Sascha’s Blog

Mijn herinneringsvermogen loopt goed tegenwoordig. Dat blijkt ook uit de schrijfsels die hier de afgelopen weken zijn neergepend, ongeveer twee op de drie gepubliceerde teksten draagt de tag ‘herinneringen’ mee. Cyclische gebeurtenissen zoals het WK voetbal helpen me wel een handje. Door in deze periode zo vaak met het spelletje geconfronteerd te worden, blik ik zo nu en dan eens terug naar de dagen toen ikzelf nog met mijn twee linkerbenen halstarrig probeerde aan te haken bij mijn voetbalvrienden. Van de Jabulani was toen nog geen sprake, neen, het waren de hoogdagen van de Questra*.

Jammer genoeg beschikte ik niet over maar een minimum aan voetbaltalent om de hoop te koesteren ooit eens in het basiselftal van een officiële ploeg terecht te komen. Zelfs niet in de laagste reeksen. Maar niet getreurd, ik schakelde op tijd over naar volleybal, tennis en fietsen en laat mijn gebrek aan voetbaltalent sindsdien compenseren door te genieten van andermans vaardige kunsten. Neem nu de huidige generatie WK-spelers, daar zitten toch ongelooflijke krakken tussen? Messi is ronduit fantastisch -je kan niet anders dan hem vermelden- maar ook Kaka, Robinho, Özil, Robben, Sneijder, Eto’o, Drogba en zovele anderen hebben het één en ander in de koffer zitten. Het is werkelijk duimen en vingers aflikken om die gasten bezig te zien, en daar hoef ik tijdens de match niet eens een Magnum of Calippo voor uit de vriezer te halen.

Maar wordt al dat voetbaltalent van de huidige WK-generatie niet overvleugeld door de capriolen van die éne, legendarische ex-voetballer, die zich tegenwoordig ook coach van de Argentijnse nationale ploeg mag noemen? Ik denk het niet, want net door te doen waar Diego Armando Maradona goed in is -het publiek entertainen- krijgen zijn spelers de ruimte om te doen waar zij goed in zijn, namelijk voetballen. Als talentmanager in het dagelijkse leven, weet ik dat daar ook psychologie achter schuilt. Dus over de bedreiging van dat bewuste voetbaltalent gesproken, ik denk dat de klasbakken eerder belemmerd worden door sluitende knijp-, linie- en verdedigingsstrategieën van de verschillende coaches dan door het deviant gedrag van die ene loco uit Argentinië. Voetbal is wetenschap geworden, terugvallen op de stellige zekerheden van de statistiek. Bewezen tactieken zijn een veilige haven voor de bondscoaches, die na afloop van een WK natuurlijk veelal opnieuw op zoek moeten naar een nieuwe job.

Het zijn dus niet de capriolen van Maradona die het WK bedreigen, maar eerder het gebrek aan capriolen van behendige aanvallers op het veld, denk ik. Creatieve spelers die wél mee mochten afreizen naar het land van de Bafana Bafana moeten zich schikken naar de spelsystemen van hun coaches, en als het hen niet aanstaat, dan staan er wel anderen klaar om het over te pakken. Ronaldinho bijvoorbeeld mocht niet mee van Dunga, zijn coach, en het is overduidelijk dat ook Ronaldo (Portugal) en Van Persie zich niet goed in hun vel voelen. Neen, meer volgzame spelers die klaar zijn om het spel van de trainer te implementeren op het veld maken meer kans. En geef nu zelf toe, zodra het implementeren begint, dan wordt de creativiteit vermoord. Creativicide bevat immers de volgende bestanddelen; systeem, proces, flow, charts en stats. Niks voor een talent als Messi zou ik denken, die heeft het van impuls, opportuniteit en inzicht.

Terug naar de dagen van de Questra. Zoals elke voetbalofiel weet, is Maradona niet vies om - als het écht moet - het lot een handje toe te steken. Maar geloof me, zelfs de hand van deze wijze voetbalgod himself zou geen zoden aan de dijk gebracht hebben om mijn voetbalkunde naar een hoger niveau te tillen. Wat ik nodig had was iemand om me de weg te wijzen naar het volleybal, daar was ik immers goed in. Al herinner ik me dat ik ook daar mijn receptie-, passing- en smashtalenten heb moeten aanscherpen, op termijn deed ik het tijdens de beslissende momenten toch vooral op gevoel. Om maar te zeggen, ik vind dat voetbalsterren van het WK hun fantasie maar eens de vrije loop moeten laten en de wereld nog wat extra mogen trakteren op hun voetbalkunsten. Ik denk trouwens dat ze daar geen Jabulani voor nodig hebben, maar dat het met de ondertussen naar het museum verwezen Questra ook wel moet lukken. Niet?

* De Questra is één van de illustere voorgangers van de gecontesteerde Jabulani, en werd destijds door fabricant Adidas gelanceerd voor het WK 94 in de USA. De Questra was één van de eerste ballen die volledig uit synthetisch materiaal vervaardigd werd.