagpikken”. “Vlagpikken,” dacht ik bij mezelf, “wat is dat nu weer?”. Maar veel tijd om er over na te denken kreeg ik niet, voor ik goed en wel besefte wat er zich exact voor mijn ogen afspeelde begon men naar mij een nummer te roepen. “14!”, nu, “14!”. Ik was verstokt en bleef zitten, wist ik veel dat nummer 14 aan mij toegewezen was en dat ik geacht werd naar een onnozel stuk stof toe te rennen. Ik was tenslotte gekomen om te skiën. Om niks meer en niks minder, goedkoop skiën in het bijzijn van mijn leeftijdsgenoten.

Vervolgens hield ik me maar van de domme en gaf ik waarschijnlijk een onnozele opmerking, zoals ik nu, vele jaren later ook nog wel eens durf doen als ik het allemaal niet meer weet. Ik kan me inbeelden dat die opmerking wel wat cassanter was dan van mijn leeftijd mocht verwacht worden, maar of ik daarom meteen op pedagodisch onverantwoorde wijze moest apart genomen worden door de meest kloeke leider van al, daar heb ik toch nog steeds mijn twijfels over. Ik kan hem mij thans nog levendig voor de geest halen, die leider. Zijn gestalte herinnerde mij aan die van Sylvester Stallone, maar dan uit de periode dat hij nog in pornofilms opdraafde. Korte benen ten opzichte van het lijf, gespierde torso, volle ronde lippen, een beetje blos op de wangen en een soort van zwart krollenhaar. “Geeeeeeffffff acht, John Rambo!,” hoorde ik kolonel Trautman in mijn verbeelding schreeuwen, maar in de realiteit vroeg Sly alleen maar – zij het nogal onaardig, opdringerig en schuimbekkend- aan me waarom ik “weigerde aan het spel deel te nemen?”.

Ik besloot mezelf stokstijf te houden en te zwijgen. Niet om te protesteren, niet om de revolutionair uit te hangen, maar gewoon uit angst. Uit pure, diep van onderuit opborrelende angst. In de verte zag ik een lieve, blonde krollenbol -ook blozende wangetjes, maar dan op de vriendelijke manier- het schouwspel gadeslaan. Het oogcontact dat ik met hem zocht liet niet aan de verbeelding over. Terwijl Sly kwaad, spuwend, tierend nog een aantal keren dwingend dezelfde vraag herhaalde, vroeg ik, neen smeekte ik om verlossing. Uiteindelijk kwam de blonde leider naar ons toegerend en intervenieerde hij. Wat een geluk, hij nam me zacht bij de hand en nam me mee naar het dichtsbijzijnde bankje in de lentezon. We babbelden wat over koetjes en kalfjes terwijl Sly zich in de verte op het grasgroene grasveld alweer volledig op de vlagpikkampioenen stortte.

Nu, wat er ook van deze parabel waar moge zijn, in the end werd het nog wel een deugddoende skivakantie. Ik zoefde door de bochten, zweefde in de lucht, plukte er vlokjes en stoof door het poeder dat het een lieve lust was. Aan vlagpikken heb ik me achteraf echter nooit meer gewaagd, en misschien maar goed ook.

Neervleiend in de zetel voel ik de wereld onder mijn voeten wegsmelten. Zappers in aanslag. Suzan Vega doen zwijgen en Frida Van Wijck laten bewegen op het gepaste moment. Dansen en springen zelfs. Goed feministisch boek van Doris Lessing binnen handbereik. De ware toedracht van het vrouwelijk ongeluk ontmaskeren behoort tot de mogelijkheden vanavond. Glaasje pinot nero uit de provincie Pavia ook. Plop, fles open. Last but not least, laptop op de schoot om de wereld nogmaals te veranderen. Slecht voor de teelballen ’t schijnt.

Vooralsnog worden letters gegeten noch geschreven. Voor inspiratie moet ik misschien maar even die stapel DM magazines ter hand nemen, daar staat altijd wel een leuk artikel in, over, pakweg wijn. Ik rep mijn door mezelf zo geadoreerde lichaam naar de keuken om een tas venkelthee te maken. Finoccio in het Italiaans, om in de sfeer te blijven. Berlijn komt nog 10.000 handtekeningen te kort om de luchthaven van Tempelhof te redden. Als het moet ga ik eigenhandig fundraisen. Een genuanceerde visie hebben is belangrijk. Zowel Nazi- als Stalinregimes verdienen beoordeling op hun merites.

Ondankbare hond, dat is volgens Fjodor Dostojevski nog de beste definitie van de mens. Misantrope hond toch wel, die 19de eeuwse Rus. Hoe komt toch dat het woord “hond” mij zo door de hersenpan galmt? Hond, het klink zo baldadig. Zo gemeen en zo hard. Het moet zijn dat columniste Jacqueline Goossens in een recent stuk over het lot van zovele New Yorkse omnivore vrienden schreef. Schrijfsters in New York. Hun lot is onzeker, door de aanslepende kredietcrisis ondermeer. Hun viervoeters hebben het bijgevolg ook lastig.

Wie kent ze niet. Van die types die altijd en overal een hond in het gezelschap behoeven. Waarom toch? Een gebrek aan persoonlijkheid // aanstellerigheid // een vertrokken zelfbeeld // een constante en niet verzadigbare drang naar bevrediging // de blutsen van het alleenstaande leven niet met de builen willen nemen // angst… om alleen te zijn, niet afgeleid te raken. Ja, voor afleiding zorgt zo’n keffer nu en dan wel eens. Likken, janken, kermen en keffen.

Toch ben ik ten stelligste de mening toegedaan dat hond en baasje niet meer dan elkaars spiegel zijn. Want ik zou het haast vergeten. Leuke mensen coïncideren met leuke honden. Geen kutlikker nog kuitenbijter voor hen. Wil net lukken dat ik daarstraks een hond in de etalage zag liggen en er ei zo na langs scheerde zonder er ook maar één moment bij stil te staan dat het wel een heel bijzondere situatie betrof. Het beest paste zo goed in die etalage, dat het er haast wel om leek gedaan. Ik vertederde en dacht bij mezelf wat voor een ondankbare hond ik toch wel ben.

Met de feestdagen achter de rug en enkele iets te verregaande eet- en drinkexploten op het conto, besloot ik gisteren eindelijk eens werk te maken van een volledige en grondige detoxicatie van mijn eigenste zo geliefde lichaam. In fietsen had ik geen goesting, onder het motto lui zweet is rap gereed trok ik dan maar naar de beauty farm.

Tijd voor een welverdiende uitzweetkuur, dacht ik bij mezelf. Ik nam de wagen (CO2-uitstoot van +200g/km), parkeerde hem irregulier op 15m van de ingang van het complex en meldde me aan. “Neen, meneer heeft geen behoefte aan een facial. Een simpele sauna zal volstaan, rondleidingen behoef ik evenmin, ik ben vertrouwd met het principe”.

Ik kleedde me om, nam een douche omwille van de hygiëne en begaf me richting de bar. Een dagje beautyfarmen kan immers niet van start gaan zonder een glas welverdiende champagne. Champagne, geen cava. Daarna voeten in heet water en een eerste van drie saunabeurten. Zweten als een buffel, netjes op mijn eigen handdoek.

Tijd om buiten af te koelen. Zou dat nu werkelijk gezond zijn? Leuk aangelegd, dat wel. Volledig zen. Is dat daar geen rokerskotje? Hmmmm, gezellig, ik vervoegde de groep en stak een sigaretje op. Later zou ik zeker nog een sigaartje paffen. Naakt smoren in de buitenlucht, een louterend effect op de ziel.

Tijd voor een Turks stoombad of eerst een hapje eten? Eten, ik had honger. De friet-pepersteak zou even op zich laten wachten, dus ik besloot al te aperitieven met een Duvel. Zo, dat smaakte me wel even. De dame naast me bracht me vervolgens op ideeën. Haar Dame Blanche zag er verrukkelijk uit. Ik bestelde mij ook een exemplaar.

Met een behoorlijk voldaan gevoel begon ik uiteindelijk aan saunabeurt 2 en 3, met daartussen een klein Knack-intermezzo. De binnengespeelde calorieën leken me als sneeuw voor de zon te smelten.

Later thuis, keek ik nog even op de website van het befaamde saunacomplex. Ik las het volgende:

“In de rustige bosrijke omgeving van de Antwerpse Kempen biedt Hezemeer je de totale verwennerij voor lichaam en geest. Je treedt er binnen in een wereld van rust, weldaad en pure ontspanning. “

Zelf een ietwat copywriter zijnde, weet ik dat dit het soort zinnen zijn die het ‘m doen. Maar toch, ik pak het graag een ietwat anders aan, al was het maar om het compleet van de pot gerukte en uiterst irritante woord “verwennerij” te mijden. Verwennerij doet mij denken aan lelijke wijven die de middelbare leeftijd gepasseerd zijn en enkel nog kunnen lachen wanneer een uitslover met een pluimpje hun beëelte voeten kietelt.

Die beauty farms, allemaal goed en wel, maar als ziel en lichaam écht ge-detoxed behoren te worden, kunnen ze toch best het woord verwennerij uit de registers schrappen.

Ik ben ziek. Hondsziek. Koudhete zweetdruppels parelen langs mijn neus. Het moet van mijn kinderjaren geleden zijn dat ik als zulk stukje miserie in de zetel ineenstuikte. Rillend en sissend. Ik dommel een beetje in. Nachtmerries in een parrallel universum. Tussen droom en daad, werkelijkheid en fantasie.

Ik droom van een ietwat fascistische figuur. Een dictator. Ben ik nu wakker of niet? Tussenbeide misschien? Op de achtergrond zie ik die figuur steeds meer gestalte krijgen. Het moet een genetische samensmelting zijn, een superkloon als het ware. Duitse politici uit de jaren ’30 van vorige eeuw geprolifereerd. De vette gestalte en zweetplekken van Göring, het retorisch talent van Goebbels -die volgens zijn vrouw best een vriendelijk man moet geweest zijn- en de schrikwekkend innemende vertoning van Hitler.

Het accent van de indrukwekkende postuur moet een nieuw soort West-Nederdiets zijn, of zoiets. Ik hoor de gelauwerde leider raaskallen en oreren over Vlaamse gevoelens en democratie, terwijl hij niet eens de legitieme erfgenaam is van die emotie. “Je zegt wat het volk denkt! Heil Heil Heil!“, scanderen omstaanders. Er rest nog één criticaster. Hij wordt aan de schandpaal genageld wegens het proclameren van staatsgevaarlijke en volksondermijnende ideologieën.

Na door enkele vertrouwelingen op het altaar gehesen te worden, begint de stoïcijns lijkende leider aan zijn speech;

“Vlaanderen onafhankelijk!” …..-….. JEEEEEEUUUUUUJJJJJ

“De NMBS geprivatiseerd!!!!” …..-….. JEEEEEUUJUUUJJJJJJJJ (nog feller!)

Ik zie de aan de schandpaal genagelde stakker zijn laatste gedachten ontwikkelen. “Panem et circenses. Vlaanderen is te klein. Antwerpen-Brussel rendabel, de rest niet. Zouden de west-Nederdietsen binnenkort allen met 4*4′s rijden?”

De gieren hadden de arme stakker in het vizier. Enkele seconden later snaakte hij zijn laatste zucht…

Ik ben terug. En hoe.

Het einde van Sascha’s blog was geen definitief einde, dat stond in de sterren geschreven. Een kleine adempauze en wat contemplatietijd hebben me ondertussen de ijver gegeven om het bloggen terug op te nemen.

Het concept zal evenwel veranderen. Ook Sascha’s blog moest mee met zijn tijd, en daarom zal het geheel vanaf nu een crossmediaal en intertekstueel gegeven worden zoals het hoort. Verder wordt voor elke tekst (is althans de aanvankelijke bedoeling) een onderscheid gemaakt tussen “antwerpen”, “limburg”, “fictie” en ”uitstapjes”.

Een blog, binnen het hokje van de standaard-blogs, zo u wil.

Tot snel.