Sascha’s Blog

Piepen, kerven, verkrampen, striemen. Afgelopen weekend was er weer zo één, eentje dat volledig bepaald werd door ademhaling. Niet één enkele, noch in noch uit, verliep op de manier waarop de natuur het oorspronkelijk bedoeld heeft. Allergie en de bijhorende astma zijn de schuldigen, de lente is de stille aanstoker en het gemaaid gras de smerige uitvoerder. Het lichaam als slachtoffer dan. Ik zoek al wel langer naar een alibi om eindelijk eens iets over astma te schrijven, en waarom zou ik het nu niet doen, nu de lente zo lang op zich laat wachten?

Astma dus. Mijn astma kan acuut en hevig tekeer gaan, maar al bij al blijft het bij een relatief milde vorm. Een geluk. Eigenlijk, nu ik er iets langer over nadenk stel ik vast dat ik vanwege dat gelukje een ontzettende mazzelkont ben. Er lopen immers zoveel mensen rond met échte problemen. Zou ik dan niet beter stoppen de zieligaard uit te hangen? Jazeker.

Een ander issue dan. Wanneer het luchtcirculatieplan tengevolge van die astma een tikkeltje hapert, durft de hypochondrie (je weet wel, het fenomeen waarbij je je nog ergere ziektes inbeeldt dan al die verschrikkelijke ziektes die je al meent te hebben) wel eens toe te slaan. Dan zit het spel helemaal op de hooiwagen natuurlijk. De twijfel slaat dan toe. Zou ik het huis wel verlaten zonder puffer in aanslag? Is het wel astma deze keer, en niet iets veel erger, TBC bijvoorbeeld? Stel je voor, TBC!

Neen, totnogtoe werd er bij mij geen TBC vastgesteld. De kleine strijd die ik wel eens voer op de fiets moet ik percipiëren als een metafoor van het leven. No pain, no gain. Inpspanning en doorzetting leiden immers naar succes, dat vertellen managementgoeroes mij toch. En eerlijk, de ervaring treedt deze stelling bij. Ik draag overigens al 4 dagen een zomers hemd, ook dat kan tellen als een case in het kader van doorzetting. Wanneer straks de zon gaat schijnen zullen al die kleine luchtcirculatiekwaaltjes van de baan zijn. Oef! Maar dan begint het seizoen van de tranende ogen weer zeker?

De tram en ik, dat is geen gezegend huwelijk. Hoezeer ik mezelf ook overtuig je al sporend de stad langs haar beste kant kant zien, het zal niet de eerste keer zijn dat ik van een tramrit wederkeer met het gevoel een kale reis ondernomen te hebben.

De tram, zijn bestemming is gekend, tenzij je op een verkeerde tram zit natuurlijk…. Zo zat ik laatst op tram 12 richting Hoboken. Althans dat dacht ik, want tram 12 spoort helemaal niet naar Hoboken. Tram 12 spoort naar de Bolivarplaats, dat is al een beetje in de richting van Hoboken maar toch niet helemaal. Het gevolg laat zich raden, ik moest nog een fikse voettocht ondernemen om uiteindelijk -te laat- op bestemming te komen.

Tweesporen doen me -metaforisch dan- altijd aan dualisme denken, en daar hou ik niet van. Alle symboliek terzijde, ik hou gewoon niet van twee sporen, of die nu even lang zijn of niet, parallel lopen of niet, dezelfde bestemming bedienen of niet, het interesseert me niet. Tweesporen blijven tweesporen.

Is er dan niks positiefs over de tram te melden? Welja, de nostalgie misschien? Bij trams denk ik wel eens aan die charmante karretjes die je ziet verschijnen in films waar San Francisco als decor gebruikt wordt. Maar ook in Lissabon zijn best mooie trams te vinden, en geef toe, die oude wormpjes die door de Antwerpse binnenstad tokkelen zijn ook mooi. Heel mooi zelfs.

Op de keper beschouwd kan ik de tram dus wel hebben. Ze stinken niet, verfraaien het stadsbeeld en zorgen voor sociaal verantwoorde mobiliteit. Ikzelf gebruik liever de fiets, zo kan ik altijd nog naar de tram kijken natuurlijk. Hoewel, dat kijken is ook nergens goed voor. Ooit al eens met je voorwiel in een nat tramspoor beland?

De Druivencross in Overijse, ofwel de “Moeder Aller Crossen”, is zo’n sportevenement dat z’n genre ruimschoots overstijgt. De Druivencross doorstaat de vergelijking met de Iron Man van Hawaï in het triatlon. Ook al ben je niet écht geïnteresseerd in de sport, toch weet het evenement je voor die ene keer wel aan de buis te kluisteren. Enfin, ik weet niet in hoeverre deze vergelijking steek houdt, maar feit is wel dat ik al sinds mensenheugenis naar die befaamde Druivencross kijk en dat mijn ogen er dan altijd uitrollen van ontzag als ik die renners bergop door de modder zie kruipen, spartelen en soms ook dartelen.

In 2001 won Tom Vanoppen. Ik denk nog altijd dat hij een beetje geholpen werd door Mario De Clerq, maar in het dorp waar ik toen woonde deerde dat niet en bijgevolg stond het op zijn kop. Dat had natuurlijk alles met “onze Tom” te maken, een olijke, jonge wielrenner die plotsklaps een beroemdheid werd in het hele land. Van het najaar in 2001 herinner ik me niet bijster veel meer, maar die overwinning van Vanoppen moet toch iets bijzonders geweest zijn. De jaren die volgden zou “onze Tom” me nog vele keren plezier bezorgen, maar de aangekondigde topcarrière leek toch steeds minder een haalbare kaart. Ik denk dat Tom ondertussen gestopt is met wielrennen. Zijn laatst overgebleven fan kan ondertussen terug ononderbroken de weekends spenderen in café Cocoon.

Sven Nys daarentegen, dat is een ander verhaal. Die dartelde in 2001 ook al gezwind mee aan de top van het cyclocross. Nys heeft lang moeten wachten op zijn eerste overwinning in Overijse, maar gisteren was het alweer voor de 4de keer prijs. Door de jaren heen heb ik steeds meer respect gekweekt voor die man. Fysiek, motorisch, verbaal en mentaal een raspaard van het zuiverste soort. Een man die zijn talent naadloos weet te gebruiken om er mooie dingen mee te doen. Bij Vanoppen is het daar op termijn wat mank gelopen, maar hey, ik zal die herinnering uit 2001 altijd blijven koesteren.

2001 was een jaar van wal en schip, en ik bevond me er vooral tussen. De roaring nineties waren nog maar net achter de kiezen, en ik moest mijn studentenleven al opstarten. Dat studentenleven zou nog een eeuwigheid duren dacht ik, teenage dirtbag die ik was, maar de coming of age schuilde genadeloos om het hoekje. Een gebroken hart en twee tragische ongelukken later zou de wereld in iets veranderen wat het daarvoor nooit geweest was.

2001 mokerde me een brutale hengst en zeeg kort daarna neer, als een net uitgedoofde vulkaan waarvan de onderste lavalagen nog kolkten. Ik hunkerde naar vervlogen tijden, tijden van onbaatzuchtige vriendschap en oneindige zomers. Zo van die zomers waarin je het brem hoort knisperen langs het kanaal, je weet wel. Jammer maar helaas eindigde de zomer van 2001 op mijn slaapkamer in het gezelschap van een tv en een playstation, te bedenken dat ik niet eens graag playstation [het werkwoord]. En het regende vaak, geloof ik, in die zomer van 2001.

De Ronde Van Vlaanderen werd eerder dat jaar gewonnen door Gianluca Bortolami. Dat was een gelukstreffer zoals die om de 10 jaar wel eens voorvalt. In 2011 won Nick Nuyens, je weet wel. Maar in 2001 was ik zelf nog volleyballer en tennisser, weliswaar op 1 been dat tevens het laatste been was. In 2001 was ik habitué in jeugdhuis ‘t Stipke, ondertussen omgedoopt tot Jeugdhuis De Stip, ook een proces van volwassenwording denk ik.

Ja, 2001 was een jaar van defininiëren en herdefiniëren, opbouwen en afgebroken zien worden om achteraf weer van voor af aan te beginnen. In 2001 nam ik me voor dat ik pas 10 jaar later dingen zou schrijven om definitief af te rekenen met datzelfde 2001. Ik heb jaren gedacht dat me dat nooit zou lukken, of dat ik hoogstens wat aantekeningen zou maken voor persoonlijk gebruik. Maar in 2001 was ik nog niet zo’n exhibitionist als vandaag.

Gelukkig voor 2001 kan ik voor elke trieste herinnering ook een leuke oproepen. Zal ik het volgende keer anders eens over het Zilvermeer hebben?