Sascha’s Blog

Zo hier zit ik dan. Neen, lig ik, dat is correcter uitgedrukt. Voor het eerst sinds lang ben ik nog eens tesamen met mijn laptop in bed gedoken, in plaats van met mijn vriendin. Hoewel, die ligt dan weer naast me, zachtjes aan het ronken. Ik ben meer nachtmens dan haar, en in deze donkere maanden maken dag en nacht toch niet zo’n groot verschil. Het is altijd slaapweer.

Ik kan niet slapen. Het typische gevoel dat iedereen wel kent van vroeger, de dag voordat je op schoolreis naar Bobbejaanland mocht, ofzo. Morgenvroeg vertrekken we naar Parijs. Dat ritueel speelt zich jaar na jaar af eigenlijk, maar ook deze keer weet het te me beroeren en jaagt het mijn hartslag en ademritme de hoogte in. Wat heb ik er goesting in zeg.

Over goesting gesproken, de gemoedsrust zit goed tegenwoordig. De job die ik een maand of twee geleden heb aangenomen, bevalt me wel. Ik zit in de HR tegenwoordig, door de gemiddelde Vlaming uitgesproken als de ‘hasj eeeiiir’ [zoals hash air in het Engels], Joost mag weten waar die aberratie weer vandaan komt. De eerste twee maanden waren vallen en opstaan, en geloof me, ik ben een paar keer hard tegen het asfalt gesmakt. Met enkele lelijke gapende vleeswonden tot gevolg, maar die zijn ondertussen genezen. En maar goed.

Zou ik dan écht niets meer over politiek schrijven? Het is wel lang geleden dat ik er nog eens van wakker heb gelegen. Wie gelooft die mensen nog. Meer dan ooit ben ik tot een aanhanger van Boon verworden, die het sociaal-individualisme (vooral in zijn latere werk) tot haast mythische proporties wist te brengen. Al had het ook wel iets met escapisme te maken misschien. Troost vind ik tegenwoordig vooral in de literatuur. Pedante lul met psychopatische trekjes of niet, die Christiaan Weijts is werkelijk fenomenaal.

Waar dient het socialisme nog voor eigenlijk? In Vlaanderen zie ik de relevantie van de enige erfgenaam van het socialisme eigenlijk niet zo meer in. Of de schuld daarvoor bij die partij dan wel bij Vlaanderen ligt, dat laat ik in het midden. Misschien toch maar eens een kijkje over het muurtje nemen bij het lokale OCMW, dat maakt de nood aan socialisme weer wat tastbaar. De helaasheid der dingen is nooit veraf. Trouwens, de cultuurbijlagen van de Morgen zijn veel interessanter dan het nieuws tussen pakweg pagina 1 en 7.

Om maar te zeggen, het woord “Vlaanderen”. Het doet me niks. “België” evenmin. “Limburg”? De eerste strofe van het bronsgroen eikenhout kan nog wel, maar daarna begin ik gewoonlijk te lachen uit plaatsvervangende schaamte. “Europa” dan maar? Haiku Herman buiten beschouwing gelaten lig ik daar hélémaal niet meer wakker van. Als Scarlet Johanson geil is, dan is Europa daar de negatie van. Waar is al die geveinsde emotionaliteit voor nodig tenslotte? Sociale wenselijkheid?

“Amsterdam”, dat klinkt nog wel lekker eigenlijk. Geil, zelfs geiler dan Sergio Herman, die geniepige maar even zo vermakelijke geilaard van de beste hobbykok. De beste hobbykok van Vlaanderen, hier gaan we weer. Gelukkig is Sergio Nederlander, en kan je in Nederland poepen zonder dat het vulgair wordt.

Parijs klinkt trouwens ook niet zo slecht. En dat is trouwens waar het allemaal om gaat. De volgende vier dagen ben ik er niet, mijn collega’s helpen u graag verder. A bientot!

Vandaag nam ik serieus in overweging om -in navolging van menig Antwerpse gepensioneerden- tegen april een week naar de Spaanse Costa Blanca te trekken. Niet om er te genieten van het zachte winterweertje, maar om de weldoenende effecten van de Spaanse lentezon op mijn kuitspieren laten in te werken. Want na mijn winterescapades en andere nieuwjaarsbachanalen ben ik wel toe aan wat sportvooruitzichten.

Voor de inspiratie van deze mogelijke trainingsstage ben ik echter eerlijkheidshalve niet schatplichtig aan de Antwerpse gepensioneerden, maar aan de man die zich tot voor kort nog “premier” liet noemen. De kranten stonden er de afgelopen weken bol van: “Leterme op verzoek van vriend Braeckeveldt op trainingsstage naar Calpe”. Het had iets pathetisch, alsof de wielerfluisteraar (mompelaar in feite) zijn goede vriend moest redden van de psychische ondergang nu hij geen hoofdrol meer te  vertolken heeft in de Belgische politiek. Enfin, hoofdrol, het is misschien toch wat veel eer om op de schouder van de eens zo populaire politicus te spelden. Hoofdrol in een psychodrama is beter.

Soit, Leterme ging dus ook naar Calpe om te fietsen. “Een tandje terugschakelen kan deugd doen,” liet hij optekenen. Meteen zette de West-Vlaamse volksmenner de toon. Hij was niet naar Calpe gekomen om te fietsen, maar om over politiek te praten, en nog wel in zijn meest metaforische zin. Want de ex-premier wil de positie van underdog liefst zo lang mogelijk in stand houden. Ze hebben mij pijn gedaan meneer, en dat is niet eerlijk. Over zijn vermeende contacten met één of andere malafide Moldavische zakenman werd ook veel geschreven. Alsof dat ene relevantie heeft, het kleinste kind voelt met zijn ellebogen dat aan Leterme niks, maar dan ook niks malafied op te tekenen valt.

Neen, ze hebben hem pijn gedaan. En hard nog ook. En daar schuilt inderdaad wel een grond van waarheid in. Politiek is een verdomd harde stiel, geen discussie over mogelijk. Kom me niet af over het verschil tussen de wetstraat en dorpsstraat, bij de tweede gebeurt het schelden en kwetsen alleen maar in het dialect. Enige nuancering is hier wel op zijn plaats. “Ze” hebben Leterme geen pijn gedaan, maar “het”. Het is het politieke beest geweest. Net zoals ik dat bij sommige vrienden en collega’s ervaar, de politiek is een moordende verslaving. De bedrijvers ervan zijn steeds op zoek naar de kortstondige roes van een geslaagde speech, tussenkomst of, in het beste geval, verkiezingsoverwinning. De kater volgt echter later, hoe dan ook.

Een weekje fietsen in Calpe is misschien wel hét medicijn om even van die verslaving proberen af te kicken. Ik heb het daarstraks nog even aan een vriend voorgesteld die duidelijk aan politieke afkick toe is. De persoon in kwestie geeft evenwel ootmoedig toe dat niet “ze” maar “het” hem pijn doet. Kom dat nog eens tegen in de politiek, eerlijke figuren. Ikzelf ga er nog een paar dagen over napeinzen, maar eigenlijk staat mijn besluit zo goed als vast. In april wil ik over het Spaanse glooilandschap zoeven met mijn loepzuivere Merida. Voor een pensioensoptrekje met wat Antwerpse landgenoten, kom ik dan over een jaar of vijftig wel eens terug, maar dan veerkrachtiger.

De ‘Hamse’ asielzoekers komen niet in aanmerking om uit een gemeentelijke noodwoning gezet te worden. De federale overheid vroeg de OCMW’s hierom als de asielzoekers er meer dan vijf jaar woonden. Raadslid Sascha Luyckx (SP.A) reageert tevreden.

Het schrijven van de federale regering (Fedasil) maant de OCMW’s aan om een lijst samen te stellen van asielzoekers van wie de procedure tot asielaanvraag al langer dan vijf jaar loopt. Voor gezinnen met kinderen wordt een periode van vier jaar gehanteerd. Het is de bedoeling dat de OCMW’s vervolgens de in het lokaal opvanginitiatief (LOI) gehuisveste mensen op straat zou zetten. Het Hamse OCMW benadrukt dat de andere gemeentelijke noodinitiatieven niet in het gedrang komen. Het sociale noodaanbod blijft behouden.

Luyckx wil echter een stap verder gaan en engageert zich om geen enkele uitdrijving door te voeren in de toekomst. Hij wil ook werk maken van een verdere bewustmaking over het statuut van de asielzoekers en zal zijn collega’s-raadsleden hierover aanspreken. (pbvm)

BRON: De Standaard, 11 december 2008

Miljaar, ik kom niet meer aan bloggen toe! Veel ligt aan het feit dat mijn pc veelvuldig crashte en dat ik ondertussen geen tijd vond om het allemaal te laten repareren. Ik beloof echter vanaf nu terug sneller updates te verzorgen, al was het maar voor mezelf.

De titel van deze blog aanstootgevend? Vloken en schelden, mag dat dan niet? Volgens Ivan De Vadder genieten parlementsleden onschendbarheid opdat ze er zo op los kunnen vloeken en naar elkaar kunnen schelden. Jawatte. Zou De Vadder ooit al eens van de “scheiding der machten” gehoord hebben?

tot snel!

Gisteren het marktmenu in restaurant “De Daktuin” van het Vlaams Parlement. Ik hoop maar dat Jeroen Meus het Arendsnest niet verwisselde met het huis van onze volksvertegenwoordigers…